Tańcząc przed Panem

Będzie nowy czas. Już jest.

2012-02-27T09:50:00.001-08:00

Co wydarzyło się w szpitalu?
Nie działo się dobrze.
Uciekłam stamtąd dziś.

W pierwszy dzień zgłosiłam, że jestem po operacji mózgu i mam padaczkę i proszę o spokojny pokój.
Umieszczono mnie w czteroosobowym pokoju z telewizorem, który grał non stop.
Wyjaśniłam współmieszkankom swoją sytuację.
Zero litości.
Telewizor grał do 24.00, a nawet do 1.00 w nocy.
Nic nie pomagały korki w uszach, bo migające światło telewizora drażniło mój system nerwowy nawet przez zamknięte powieki.

Po operacji mój układ nerwowy mieszka jakby na wierzchu, a pozostałość guza uciska ośrodek emocji.
Z godziny na godzinę robiło się coraz gorzej, aż w niedzielę dostałam załamania nerwowego.
Płakałam i płakałam.

Zgłosiłam problem pielęgniarce.
Poradziała mi bym w nocy siedziała na korytarzu, na parapecie i patrzyła w okno.
Świetny pomysł po leku na padaczkę i relanium.

Prosiłam o zmianę.
Bez skutku.
Była jeszcze jedna szansa.
Lekarz dyżurny.
Opisałam swoją sytuację, okazało się, że jest wolne, puste pomieszczenie.
Stoi wolne od piątku.

Ostatnią noc spędziłam tam, na kolejnym relanium (to mój lek przeciwdrgawkowy).

Nie wdając się w szczegóły, dziś rano przedstawiłam problem pani ordynator.
Niektórzy ludzie leżą w szpitalu, bo są chorzy.
Dlaczego nie obowiązuje cisza nocna ?
Bo jest wolność, bo pani wrzuciła do telewizora sześć monet, musi je wykorzystać do oporu.

W tej chwili leżę w swoim, domowym łóżku z wysoką gorączką, rozdygotana, wymęczona do granic możliwości.
Najbliższe dni będę dochodzić do siebie.

Przez trudy choroby bardzo ucierpiał mój charakter.
Grzech za grzechem.
Nie będę grzechu nazywać upadkiem, bo to straszna ściema.
Dużo pracy mnie czeka.
...

Miłosierdzie

2012-02-23T05:56:00.000-08:00

Jest w naszym zborze osoba, która popełniła błąd.
Ba.. Któż z nas ich nie popełnia.
Poniosła ona jednak i ponosi nadal poważne konsekwencje swoich decyzji.

Daj Bóg, by nikt nie osądził jej tutaj sądem ludzkim.

Dla mnie jest to sytuacja rodem z przypowieści o synu marnotrawnym.
Happy end był taki, że ojciec okazał miłość, serdeczność, wszelką pomoc.
Czy kościół będzie tym ojcem i okaże jej miłość, wsparcie, praktyczną pomoc, czy też znajdzie się taki, który dokopie leżącemu ?

Jeśli znasz tę sytuację, pytaj Pana, czy możesz jakoś pomóc.
To jest czas, kiedy twoja miłość jest i będzie wypróbowywana.

To jest okazja, by okazać miłosierdzie, współczucie, zrozumienie.
Chociaż sytuacja jest trudna, Bóg daje mądrość, rozwagę i serce do podjęcia słusznej decyzji.
Poświęć czas, by zapytać Pana jakie jest Jego zdanie w tej kwestii.
...

Pakuję się, by jutro bladym świtem udać się do przybytku zwanego hospitalem.
Wielki ten hospital, ale nie martwcie się, nie zginę i wrócę.
Zabieram oczywiście ze sobą pół domu, bo coś tam muszę robić, muszę mieć swój kocyk i poduszkę.
Mój mąż się bardzo denerwuje, bo nadwyręża to jego barki, ale w szpitalu zawsze pokazuję mu osoby, które mają więcej manatków :). Tak, na pociechę.

Módlcie się proszę, by mi tam było dobrze.
Dajmy na to, jak na wczasach.
Bym sobie odpoczęła, bym się wyspała, by Bóg zabezpieczył każdą potrzebę.
By to, po co tam idę, wydarzyło się w jak najkrótszym czasie, profesjonalnie i z glową.
Żadnego już bólu, cięcia czegokolwiek, żadnych podstępnych manewrów po relanium :).

Tak na marginesie - mój krwiak trochę zmienił rozmiary - z wielkości mojej pięści zmniejszył się do rozmiarów dużej mandarynki, umożliwia to chodzenie, ale wkurza mnie bardzo.
Mój mąż miał takiego krwiaka na przegubie ręki, trwało to około roku.
I dopiero kiedy walnął w niego młotkiem (niechcący chyba), krwiak zakończył życie.

Trudno żebym się w pachwinie młotkiem waliła, może da się jakoś łagodniej..

Pozostańcie z Panem, w dobrych nastrojach, gotowi do walki o słuszne sprawy.
Z pozdrowieniami,
M.
...

Światełko w tunelu

2012-02-22T10:09:00.000-08:00

Od kilku dni walczę o wyjście z ucisku duchowego, który mnie dopadł, ni z tego, ni z owego.
Kiedy już widać światełko w tunelu - światełko uzdrowienia, nagle spadła na mnie czarna chmura.
Różnorakie problemy urosły do sporych rozmiarów, a przecież były i nikt nie powiedział, że znikną nagle, z dnia na dzień.

Skumulowało się sporo spraw i jakby jedna po drugiej zaczęły mnie dociskać do ziemi.
Nie chce mi się ani rozmawiać, ani pisać.
Siedzę w swojej łupince sama i rozpatruję - co się właściwie wydarzyło.
Dodaję problem do problemu i racjonalnie próbuję sobie wytłumaczyć, że przecież było gorzej i żyłam.
I serce moje nie było smutne, ani wycofane.

Rozkładam każdą sprawę na części pierwsze i donikąd mnie to nie prowadzi.
Miałabym ochotę zniknąć, a nie dość, że nie mogę, to jeszcze w piątek muszę iść do szpitala.
Siódmy raz w tym sezonie.

Wszelkie zapasy cierpliwości, wytrzymałości zostały wyczerpane.
Czuję tylko zmęczenie.

Gotuję, sprzątam, coś tam majstruję przy biurku.
A nie umiem schwycić się Jezusa.

Jestem taka sama jak każdy.
Niektórzy myślą, że mam ponadnaturalną łaskę do bycia dzielną, silną, zawsze dającą sobie radę.
Że zawsze mam mieć siły, by zachęcać innych, mobilizować.

Dzisiaj potrzebuję JEZUSA bardziej.
Jego miłości, akceptacji, dobroci.
To był bardzo szary dzień.

Chociaż przydarzyły się i dwa piękne kolory - soczyście żółty i absolutnie niebieski.
Maluję na nie prezent dla mojego brata.
Są moim światełkiem w tunelu.
...

Dziękczynienie i modlitwy

2012-02-21T00:16:00.000-08:00

Pytacie niektórzy jak moja mama.
Z wywiadu telefonicznego wynika, że jest lepiej, chociaż mama szpitala ma dość.
Ale po głosie słyszałam dziś, że jest całkiem, całkiem.
Wyniki jednak ma złe i to takie "poważne" wyniki.

Ktoś do mnie wczoraj napisał o smutkach.
Na smutki, narzekanie, najlepszym rozwiązaniem jest dziękczynienie.
Zawsze mamy za co dziękować.
Kiedy mnie dopada smutek, dziękuję za to co jest, za to co mam.

Czasem smutek ma proste podłoże, czasem bardziej skomplikowane.
Proste to takie, kiedy np. się nie wyśpisz i wszystko cię drażni, jest "nie tak".
To mija.
Nie ma się czym przejmować.
Wszyscy to znamy.

Kiedy przyczyna smutku jest głębsza, z doświadczenia wiem, że tylko Jezus może się do tego "dobrać".
Jemu przynosimy na tacy nasz problem, problemy, i prosimy o pomoc, by On coś z tym zrobił, naprawił, uleczył, uzdrowił.
Ważne, by było to szczere, w zaufaniu, w wierze, że ON NAPRAWDĘ MA MOC SIĘ Z TYM ROZPRAWIĆ.
Często próby rozwiązania pewnych trosk samemu spalają na panewce.
Dlaczego ?
Dlatego, że my w porównaniu z Nim jesteśmy słabi - On jest mocny.
Na pewno potrzebujemy współpracować.
Mówię na to: "daj swoje 100 %, a Bóg wykona swoje 100%".
Wtedy się uda.

Na pociechę powiem, też mam swoje smutki,problemy.
Co z nimi robię ?
Staram się na bieżąco, codziennie przychodzić z nimi do Pana.
Szczerze mówić, co jest nie tak, co mnie boli, co nie działa i dawać Jemu pole do działania.
Kiedy jestem przed Nim i przed sobą szczera, otwarta, problem zostaje rozwiązany.
Mam jeszcze wsparcie w was, w waszych modlitwach, ale każdy może mieć swojego wstawiennika.
Wystarczy poprosić - przyjaciela, siostrę, mamę, męża, syna, znajomego, księdza, pastora...
Każdego do kogo mamy zaufanie.
Nie musimy być w swym problemie sami.

Kiedy nauczymy się dzielić, mówić o sobie, wtedy dowiemy się, że inni też mają problemy, czasem podobne do naszych, czasem inne.

Uczmy się kultury wzajemnej modlitwy lub wspólnej modlitwy.
Kiedy siadamy z Marzenką, uzgadniamy przed Bogiem nasze tematy do modlitwy i zaczynamy się modlić, to niebo otwiera się nad nami.
Nieraz Pan czegoś dotyka, nieraz są łzy, nieraz jest radość.
I jest pewność, że Pan słuchał.

Dużo Wam zawdzięczam i Waszym modlitwom.
Pan słuchał ich nie raz.
...

Dzieci

2012-02-20T02:34:00.000-08:00

Fascynuje mnie, kiedy patrzę na dzieci moich znajomych i widzę w nich ich rodziców.
Kiedy patrzę na Natanka i widzę uśmiech Kamili i minki Dawida.
W zdjęciu Hani, które Nela wrzuciła na swojego bloga, widzę i Gosię i Zenka.
Patrząc na Hanię, to jakby spotkać się z nimi !
Czy to nie jest niesamowite ???
Często oglądam zdjęcia Jasia nadsyłane zza granicy i co widzę ? :)
Widzę i Gosię i widzę Marcina.
I każdy widzi co innego.
Mariusz mówi: "ooo.. cały Marcin", a ja widzę najpierw dobrze znaną mi minkę Gosi.. !
W sobotę patrzyłam na profil Beaty, patrzę, patrzę i widzę jakby twarz Agaty, a przecież Agata baaardzo podobna do mamy Ani..

To przenikanie rodzinne jest zdumiewające i piękne i Boże.
Niby oczywiste.
O czym ona pisze.
Amerykę odkryła !
Jak świat światem dzieci były podobne do rodziców.

Tak, ale teraz patrzę na to inaczej, głębiej.
Widzę to Boże podobieństwo.
Jesteśmy Jego dziećmi, więc jak podobni do Niego.
Nie brzydcy, nie gorsi.
Piękni jak On.

Nie będę tu pisać nauczania o Bożym dziedzictwie, o Bożym potomstwie, o Jego naturze w nas.
To wszystko już było przekazane w postaci dobrych nauczań.

Fascynuje mnie to niesamowite podobieństwo, to, co świat nazywa genami, a co jest doskonałym Bożym dziełem.

Biblia nie bez powodu, nie raz i nie dwa podaje genealogie.

Oglądałam wczoraj n-tą interpretację dziejów Sary i Abrahama.
Łzy mi popłynęły kiedy Sara nie dowierzała, że Bóg zapragnął dać jej dziecko z jej łona.
Kiedy nie potrafiła uwierzyć, że urodzi się człowiek, który będzie podobny do niej i do Abrahama.
Który weźmie ich dziedzictwo.
I narodził się piękny Izaak - piękny Bożym pięknem, piękny pięknem Sary, mądry i mocny, mądrością Abrahama..

Pamiętam kiedy mój brat mówił - popatrz na Witka, ma w sobie delikatność Krysi.

I tak można snuć te nici podobieństwa, co wynika z czego, kto po kim co odziedziczył, co kto komu zawdzięcza..

A za tym wszystkim stoi Bóg.
W swym cudownym dziele stworzenia, kształtowania.
Z miłości do człowieka.
...

Luter i kolory przed Bożym tronem

2012-02-19T01:47:00.000-08:00

Wczoraj, późnym wieczorem, oglądaliśmy na komputerze film o Marcinie Lutrze.
Dla mnie to była wielka nagroda po całym dniu sprzątania, obowiązków, zobowiązań wobec innych, oczekiwaniu na męża, który daleko, daleko od domu zmagał się z samochodem i szczęśliwie powrócił cały w smarze.
Smar na twarzy, smar na rękach.. :).

Lubię takie filmy - Bóg, historia, dobrzy aktorzy, kostiumy..
Film nieskomplikowany, pokazujący jak prości ludzie walczyli o żywego, realnego Boga.
Jak bardzo potrzebowali Jego miłości, miłosierdzia w swoim szarym, pełnym trudu życiu.

Tak jak każdy z nas potrzebuje realnej, bliskiej więzi z Chrystusem.
Nie zastąpią jej żadne najwspanialsze uwielbienia, ciekawe nauczania, kochane zbory.

Wczoraj Beata wyszorowała mi kolejną "zdobyczną" szafkę.
Układałam w niej sukienki, w których tańczyłam w uwielbieniu.
Czy mi tego brakuje ?
Trudno powiedzieć.
Bóg w tym "czasie bez tańca" dał mi tyle innych, cennych rzeczy.
Dał się poznać jako Ojciec pełen miłości, bliski, czuły, kochający.
Troskliwy Bóg.
Nie wiem, może sukienki jeszcze kiedyś będą w użyciu, muzyka pobudza moje serce bardzo.
Na razie trudno mi sobie to wyobrazić, tę wolność..
Choroba ścisnęła mnie bardzo w myśleniu - "co będzie jeszcze dostępne dla mnie".
Bóg wszakże czyni cuda, więc może moje niebieskie sukienki jeszcze zawirują przed Jego tronem !
Jego jest chwała, moc, potężny majestat !

Nie, nie oszukam się..
Kocham to, tęsknię by uwielbiać z Wami Pana - z dziewczynami, z Łukaszami, z Bartkiem, z tymi, z którymi trwaliśmy wspólnie, nieraz w środku nocy, przed Jego tronem w otoczeniu feerii barw i niebiańskich dźwięków..
Ech..
Brakuje słów..
...

Ograniczenia kontra Jego dobroć

2012-02-18T00:26:00.000-08:00

Wczoraj nie popisałam się pokorą, a raczej brawurą.
W nadmiarze szczęścia spowodowanego tym, że krwiak w pachwinie pozwolił mi chodzić, odbyłam maraton po okolicy, na trasie: znajoma - sklep - apteka - Kamila - drugi sklep.
Wszystko w dużym tempie, w każdym z tych miejsc zgrzałam się, po czym niedokładnie dopięta i dowiązana wyskakiwałam na dwór.
Bardzo zziajana dotarłam do domu i w rezultacie nie czułam się przednio wczoraj.
Przepraszałam Boga za taki marny pomysł udowodnienia sobie "co ja już mogę".

Boli mnie poza tym okolica krwiaka, ta część nogi, podbrzusza, które były całe fioletowe.
Kolorki znikają powoli, ale ból jest ogromny.
Jakby mnie ktoś porządnie zlał..
Dziura w krwiaku nie bardzo chce się goić.
Cięcie, szycie, cięcie, dłubanie nie bardzo posłużyły ranie.
Rana nie bardzo nadaje się w tej chwili do ponownego zakładania szwu.
Jak słyszę, że mam się oszczędzać i uważać, to zęby same mi zgrzytają.
Nigdy nie znałam takich pojęć, wszystko robiłam na maxa.

W takim trybie totalnego nieoszczędzania się, oberwał i uszkodził się mój bark parę lat temu.
Wszystko mogłam, wszystko dźwigałam, flagami machałam z największym rozmachem i impetem.

Teraz mam okazję się powkurzać trochę.
Wanny nie umyję, bo głowy schylać nie mogę.
Zaraz robi się takie ciśnienie w głowie i przychodzą zawroty głowy i omdlenie..
W misce nie wypiorę z tego samego powodu.
Kucać i wstawać na przemian też nie mogę, parę dni temu zasłabłam z tego powodu.
A każda kobita wie, że wiele czynności domowych wymaga kucania i wstawania.
Stać w jednym miejscu bez ruchu też nie mogę, bo natychmiast robi mi się słabo, dlatego m.in. nie mogę wsiąść do autobusu.

I tak się czasem denerwuję, ale tak naprawdę nie ma o co.
Dziękuję Bogu za to co mam.
Ludzie pomagają mi bardzo.
Bóg mnie kocha miłością wielką.

Tylko czasem trochę smutno, bo coś nie tak, tyle jest ograniczeń, tyle trudności, tyle dolegliwości, tyle bólu.
Ciągłe zmęczenie i wyczerpanie.
Słabe 'baterełki'..
Tak bardzo chciałabym być zdrowa.
Obudzić się bez bólu, zmęczenia.

Potrzebuję potężnej regeneracji.

Często myślę o Was Kochane Siostry i Bracia z Kanaanu.
Tęsknię do Was.
Wierzę, że wkrótce się zobaczymy !
Na razie nie chcę dyskutować z mężem.
On boi się, że jaskrawe światła i hałas w kościele mogą wywołać napad epilepsji.
Nie chce mieć już żadnych atrakcji.
Jego granica znoszenia i oglądania pewnych rzeczy mocno się osłabiła.

Ściskam Was, życzę dobrego weekendu, bliskości Pana, Jego słów, Jego dróg, Jego relacji, Jego miłości..
M.
...

Pełnia

2012-02-17T00:00:00.000-08:00

Moja mama trafiła wczoraj do szpitala z powodu zapalenia płuc.
Proszę was o modlitwę.
W jej stanie to groźne, lekarze boją się ją leczyć tradycyjnymi metodami w domu, ze względu na jej stan.
Musi być pod stałym monitorowaniem funkcji jej organizmu.
A tak się cieszyła, że po ostatniej chemii wróciła szybko do domu..
Przyznaję, jest to mój "zgrzyt".
Nie mogę jej pomóc, pojechać do szpitala, nie jestem w stanie poruszać się sama komunikacją miejską.
Dzwonię co chwilę, pytam, czy jej niczego nie brak, modlę się o otwarte niebo nad nią.
Bardzo dla mnie trudna sytuacja.
Kompletna bezradność..

Wczoraj sama byłam na kontroli chirurgicznej w szpitalu z bardzo dobrą, serdeczną i cierpliwą "opiekunką", którą Bóg posłał w jak najbardziej odpowiednim momencie.
Wyczekałyśmy się na dostępność lekarza, który operował i operował..

Mam już serdecznie dość szpitali.. Ostatnio śnią mi się te przybytki, lekarze, korytarze szpitalne..
Wczoraj wróciło pewne wspomnienie ze szpitala i nieprzyjemne odczucia z nim związane, rozpłakałam się w jednej chwili.
Brr..

Jeszcze raz zacisnąć zęby i jeszcze jeden pobyt w szpitalu wkrótce.
Lekarz obiecał mi, że krótki..

I co dalej ?
Czekam na cud.
Cud pełnego uzdrowienia.
Doszłam do granicy wytrzymałości "takiego" życia.
Wiem, że Bogu na nic się nie przydam "niesprawna", a nie jest Jego wolą męczyć swoje dzieci cierpieniem.
Jest dobry dla mnie, ciągle się troszczy, zachęca, okazuje wielką miłość i pomoc przez ludzi.
Oczekuję cudu.
Wierzę, że reszta mojego guza w głowie zniknie, że padaczka będzie tylko złym wspomnieniem, że wszelkie dysfunkcje i niesprawności mojego organizmu zostaną naprawione.

Po ludzku musiałabym się pogodzić, a nie chcę.
Wierzę w nieustającą dobroć i łaskę Boga.
On mi już tyle podarował.
A wiem, że w Nim jest wszystko, pełnia.
Wiele więcej niż ośmielamy się marzyć.
...

Przeorganizowywanie

2012-02-15T02:57:00.003-08:00

Dostałam dziś małego amoku organizowania i przeorganizowywania.
Wszystko musi mieć swoje miejsce, wiele rzeczy - całkiem nowe miejsce.
Tym bardziej, że stałam się wczoraj szczęśliwą posiadaczką szafki, którą ktoś chciał wyrzucić na śmietnik, a dla mnie jak znalazł, do mojego biżuteryjnego światka.
Wszystko poukładane i posegregowane jak należy, może czekać kiedy przyjdzie znów czas biżuteryjnych działań.
Byłoby mi przykro gdyby akcesoria biżuteryjne, gromadzone przez kilka lat, musiały znaleźć swoje miejsce w kartonie, by ustąpić miejsca klajstrom, farbom itp.
Chwała Bogu za ludzi, którzy wyrzucają takie świetne rzeczy, jak ta szafka.
Wystarczy ją odmalować akrylową farbą i będzie jak nowa.

Pamiętam jak kiedyś przerabiałam wszystkie meble, które tylko przerobić się dało.
Mama dziękuje Bogu, że za antyki się nie brałam..
Wszystko musiało zyskać nowy design, nowe oblicze zgodne z nastrojem właścicielki.
Średnio co parę miesięcy "wizaż" mebli zmieniał się całkowicie.
W ruch szły pędzle, wałki, kleje, farby akrylowe, bejce.
Szybko mi to szło.
Miło to wspominam, moja mama na pewno trochę gorzej.
Szczególnie moment kiedy utraciła swoje śliczne sosnowe mebelki na rzecz baaaardzo awangardowego designu.
Albo klatka schodowa w naszym domu.
Pewnego dnia, a raczej nocy, z klasycznej jasnej klatki schodowej stała się wściekle różowa i zielona zarazem.
Wygląd zmieniły również wszelkie sosnowe wieszaczki i detale.
Moja mama nie mogła się pozbierać przez pewien czas.

Teraz mogę sobie radośnie powspominać, na rzecz działań mniejszego kalibru.

Heh..
Pochwalę się - dziś pierwszy raz od wielu miesięcy odkurzyłam całe mieszkanie - SAMA :).
Wkładam sobie tylko palec w bok czoła, czy nic tam nie napuchło, ale nie, jest dobrze :).
Nasze mieszkanie to prawdziwy tor przeszkód - kto je odkurzał, wie bardzo dobrze.
Skrzynki, narzędzia, młoty, kable - taki budowlano - robotniczo - rzemieślniczy światek.
Przynajmniej w salonie :).
Mój pokój natomiast jest jeszcze lepszym torem przeszkód - bardzo mały - zapchany do granic możliwości "moim światkiem".
Niestety, niektóre moje narzędzia, np. wiertarka do szkła, ceramiki, czy inne większe narzędzia nadal mieszkają w salonie.
My zdecydowanie potrzebujemy większych powierzchni.
Kawalerka raczej nie dla nas.
Warto by się było o to modlić.

Jakoś raczej nie modliłam się o sprawy z dużym wyprzedzeniem.
A wiem, że niektórzy modlą się o tematy, które będą ich dotyczyć za parę czy kilkanaście lat.
Nazwałabym to torowanie drogi.
Póki co, zawsze modliłam się na ostatnią chwilę.
Np. potrzebowałam mieszkania, to najpierw się pakowałam, a kiedy pozostawało już się wyprowadzić z dotychczasowego, wówczas mówiłam - "Boże teraz potrzebuję mieszkania".

Długofalowo modliłam się za to o męża.
Jakieś trzy lata, ale z różnym natężeniem i determinacją :).
Jak do tego w ogóle doszło, że zechciałam mieć męża to długa historia.
Pewnego razu stanęłam przed Bogiem, miałam wtedy jakieś 27 lat i powiedziałam - "Boże chciałabym Tobie służyć, tak jak Ty chcesz. Nie zależy mi na posiadaniu rodziny, jeśli to miałoby być przeszkodą w służeniu Tobie".
Niedługo po tym Bóg powiedział, a raczej bardziej pokazał mi, że owszem, ale On przewiduje rodzinę dla mnie.
Byłam tak zaskoczona Bożą odpowiedzią, ucieszyłam się i zaczęłam modlić się o męża.
Początkowo w ogóle nie wiedziałam czego chcę.
Czy on ma być zielony, różowy, żółty, czy jaki - przez te trzy lata ewoluował we mnie obraz mężczyzny, rodziny.
Owoc jest taki, że mąż mój ma bazowe cechy takie jak te, o które się modliłam, ale też cała masę cech, które pominęłam w modlitwie... na które zgrzytam nieraz zębami, przez które uczę się cierpliwości, miłości, przebaczania.
Taka Boża szkoła charakteru.

Reasumując - jeśli chcecie rozwijać swój charakter, w kierunku Bożego - polecam wam małżeństwo.
Upadniecie 1000 razy, on czy ona też upadną 1000 razy, ale będziecie razem.
Na Bożą chwałę.
...

Otrząsnąć się

2012-02-14T07:41:00.001-08:00

Nieoczekiwanie spadły na mnie wielkie problemy.
Dużo stresu, bólu, żalu, gniewu.
Staram się otrząsnąć z tego.
Iść za Bogiem, usłyszeć Jego głos, co On mówi do mnie na ten temat.

Wyszłam na dwór ochłonąć od nadmiaru emocji.
Jaki piękny dzień !
Zaszłam do fryzjera, gdzie pani fryzjerka powiedziała:
"Bardzo mi przykro, z tych włosów nic zrobić się nie da, zapraszam najwcześniej za dwa miesiące".

Po drodze zabłąkałam się.. Tak, tak.. Tak przyzwyczaiłam się do chodzenia bez okularów, a zapomniałam, że wychodzę sama :).
Jakoś się odnalazłam wśród małych, podobnych do siebie uliczek i szczęśliwie wróciłam do domu.

W sercu mam dużo bolesnych słów, nie dają spać, powodują, że głowa dziwnie pulsuje w środku.
Nocka z głowy, był moment, że nie mogłam się ruszyć, ani mówić.
Takie przerażające momenty już mnie nie dziwią.
W mózgu mam dużą dziurę po guzie, część guza, parę krwiaków, blizny, które są ogniskami padaczki.
Potrzebuję naprawdę spokojnego życia.
Myślałam dzisiaj o śmierci, o tym, że nie jestem na nią gotowa, mam tyle spraw w głowie, do realizacji tutaj, w ziemskiej rzeczywistości.
Dowiedziałam się o śmierci młodej kobiety; umarła parę dni temu, zostawiła męża, dwójkę małych dzieci.
Nie mogłam oderwać oczu od jej zdjęcia.
Jak bardzo musiała być kochana przez swoich bliskich, przyjaciół.
Miała to wypisane na twarzy - akceptację, miłość.

Dla mnie nie ma już bariery życie - śmierć.
I jedno i drugie nas dotyczy.
Ostatnio leżałam w szpitalu w pokoju, obok którego był pokój oznaczony napisem:
"PRO MORTE" i ordynarnym flamastrem poprawione na "POST MORTE".
Oj, braki w znajomości łaciny mogą być przyczyną kiepskiego żartu..
(A tak na marginesie, czy nie powinno być "POST MORTEM".. ?)
Uczyłam się łaciny, co prawda było to 15 lat temu, ale ze zdumienia wyjść nie mogłam, kiedy tylko przechodziłam obok tego pomieszczenia.

Jeśli nie umrę od nadmiaru stresów i przykrości, będę działać.
Ciągle w przygotowaniu jest mój mały warsztacik, nazwijmy go "produkcyjny".
I nie będzie to biżuteria.
Warsztacik biżuteryjny zostanie czasowo spakowany, aż Pan znowu nie poruszy tej struny w moim sercu i nie odda mi moich marzeń, możliwości realizacji projektów w srebrze; aż nie uczyni mnie na tyle sprawną i zasobną, że będę w stanie stać się właścicielką małej pracowni jubilerskiej.
Acha, i jeszcze wyśle mnie do szkoły; jeszcze raz i od nowa.
Mam marzenie za jakiś czas, kiedy będę zdrowa, wrócić do edukacji jubilerskiej, bym nie była w tej dziedzinie nieopierzonym kurczaczkiem, który robi tylko pierścionki z cargą i płaskie, "nadziewane" kamieniami kolczyki, ale pełnowartościową i samodzielną artystką.
Bardzo podoba mi się łączenie matowanego, a właściwie "wyszczotkowanego" srebra (takie zrobiłam obrączki do ślubu) ze złotem normalnej próby oraz brylantami.
To takie moje obecne spojrzenie na biżuterię.

Rozmyślam nad moim bytem, jak będzie, co będę robić.
Wierzę, że Bóg poprowadzi mnie w tej drodze i będzie dawał pomysły, które będą na miarę moich możliwości i jednocześnie mnie zaopatrzą.
Po ziemsku to pozostaje tylko renta i spoglądanie w denko garnuszka.
Jednak Bóg zawsze dawał mi dobre pomysły na pracę, nawet w momentach trudnych.

Nie zapomnę kiedy sporo lat temu, po śmierci mojego synka i w czasie choroby nowotworowej, kompletnie nie nadawałam się do powrotu do tzw. normalnej pracy, między ludzi.
Pan dał mi wtedy pomysł na biznesik, który z powodzeniem funkcjonował prowadzony z domu.
Kontakty z ludźmi, tylko mailami lub przez telefon.
Jakoś przetrwałam ten trudny czas, ale były to Boże pomysły i inspiracje.

Nigdy nie trać wiary, że jest coś dla ciebie w Bogu.
Teraz szczególnie piszę to do jednej osoby - NIE TRAĆ WIARY.
Ufaj, czasami trzeba na coś poczekać, czasami coś nie wychodzi od razu.
Bądź pewna, że Ten, który cię stworzył nie zostawi cię na "pastwę losu".
Kocha cię.
Jesteś Jego na 100 %.
Nie trać wiary.
...

Ojcostwo, macierzyństwo, miłość

2012-02-12T10:49:00.000-08:00

Byliśmy dzisiaj u mojej mamy.
Niektórzy z was wiedzą, że od ponad dwóch lat choruje ona, na straszną, wyniszczającą chorobę, z której medycznie nie ma uzdrowienia.
Ostatnio jej stan znacznie się pogorszył.
Im większe problemy miałam ja, tym bardziej czułam, że mam i potrzebuję też o nią walczyć.
Chcę, by żyła.
Nie po to przeżyłam operację guza mózgu, by nie mieć z nią relacji.
Ona, tak poważnie chora, czekała w szpitalu całe 7 godzin operacji plus kolejnych kilka, kiedy mnie wybudzano, by zobaczyć mnie żywą.
Doczekała się :).

Niektórzy powiedzą - to stara kobieta..
O nie, moja mama jest wspaniałym darem Bożym, ma specyficzne dary, mądrość.
Wcześnie straciłam innych bliskich.
Nie potrafię pogodzić się z tym, co widzę, co choroba robi z nią.
Mój mąż walczy o nią ze mną.

Tak naprawdę niewiele mogę.
Mogę się modlić.
Oszczędzam jej informacji o sobie, by jej nie pognębiać.

Czuję jak role powoli się odwracają.
Kiedyś to ona mnie urodziła, zmieniała pieluchy, odkarmiła na sztucznym mleczku, bym żyła - ja, malutki noworodek, wcześniak, który miał nie przeżyć rzekomo pierwszej godziny po urodzeniu.
Tak mówili lekarze.
Już w inkubatorze machałam rączkami i nóżkami, tak bardzo chciałam żyć.

Teraz czuję wielką troskę wobec niej, niewiele mogę sama zdziałać.
Mój Pan może więcej.

Ona zachwyca się moimi włosami, które mają już kilka centymetrów.
Sama po każdej chemii, która trwa już dwa lata, traci swoje, bialutkie, delikatne.
Waży tyle, co większy kotek.

Kiedyś powiedziała - "wyzdrowiej Martuniu, bo kto się mną zajmie".
Ciągle o tym myślę.
Jestem w procesie, moja choroba, powikłania, powikłania powikłań, zmieniły mnie.

Patrzę w lustro i widzę kogoś, kim nie byłam.
Zyskałam więcej doświadczenia, poznania w różnych dziedzinach.
Rozumiem ludzi, którzy z trudem poruszają się, albo walczą o to, by chodzić, mówić.
Zobaczyłam głębszy świat, w którym liczy się współczucie, walka o wiarę, prosta, bezinteresowna pomoc.

Zobaczyłam jak niewiele rozumiem w kwestii relacji Bóg - ja.
Zobaczyłam kim On jest i jaki może być wobec swojego dziecka.
On uczy mnie, czym jest ojcostwo, macierzyństwo, miłość.

Przechodzę sprawdziany każdego dnia.
Czy naprawdę kocham.
Czy naprawdę wierzę.
Czy naprawdę wybaczam.
Czy naprawdę troszczę się.
Czy jestem cierpliwa.

Błogosławię was Księgą Izajasza, w której w wielu miejscach są dowody Jego wielkiej miłości do nas, Jego walki o nas, dla mnie to wersety szczególne.
Szukajcie własnych, Duch Święty was poprowadzi.
...

Bez Niego nie ma nic

2012-02-11T07:04:00.000-08:00

Dziś czuję się bardzo rozgoryczona.
Mierzę się z gniewem, goryczą, bólem.
Ktoś bardzo mnie zranił.
Przebaczenie przebaczeniem, a nieuzdrowione miejsce jest.

Czuję złość.

Zaufanie zostało mocno nadwyrężone.
Jak dalej żyć, jak dalej iść ?

Bukłak pełen łez.

Nie wiem co bardziej mi dolega, czy wyczerpanie fizyczne, czy ból w środku, w sercu, w psychice.

Ludzie nie są doskonali.
Są tylko ludźmi.
Nic nie powinno nas zaskoczyć.

Ból trzeba przeżyć.
Nie ma sensu udawać, że go nie ma i zakopywać pod warstwami - np. makijażu, sztucznego uśmiechu.
Ból jest często tabu.
Jak to? Chodzisz z Bogiem, a cierpisz ból ?

Złość budzą trywialne porady zamiast szczerego współczucia.
Czy ludzie jeszcze potrafią w s p ó ł o d c z u w a ć ?
Nieliczni, tak.

Konsekwencją tej historii jest to, że mój system nerwowy zszargany przez ostatni napad epi, przez bolesne doświadczenie, (już nie mówię o stresach choroby, bo to przy tym wszystkim błahostka), doprowadził do tego, że wyładowałam się na osobie, której chciałam pomóc, pobłogosławić wspólną modlitwą, rozmową.
System nerwowy to bardzo delikatny organ, kiedy jest przemęczony lepiej schować się wraz z nim do dziupli, a nie do ludzi..
...
Antidotum na to wszystko może może być potężna ingerencja Boga w nasze życie, w nasze problemy, bolączki.
Dam przykład - małe, może dla niektórych śmieszne świadectwo.

W kuchni mam szafki koloru jasno-bananowego o specyficznej strukturze, w które wchodzi każdy brud.
Od kiedy je ostatni raz myłam, przed chorobą, minęło sporo czasu.
Próbowałam wczoraj się za nie zabrać, ale fizycznie nie miałam siły trzeć i szorować ziarnistej powierzchni szafek.
Powiedziałam w duchu - jak bardzo chciałabym, by były czyste..
Do męża w życiu nie śmiałabym się z tym zwrócić, ma masę swoich spraw, a szafki choćby zmieniły kolor na buraczany, kapuściany, marchewkowy.. nie przeszkadzałyby mu.
I dzisiaj pojawiła się ni stąd, ni zowąd osoba, która te szafki pięknie umyła.
Jeśli dla Boga moje szafki są ważne, to tak samo każdy inny problem.
...
Myślę nie raz, co będzie dalej, do czego będę zdatna prócz leżenia w łóżku, podnoszenia się z utrapień, napadów.
Czy będę jeszcze w stanie zrealizować swoje marzenia ?
Myślałam wczoraj o samochodzie, który byłby potrzebny do samodzielnego wydobywania się z mojej zaściankowej dzielnicy.
Mam jednak nieważne prawo jazdy, nikt nie wyda mi nowego, kiedy uczciwie odpowiem na pytanie o padaczkę.
Takich rzeczy nie wolno zataić.
Jak to wszystko będzie dalej wyglądało, czy pasje, wykształcenie, w które inwestowałam, pójdą na marne ?
Czy jeszcze będę miała siłę, sprawność, by robić to co kocham ?
Czy Bóg i czas zmienią obecne położenie ?

W Bogu jest cała moja siła, nadzieja, ufność.
Bez Niego nie mam nic.
...

Modlitwa

2012-02-10T10:29:00.000-08:00

Nie wiem jak ludzie po napadzie epi są w stanie normalnie żyć, pracować...
Ja mam trzy dni z głowy.
Wczoraj wspomagałam się relanium, by w ogóle opanować drgawki ponapadowe.
Relanium to m.in. jeden z leków przeciwdrgawkowych, które podaje się po napadach, by nie było kolejnych.
Czemu o tym piszę ?
Bo nikt o takich rzeczach nie pisze.
Ludzie z epi zamykają się często w domu, są wyizolowani społecznie, boją się napadu pomiędzy ludźmi, boją się, że nikt nie będzie umiał im pomóc.

Jest to dla mnie najtrudniejszy czas jeśli chodzi o relację z Bogiem.
Brak mi na nią siły.
Organizm jest rozstrojony.
To mnie najbardziej boli, bo to On jest moją siłą, moją odpowiedzią, moją pomocą.
To od Niego czerpię mądrość, siłę, spokój.
Nie potrafię bez Niego żyć.
Kiedy nie modlę się jeden dzień, nie powierzam Jemu swoich trosk, robię się nerwowa, emocje próbują mną kierować.

Rób wszystko by się modlić.
Módl się jakby to była twoja ostatnia szansa spotkania z Nim.
Niczego nie przedkładaj ponad to.
Czas z Panem to jest twój skarb.

Słucham wielu świadectw wysłuchanych modlitw, sama mam wspaniałe świadectwa, a czasami mimowolnie skupiam się na problemie, zamiast biec z tym do Pana.
Nasze małżeństwo jest mocno obciążone w tym czasie.
Myślę, ilu mężczyzn musi się cieszyć w tej chwili, że to nie ja zostałam ich żoną.

Ten czas jest wielkim sprawdzianem dla mnie, dla Mariusza, dla moich przyjaciół, tych, którzy są bardzo blisko, na co dzień i nie zniechęcają się widząc liczne trudy.

Mam wiarę większą niż słońce.
Widzę dobre rzeczy, które przygotował dla mnie Bóg.
Mam pewność Jego miłości do mnie, Jego opieki, Jego troski.

Mój mąż śpi bardzo mocno, rano trudno go obudzić głośnym alarmem budzika.
Jednak w nocy, kiedy napad się zbliża, Bóg go budzi, jak sam mówi, nieoczekiwanie.
Wiem, że Bogu zależy na mnie jak nikomu innemu, że będzie mnie chronił.
Będzie walczył za mnie.
Jest taki werset w Starym Testamencie, jak Bóg walczy za nas, nie pamiętam w której księdze, teraz nie dam rady szukać.
Od kiedy to wiem, mam poczucie bezpieczeństwa.
On jest moją tarczą !
...

Epi

2012-02-09T05:51:00.000-08:00

W nocy kolejny napad epilepsji.
Znowu w łazience.
Udało się uratować moją głowę przed roztrzaskaniem.
Dzięki Bogu zanim utracę przytomność, mam kilkusekundowy, mocny sygnał w postaci ostrych mdłości.

Kiedy w łóżku odzyskiwałam przytomność, nie słyszałam, nie mogłam zawiadywać swoim ciałem, kończyny były bezwładne.
Koszmarowi 'powrotu' towarzyszył ostry ból szyi.
Albo tak mnie szarpnęło, albo to ból zesztywniałych mięśni.

Nie wiem, czy widzieliście kiedyś napad epi z utratą przytomności.
Ja widziałam - w szpitalu, jak facet w moim wieku trzaskał głową o kafle i nawet nie zabezpieczono mu głowy..
Później był cały we krwi, jak ja za pierwszym razem.
Miałam rozciętą twarz, siniaki i krwiaki na ciele, krew lejącą się z nosa.
Wtedy jeszcze mówiłam - "padaczka, co za bujda!".
(Samemu nie widzi się i nie pamięta napadu).
Teraz jest mi nie do śmiechu.

Nienawidzę tej choroby i nie mam zamiaru się z nią zaprzyjaźniać.
Biorę leki, bo tak trzeba.
Mam wiarę w Boże uzdrowienie, chociaż neurolodzy mówią co innego.
Według nich - no chance, przy takim uszkodzeniu mózgu.

Jeśli kiedyś będziecie świadkami takiego napadu:

- zabezpieczcie przede wszystkm głowę przed urazem
- połóżcie człowieka na boku
- jeśli człowiek jest nieprzytomny powyżej 7 minut i nie oddycha, wzywajcie pogotowie
- jeśli trwa krócej, pomóżcie w bezpiecznych i spokojnych warunkach dojść do siebie.
Nie zostawiajcie człowieka samego.
...
Więcej można przeczytać w internecie na profesjonalnych stronach o padaczce.
Ja nie czytam.
I tak to, czy przeżyję, zależy od Boga i otaczających mnie osób.

Nie tak dawno, w listopadzie, umarła A.
Znajoma.
Miała 35 lat.
Była sama w domu w czasie napadu epilepsji.
Mnie to poruszyło.

Mimo nocnych przygód trzeba było pojechać dziś na chirurgię, pokazać ranę.
Zawiozła mnie dobra, cierpliwa kobieta.
Była tam ze mną cały czas.
Miałam prawdziwie "Bożą" obstawę :).
...
W tym wszystkim staram się żyć normalnie.
Naprawdę, bardzo się staram..
...

Witki

2012-02-08T01:14:00.000-08:00

Przez cztery miesiące po operacji spałam w cyklach - 15 minut, pół godziny, godzina..
Po nocy byłam bardziej zmęczona niż wieczorem.
Od niedawna, od kilku dni, śpię jak niedźwiadek, budzę się tylko kila razy w nocy, czasem tylko trzy.
Czuję jak mój bardzo zmęczony organizm potrzebuje tego snu.
Mogłabym spać całą dobę.

Mąż cieszy się, że 'gospodinia', jak on to mówi, wróciła do domu i obejmuje pieczę nad naszym małym gospodarstwem domowym, póki co, miejskim.

Wczoraj rozmawialiśmy na temat upraw:

Mąż: "żebym ja doczekał czasów, żebym mógł cię do buraków wysłać."
Ja: "jeśli byłbyś tak uprzejmy, wolałabym do marchewki."
Mąż: " A, no tak, paniusia z miasta to może witki mieć za słabe."
(witki tzn. po naszemu rączki)

I takie sobie rozmowy toczymy, dużo jest w nich prawdy, czasem trudnej, czasem trochę bolesnej, ale zawsze prawdy. Rozmawiamy uczciwie o tym, w jakim czasie jest nasze małżeństwo, jak się w nim czujemy, co trzeba zmienić.
Co trzeba akceptować, bo na razie zmienić nie można.
Prawda wyzwala małżeństwo.

W ciągu ostatnich kilku miesięcy leżałam już sześć razy w szpitalu.
Niebawem, nawet nie chcę patrzeć w kalendarz, siódmy pobyt.
Wierzę, że ostatni - że domknie on ten etap i pozwoli rozpocząć nowy - rekonwalescencji domowej, społecznej, bo nie ma co ukrywać, takie życie powoduje jednak pewną izolację.

Nie mogłabym nie napisać o ludziach - o tym co Bóg robi przez nich dla mnie.

O M. gotowej przyjechać późnym wieczorem do szpitala, by przywieźć mi coś do jedzenia, bym nie brała silnych leków przeciwbólowych na pusty żołądek.
O A., która gotuje tak, bym mogła się posilić czymś, co mi nie zaszkodzi i zawsze konsultuje skład potrawy, która traktuje mnie jak członka swojej rodzinki i nie zapomina o mnie przy szczególnych i zwyczajnych okazjach.
O A., z którą rozmowy powodują, że zawsze jestem wysłuchana, zrozumiana, pokrzepiona.
O N., która wspiera potrzeby, pasje, pomysły.
O W., która wspiera całym sercem, otwiera możliwości i powoduje, że życie staje się prostsze.
O A., która kiedy dzwoni daje mi przestrzeń do podzielenia się sercem, potrafi słuchać jak nikt inny i jest blisko, chociaż fizycznie daleko.

O innych ludziach, którzy dzwonią, niczym nie przymuszeni i oferują pomoc, prostą, zwyczajną, potrzebną.

Dziękuję Bogu za tych ludzi.
Widzę w nich miłość Bożą, Jego troskę, opiekę, staranie.
Czasem przerasta to nawet moje oczekiwanie, czy wyobrażenie.

Stałam się sama swoją 'nursi', robię sobie opatrunki na ranie, w którą wetknięty był sączek i chociaż tego nie lubię, nie chcę obarczać Mariusza kolejnym obowiązkiem.
Krwiak wygląda jak mała piąstka w pachwinie, teraz na dodatek z dziurą, o którą modlę się, by się zarastała jak najszybciej.
Dookoła feeria kolorów - żółcienie, fiolety, czerwienie - staram się je wyeliminować maścią z heparyną, która działa rewelacyjnie i powoduje, że niedługo przestanę wyglądać jak ofiara wojny.
W szpitalu dostawałam zastrzyki przeciwzakrzepowe w brzuch i to zazwyczaj, kiedy właśnie udało mi się zasnąć.. :).

Błogosławię Was dobrem i miłością Boga, takimi, jakich sama doświadczam na co dzień.
Spędźcie piękny dzień z Panem !
...

Chirurgia

2012-02-07T05:34:00.000-08:00

Ostatnie cztery dni spędziłam na oddziale chirurgii.
Trafiłam tam z powodu krwiaka w pachwinie - powikłania po zabiegu usuwania węzłów chłonnych.
W sobotę zasłabłam z bólu i było cięcie, skalpel, strzykawki.. Brr..

Teraz podobno kilka tygodni zanim krwiak się zresorbuje, a dziura po cięciu zagoi.

Miałam tam dobry czas z Panem, ponieważ przez dwa dni byłam sama w pokoju.
Dobry to mało powiedziane.. Niesamowity..

Modliłam się o lekarza, który tego uszkodzenia dokonał, a on przyszedł następnego dnia i publicznie przyznał, że to jego wina, że nawalił, że nie zamknął po zabiegu naczyń krwionośnych.
Byłam pod wrażeniem.

Wczoraj do mojego pokoju wprowadziła się pani (pacjentka), która powiedziała, że mój mąż jest ze mną z litości i inne podobne, 'przyjemne' rzeczy.
Absolutnie zwiedziona osoba mówiąca bluźniercze rzeczy wobec Boga.
Wysmagała mnie swoimi słowami.
Były jak błoto wylane na głowę.
...

Trochę o...

2012-02-03T04:08:00.000-08:00

Wróciłam ze szpitala.
Oglądał mnie nie ten doktor co chciałam i z tego powodu byłam trochę niepocieszona.
Jednak zaufanie do lekarza i dobry kontakt z nim to ważna rzecz.
Stanęło na tym, że mam leżeć kilka tygodni i czekać aż krwiak się wchłonie..
Czekają mnie więc dni w łóżku, by jak najmniej kwiczeć z bólu, z mojej perspektywy mało produktywne.

...
Chciałam się czymś z wami podzielić.
Znaczna część objawów ziarnicy złośliwej (nowotworu węzłów chłonnych), z podejrzeniem, której trafiłam niedawno do szpitala, w celu diagnostyki, wycofuje się !
Jest to dla mnie rzecz niezwykła, ponieważ męczyłam się z nimi - tymi objawami - od listopada !
Bóg działa, odpowiada na modlitwy wielu.
Wierzę, że kiedy wrócę za parę tygodni do szpitala, będę całkiem zdrowa, a moje wyniki doskonałe !

...
Pewnie wielu z was, tych, którzy mnie dawno nie widzieli, zastanawia się jak teraz wyglądam.
Nie mam zdjęć z czasu choroby i nie chcę ich mieć.
Mam krótkie, nieco ciemniejsze niż wcześniej włosy.
Jestem lekko opuchnięta na twarzy, po leku na padaczkę.
Z jednej strony głowy, gdzie była wycinana kość, mam pewne wklęśnięcie, które zrobiło mi się ostatnio, kiedy to kładłam się na tej stronie głowy spać.

Jak się domyślacie nie jestem zachwycona swoim wyglądem.
Nieraz jest mi żal, tego jak wyglądałam wcześniej..
Mąż hołubi zdjęcie z przed dwóch lat, kiedy byłam uśmiechnięta, z dwukolorową, awangardową fryzurą.
Wiem, że też czeka, kiedy mój wygląd się poprawi.
Kiedy widzę moje piękne Siostry w Panu to tęsknię..
Do długich włosów, do zdrowej, nieskażonej lekami skóry, do twarzy bez rysu bólu..

Czekam na swoje zdrowie jak na wytchnienie, jak na łyk świeżej wody, jak łyk powietrza.
A kiedy jest zdrowie, to i uroda przyjdzie i radość i uśmiech..
Wiem, że mój Pan to dla mnie ma i nigdy nie zostawi mnie aż nie dokończy swojego dzieła !
Amen.
...

Twórczo do przodu

2012-02-02T05:39:00.000-08:00

Wczoraj wpadłam w oskarżenie samej siebie, że coś zrobiłam nie tak, niepotrzebnie poszłam do szpitala, niepotrzebnie zgodziłam się na pobranie węzłów..
Trudno mi było otrząsnąć się z tych myśli.
Dziś zaczęłam działać.
Odnalazłam telefonicznie życzliwego chirurga, umówiłam się z nim na jutro, prawdopodobnie na rozcinanie krwiaka, który jest wewnątrz brzucha.
Nie mogę już chodzić, poruszać się, taki potworny ból i rozpieranie to 'coś' daje.
A miał to być prosty zabieg..
"Tylko" wycięcie dwóch węzłów chłonnych.

Mąż był moim pocieszeniem, powiedział trzeźwo:
"Miałaś jeden nowotwór 10 lat temu, niedawno drugi (guza mózgu), nie mogłaś zostawić podejrzenia o trzeci nowotwór obojętnie. Trzeba było iść do szpitala i diagnozować. Nie było w tym nic niewłaściwego."

Mimo tego wszystkiego , nocy nieprzespanych z bólu, staram się robić coś, co sprawi, że nie będę miała poczucia stania w miejscu.
Planuję twórcze działania na najbliższy czas.
Jeśli finanse pozwolą, zaopatrzę się w to i owo do działań artystycznych i będę miała przynajmniej namiastkę życia.
Nie poddam się chorobie za nic.
Nawet kiedy zwijam się z bólu, widzę już swoją "normalność" na horyzoncie.
Nie oddam nic, a nic z tego, co Bóg dla mnie przyszykował.

Co prawda moja "pracownia" jest całkowicie zdemontowana, jednak dom jest pełen narzędzi, farb, pędzli, kombinerek, śrubokrętów i śrubokręcików, klajstrów wszelakich.
Jestem na etapie przepatrywania swoich zapasów, rozważania, co trzeba dokupić itp.
Żaden krwiak w moim brzuchu nie wygra z moim pragnieniem normalnego życia.
Przeżyłam operację guza mózgu, to i to uszkodzenie w węzłach chłonnych przeżyję.
Nie wiem skąd to mam, taką wolę walki i życia, ale to jest we mnie.

Wielkim wsparciem jest mi mąż.
Kiedy znowu podupadłam na zdrowiu i stanie jest teraz niemożliwością, on gotuje nam obiady - warzywa na parze - pietruszkę, kapustę, brukselkę, marchewkę..
Po operacji mózgu i dużej utracie krwi, nabawiłam się sporych niedoborów żywieniowych.
Na polecenie lekarza zrobił mi nawet wątróbkę :).
Kiedyś mu się odwdzięczę.
Im dalej, tym mocniej jesteśmy przy sobie.
Choć czasami jest tak trudno.

Chociaż na razie nie mam żadnych specjalistycznych wyników, otrzymam je w komplecie pod koniec lutego, myślę o ZDROWIU, nie o chorobie.
Kiedy wczoraj wyjęłam z szafy trzy cudne, akrylowe farby, pomyślałam:
"Życie jest piękne !"

W szpitalu miałam czas pomyśleć.
Też o tym, z czego okradła mnie choroba.
I powiedziałam sobie, stop, koniec z tym.
Żyję i wezmę z tego życia to, co kocham.
Po tylu miesiącach "out", przepatruję, które narzędzia podebrał mi mąż, dzięki Bogu wielkich strat nie ma.
On się pasjonuje trochę większymi "zabawkami".
Cały mój wcześniejszy salon, po ślubie przemienił się w garaż, tudzież warsztat budowlany.
W sprawach narzędziowych rozumiemy się bez słów.
Miejsce na nie być musi, choćby nawet pod sufitem.
...
Proszę Was o modlitwę na okoliczność jutrzejszych działań medycznych.
By wszystko się powiodło i doprowadziło do pełnego zdrowia,
o życzliwość lekarską i wszelkiego personelu,
o to by Bóg czuwał i nie było bólu i żadnych niespodzianek.

Dziękuję Wam, że jesteście i wstawiacie się.
...

Kiedy On jest z nami

2012-02-01T04:55:00.000-08:00

Znowu wylądowałam w łóżku.
Miejsce po wycinaniu węzłów chłonnych boli niesamowicie.
Zrobił się wewnętrzny krwiak.
Nie da się chodzić, zginać, siadać.
Tak bardzo żałuję, że nie byłam bardziej zdecydowana w odmowie tego badania.
Mówiłam tylko, że nie chcę i chyba zbyt słabo.
Według medycyny ten zabieg był konieczny, by wykonać badania histopatologiczne.
Według mnie zbytecznie cierpię..

Taka jestem rozgoryczona, bo ledwo udało mi się stanąć na nogi, zacząć normalnie się poruszać, a tu nowe komplikacje..

W sercu czułam by się nie zgadzać, jednak autorytet lekarza i relanium spowodowały, że się ugięłam i pozwoliłam..

Ubolewam nad tym cały czas, bo nie tak miało to wyglądać..

Chciałabym cofnąć czas.
Ale nie mogę.
Jedyne co mogę, to stanąć przed Bogiem i prosić o łaskę, by się zlitował, opatrzył, uzdrowił.
Mój Pan.
On jest Wielki, nawet kiedy ja popełnię błąd; kiedy ludzie mnie krytykują - co najlepszego zrobiłam i po co w ogóle szłam do szpitala - On nadal jest ze mną.
Nikt nie może być przeciwko nam, jeśli On jest z nami.
...

Powrót z 'podróży'

2012-01-31T09:15:00.000-08:00

Powróciłam z dalekiej podróży.
Choć był to tylko (albo aż) pobyt w szpitalu, czuję się jakbym przyjechała z daleka..
Nie miałam możliwości relacjonować wam moich "przygód" na bieżąco, ponieważ komputer po pierwszych dniach wrócił do domu.
Ze względu na to, co robiono tam ze mną, nie mogłam go pilnować, a stracić komputera nie chciałam.

Mam tyle opowieści w głowie, że nie wiem od czego zacząć.

Żadnych konkretów nie znam.
Wszystkie wysokospecjalistyczne badania, a dokładnie ich wyniki, zostaną mi przedstawione za jakich czas, kiedy tam wrócę.
Jednego tylko żałuję.
Wycinania dwóch węzłów chłonnych z pachwiny.
Po pewnych przemyśleniach nie chciałam zgodzić się na ten zabieg.
Jednak relanium podane znienacka rozwiązało ten problem, podpisałam wszystko, co podstawiono mi pod nos.
Rezultatem jest jeden wielki krwiak na moim podbrzuszu, w pachwinach i na udach.
Wczoraj wieczorem płakałam z bólu, w nocy przyszedł do mnie chirurg.
Pan przysłał człowieka ciepłego, dobrego, który pomógł mi otrząsnąć się ze strachu przed kolejnym zabiegiem, dał wskazówki co robić, jak sobie pomóc w sytuacji, kiedy, tak to trzeba nazwać, coś się nie udało.
I znowu mój mąż będzie musiał stać się moją "nursi" i trochę mnie poopatrywać.
Za tydzień zdejmą szwy i ponownie obejrzy mnie chirurg, oby znów posłany przez Pana.

Cały ten pobyt był naznaczony Bożą obecnością.
Wszystkie rozmowy, relacje.
Niezwykła była codzienna obecność M., która prała moje brudne skarpetki, piżamy, kupowała leki, spełniała szpitalne życzenia, kochała jak siostra, rozumiała jak przyjaciel, rozbawiała jak najweselszy wesołek.

Głębia relacji, w którą wchodzę z naszym Panem powoduje niezwykłe rzeczy w moim życiu, niezwykłe spotkania, niezwykłe rozmowy.

Ten pobyt był też jak wyjazd misyjny, głosiłam i mówiłam o Bogu na potęgę.
Świadczyłam o Jego miłości w moim życiu.
Byłam sobą.

Na tym na razie zakończę, bo jestem bardzo śpiąca i zmęczona.
W ciągu tych 10 dni niewiele spałam, dziś tylko 3 godziny przez ból i napad paniki.

Wiem, że jestem kimś innym przez ten pobyt, coś się zmieniło, coś Bóg znowu ukształtował od nowa.

Wybaczcie ci z was, którym nie odpisałam na maile lub smsy.
Dopiero od paru godzin jestem w domu, wyczerpana, nakarmiona wątróbką drobiową przez męża (zalecenie lekarza) i baaardzo śpiąca...
...

Pan Jezus

2012-01-24T02:09:00.000-08:00

Wczoraj miałam bardzo kiepski nastrój.
Taki dzień.
Wieczorem, kiedy nie wiedziałam już, co ze sobą zrobić, kiedy mieszkanki pokoju układały się do snu, ktoś zapukał.
Wielki, postawny mężczyzna z małym, złotym pudełeczkiem.
Ksiądz.

Zapytał, kto chce przyjąć komunię.
Jedna osoba przyjęła, po czym ksiądz popatrzył na mnie.
Kiwnęłam głową, że tak, że chcę.
Kiedy podszedł do mnie, w swojej uczciwości powiedziałam, że nie jestem częścią kościoła katolickiego, że należę do innego kościoła.
Wybaczcie moją ignorancję.
Nie znam zasad kościoła katolickiego.
Nie wiedziałam, że nie mogę jej przyjąć.
Dla mnie ciało Pana Jezusa, to ciało Pana Jezusa.
Mały chlebek, który był już blisko mnie, powędrował szybko z powrotem do pudełeczka.
Zrobiło mi się trochę przykro, poczułam się jak wyrzutek.

Wywiązała się rozmowa.
Nie będę przytaczać jej treści, by nie wzbudzać żadnych rozłamów.
Dla mnie kościół, to my wszyscy, wierzący.

Na koniec, kiedy ksiądz odszedł, poczułam się dobrze, lekko.
Poczułam obecność Jezusa.
To był dla mnie prawdziwy cud.
...
Badania trwają, lekarze angażują się bardzo.
Czeka mnie prawdopodobnie na dniach zabieg pod narkozą.
Jestem wdzięczna, że tu lekarze patrzą na mnie jak na całego człowieka, nie na wycięte fragmenty.
...

Bez słów

2012-01-23T03:51:00.000-08:00

Przed chwilą zmieniłam pokój, mam nadzieję, że była to dobra decyzja..
Szukam czegoś, co najbardziej przypomina spokój..
Trudno tu o to.
Wczoraj dwa razy byłam bliska napadu epilepsji.
Płakać mi się chciało, dlaczego muszę tu być, a nie w swoim domku..

Dotychczasowe badania pokazują złe rzeczy, czyli potwierdzają pierwotne rozpoznanie.
Co konkretnie, napiszę dopiero po konsultacji hematologicznej.
Trudno mi z tym.
Nie mogę tego wszystkiego pojąć.

Tak bardzo chciałabym być już w domu, a najprawdopodobniej czeka mnie kolejny szpital.
Nie mam już słów.
Chciałabym znaleźć tu ciszę, by stanąć przed Panem.
...

Siły

2012-01-22T01:29:00.000-08:00

Skąd brać siły, cierpliwość ?
W szpitalu nie ma dla mnie klimatu do modlitwy, nie potrafię się modlić w tym rozgardiaszu, zamieszaniu.
Nie mam dokąd uciec.
Największym utrapieniem tego pobytu są głośni goście innych pacjentów, którzy zapominają, że są w szpitalu.

Jestem permanentnie rozdrażniona od hałasu, a każdą chwilę ciszy traktuję jak błogosławieństwo.

Gdyby nie Boża Rodzinka byłabym sama i pewnie umarła tu z głodu.
Nie ma tu nic do jedzenia, co mogę jeść.
Jest w ogóle coraz mniej produktów, które mogę jeść, które toleruję.
Wczoraj dostałam zupę od Ani, dzisiaj mąż coś zrobi.

Ile jednostek siły i cierpliwości Bóg przeznaczył dla naszego małżeństwa ?
W ciągu 14 miesięcy naszego małżeństwa, dużą część spędziłam w szpitalach, a prawie cały czas byłam chora.

Bolą mnie teraz bardzo dłonie, przeguby, palce, czasem też całe ciało.
Czemu ? Nie wiem.
Ten pobyt jest dla mnie dużym poświęceniem, tym bardziej wierzę, że wiele wyjaśni.

Nigdzie, w żadnych szkołach nie uczą, jak żyć w takich sytuacjach, jak radzić sobie ze stresem, bólem, z codziennością.
Tylko Jezus jest jedyną odpowiedzią na wszystko.
Na każde strapienie.
...

Po pierwszej nocy

2012-01-20T23:25:00.000-08:00

Pierwsza noc tu za mną, krótka, ale nie najgorsza.
Staruszki, które są ze mną w pokoju, jakoś przeżyły tę noc, spały.
Los staruszek nie jest wesoły, pieluchowa rzeczywistość..
Leżą tu ze "starości"..
Wysuszone kości, ciche głosy, niesprawność ciał.
Patrzę na nie, nie odwracam wzroku.

Opiekowaliśmy się w domu dziadkiem chorym na Alzheimera, ponad dwa lata.
Znam tryb opieki nad leżącym, niekontaktującym człowiekiem.
Całkowicie zależnym od nas.

Wczorajszy dzień był trudny.
Niewyspana, rozdrażniona hałasem wygenerowanym przez rzesze "gości".
W pewnym momencie w pokoju było dziewięcioro samych odwiedzających.
Lekka przesada ?

Bolą mnie dłonie, palce.
Te same palce, które kiedyś malowały twarze, rysowały, robiły biżuterię, uwielbiały Pana..
Wczoraj nie dawałam rady z utrzymaniem widelca - z bólu.

Będą robić mi dużo badań, w kierunku różnych możliwych chorób, nie tylko w kierunku podejrzenia nowotworu, który mnie tu sprowadził.
Jestem wdzięczna za tę pomoc, w innych warunkach nie byłoby to możliwe.

Nie mam na razie weny, sił na odpisywanie na maile.
W dzień jest tu tak głośno, rozgardiasz, mycie staruszek, kroplówki, krew, pampersy...
Przyzwyczaiłam się do mojej ciszy w domu.
Potrzebuję jej.

Leżę przy niskim oknie.
Z łóżka widzę światła szpitala, w którym byłam operowana.
Patrzę i widzę, co już za mną.
Wczoraj mąż powiedział: "Patrz! Widać nasz szpital !"
Ja na to: "Jaki nasz?! Moje są ogrody i pałace, a nie.."
Popatrzył na mnie i wybuchnęliśmy śmiechem..

Prócz licznej sali warunki są tu bardzo dobre.
Ale i tak najważniejsza jest diagnostyka.
Modliłam się, by Bóg dał mi tak szeroka diagnostykę, jaka tylko będzie potrzebna, bym nie wyszła stąd "niedobadana", z kolejnymi znakami zapytania.
Czuję tu Jego obecność.

Tuż przed przyjściem do szpitala ktoś chciał mi coś kupić, byłam w sklepie.
Słuchajcie, czułam się jak ufoludek, który pierwszy raz był w centrum handlowym.
Trudno mi było się odnaleźć
Przed wyjściem zrobiłam krótki instruktaż na wypadek padaczki - wychodząc z domu bez męża trzeba się zabezpieczyć..
Wszystko było dobrze, prócz tego, że nie dałam się upchnąć w wyszczuplające legginsy - hit mody.
Panie w sklepie nie mogły pojąć, że ja ich nie pragnę i żadna siła nie zmusi mnie, bym założyła coś, co jest ciasne, nawet jeśli jest to obiekt pożądania wielu kobiet.. :).
W zamian dostałam inne, normalne, śliczne :).
Miałam duży ubaw.
...

W szpitalu

2012-01-20T07:15:00.000-08:00

Jestem w szpitalu.
Masa badań w toku.
Masa badań zleconych na dalsze dni.
Chwała Bogu za to..
Jestem okazem dla lekarzy..

Wymęczona oczekiwaniem na przyjęcie, błagam Boga, by nie było w nocy żadnych sensacji..

Jestem już tak umęczona pobytami w szpitalu, że coraz trudniej mi zaadaptować się do szpitalnej rzeczywistości.
Gdyby nie gwar w czteroosobowym pokoju, poszłabym spać..

Pozdrawiam Was !
...

Trochę pytań

2012-01-19T00:38:00.000-08:00

Jutro uwielbienie na Sępiej (więcej o tym na blogu Hepzibah).

W tym czasie będę już najprawdopodobniej leżała w szpitalnym łóżku.
Chwała za to Panu.
Czuję się bardzo sama w miejscu, w którym jestem.
Czuję ludzki strach.
Nie o to chodzi, że pragnę bali, czy odwiedzin.
Nie mam na to ani sił, ani mocy przerobowych.
Po prostu czuję proces przybliżania się i oddalania ludzi.
Mam na myśli serce.

Czy wiecie, że są osoby, które były mi bliskie, z którymi miałam w miarę stały kontakt przed chorobą, które cały ten długi czas choroby nie odezwały się, choćby pisząc jednego ciepłego maila.

Ludzkie reakcje na chorobę drugiego są niezrozumiałe.
Czasem chory myśli, że jest trędowaty, skoro budzi strach, czy odrzucenie - jakkolwiek to nazwać.

Miałam w dzieciństwie przyjaciółkę, nie widziałyśmy się lata.
Kiedy w połowie listopada dowiedziała się o mojej chorobie, najpierw napisała, potem zadzwoniła, następnie poszła do mojej mamy zapytać, jak może jej pomóc, po czym przyjechała do mnie zostawiając dwójkę małych dzieci pod opieką teściowej.
Można ?
Nie widziała mnie lata, mojej mamy jeszcze dłużej, ale czuła, że w takiej sytuacji trzeba zareagować, jakkolwiek odezwać się.

Nie wiem co myśleć o ludziach, z którymi byłam w kontakcie i w momencie choroby nagle zniknęli.
Cisza. Jak kamień w wodę.
Wiem, błogosławić.
Nie o to chodzi, nie mam żalu, Bóg mi to wynagrodził obficie.
Po prostu wczoraj rozmyślałam nad tym - jak ludzie reagują na chorobę drugiego ?
Z czego to wynika ?
Czego tak naprawdę się boją ?

Wiem, że istnieje coś takiego, jak pierwotny strach przed śmiercią i chorobą.
Oprócz niego jest też strach przed tym, "by nikt nic ode mnie nie chciał".

Żebyście mnie dobrze zrozumieli, nie chodzi o moje użalanie się nad sobą.
Bóg w tej chorobie OGROMNIE pobłogosławił mnie łaską u ludzi, było ich wielu, bardzo pomocnych, serdecznych, ciepłych.
Nadal są. Chwała Bogu za nich !

Tu chodzi o próbę zrozumienia -
dlaczego niektórzy ludzie boją się opuścić swój dobry, ładny, przyjemny, poukładany światek, na rzecz zetknięcia z cierpieniem?

Czego się boją ?
Że ono ich zarazi ?

Dlaczego czuję się sama ?
Nie z braku ludzi.
Dlatego, że nikt nie wejdzie ze mną w to miejsce, w którym jestem w środku.
Nikt nie zrozumie tego, co przeżywam.
Wiem, że Jezus jest tam ze mną.
Nie widzę Go jednak.
Czasem chciałabym, by złapał za rękę, przytulił.

Leżałam wczoraj po ciemku, sama w domu, próbowałam się modlić, spotkać z Nim, ale napływały różne myśli i pytania.

Czy jestem gotowa na śmierć?
Co będzie, jeśli tego cierpienia będzie tak dużo, że już nie dam rady?
Czy mój charakter wytrzyma to cierpienie ?

Pytania bez odpowiedzi.

Mam wiele momentów radości w tej chorobie.
Wiele prezentów z Nieba.
Czasem, ponad to, w co wierzę, pojawiają się też zwykłe ludzkie uczucia.
Strach, przerażenie, niemoc, żal.

Szukam wtedy Jezusa i moje zaufanie Jemu pokonuje każdą złą emocję.
Wtedy wiem, kim jestem i w Kim mam oparcie.

Zadaję dużo pytań tu, potrzebuję by znalazły ujście.
W domu mam zakazane.
Mój mąż myśli prosto i żyje prosto, nie lubi pytań, ani analizowania.
A ja potrzebuję je zadać.
Są we mnie.
...

Bliżej Boga

2012-01-18T01:07:00.000-08:00

Być bliżej Boga, to też być bliżej ludzi, bliżej ich serca.

Większe zrozumienie.
Miłość.
Łaska.
Współczucie.

Kiedy to czujesz, wtedy jesteś gotowy, by nie oceniać, nie osądzać, nie krytykować.
Masz otwarte serce na drugiego.

Być może przez to, że otwieram swoje serce na blogu, ludzie piszą do mnie o swoim życiu.
Porusza mnie to, dotyka, otwiera pokłady współczucia, zrozumienia w moim sercu.
Daję coś z siebie, otrzymuję również bardzo wiele.
...
Codziennie rano czekam na telefon ze szpitala.
W tej chwili też czekam.
Nie ma innego sposobu by dostać się na ten oddział.
Już miałam iść, ale zabrakło łóżka..

Nie mam żadnych wielkich znajomości;
życzliwi, obcy ludzie, znając moją historię, próbują mi pomóc i coś przyspieszyć.
Największe znajomości mam w niebie.
Tak powiedziała o mnie pewna lekarka po operacji.

Cierpię, bo bóle są coraz większe, coraz częstsze.
Nie mam wątpliwości, że to przejdę, ale jak trudna będzie ta droga ?
Wczoraj ogarnął mnie strach, skąd wezmę siły, by to przejść.
Czułam swoją bezradność i niemoc.
Chciałam żeby to wszystko już się skończyło, by zaświeciło dla mnie słońce.
...

Wdzięczna

2012-01-16T08:33:00.000-08:00

Za mną piekielny wieczór, cała noc i dzisiejszy dzień.
Straszne bóle, wysoka temperatura, stany na pograniczu świadomości.
Najgorsza taka noc od kilku miesięcy.

Straszliwe bóle mózgu, węzłów chłonnych, żył, twarzy, całego ciała.
Gorączka oporna na wszystkie silne leki.

Całą noc darłam się wniebogłosy, z bólu.
Nie wiedziałam, że przerzuty, czy cokolwiek to jest, tak strasznie bolą.
Jest już dla mnie miejsce w szpitalu, obym była w stanie dotrzeć tam o własnych siłach.

W momentach najgorszego bólu, chciałam zawołać do Boga - "czemu czegoś nie zrobisz, czemu mi nie pomożesz ?!", ale błagałam tylko o litość, przez łzy.
Momentami nie wiedziałam gdzie jestem i co się ze mną dzieje.
Chciałam prosić o śmierć, ale resztką przytomności wołałam :
" pomóż mi !".
Bardzo chcę żyć.

Mąż przeżywa trudne momenty.
Żadne z nas nie było na to gotowe.
Chyba nikt by nie był.

Zaciskam zęby, by nie czuć bólu.
Nie mam morfiny, a reszta leków wydają się być jak "zabawkowe".
Z Bogiem wytrzymam do szpitala.

A przez kilka ostatnich dni było dobrze, ból do wytrzymania, byłam słaba, ale samodzielna.

Zapytacie po co to wszystko piszę.
Żeby być wiarygodną, że moja relacja z Bogiem nie opiera się tylko na radości z dobrych momentów, że muszę przejść i takie, trudne i pełne bólu.

Ciągle trwam w wierze, że będę zdrowa; mam marzenia;
widzę siebie oczyma Boga w tym, co On dla mnie ma.
Jestem Mu wdzięczna, że odpowiada na moje modlitwy, a wszystko, co mnie dotyczy jest w Jego ręku.
...

Czas dla Pana

2012-01-15T08:35:00.000-08:00

Czasem w nocy nie śpię z powodu różnych dolegliwości.
Nieraz nawet parę godzin.
By nie tracić tego czasu i nie patrzeć w sufit, staram się coś sensownego (i cichego) robić.

Dziś włączyłam na słuchawkach nauczanie naszego Pastora z 1.01.2012,
http://www.kanaan.org.pl/index.php/pobieralnia/category/1-nabozenstwa-niedzielne
i wysłuchałam w całości.
Byłam bardzo zachęcona.

W ogóle lubię słuchać nauczań, szczególnie teraz, kiedy jeszcze nie chodzę do kościoła.
Wierzę, że na wiosnę, kiedy poczuję się mocniej, wrócę do Kanaanu z radością.

W niedzielę słucham też transmisji na żywo z kościoła WDJ
http://wroclawdlajezusa.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=13&Itemid=28
Bóg mówi do mnie przez nauczania Pastora tego kościoła.
Jestem Bogu wdzięczna za możliwości, jakie daje internet.
Czuję się w tym błogosławiona.

Dziś dzień, kiedy zbieram siły po wizytach lekarskich i przed pobytem w szpitalu.
Bóg jeden wie, w który dzień tam trafię.
Dziękuję Bogu, że przez weekend byłam w domu.
Mam lekkie obawy przed tym, co mnie czeka w szpitalu, ale wszystko powierzam Panu, a On będzie współdziałał we wszystkim ku dobremu.
Trochę płakać mi się chce, że znowu muszę tam iść, jednak diagnostyka, jaka jest potrzebna, możliwa jest tylko w szpitalu.

Skupiam się na tym, co Bóg mówi do mnie teraz w czasie postu,
albo inaczej - skupiam się na Nim, a rozważam to, co do mnie mówi.
Dobry jest taki czas, kiedy staramy się być w jak największym stopniu dla Niego.
...

Podskoki w śnieżnym deszczu

2012-01-14T09:09:00.000-08:00

Dzisiaj był inny, dobry dzień.
Rano, co prawda, musiałam pojechać na zabieg, który nie był zbyt przyjemny, ale zaraz po tym, mąż zawiózł mnie w rodzinne strony (we Wrocławiu) i tam porzuciłam swoją smycz, czy cokolwiek to jest.

Pierwszy taki dzień od sierpnia, kiedy byłam wolna, szłam sama w innym rejonie niż mój obecny domek.
Ile radości !
Wyszłam z domu pod pretekstem zrobienia ksera i odwiedziłam swoje "stare" kąty.
Czułam się u siebie.
WOLNA !
Weszłam do każdego sklepiku, obejrzałam okolicę, może niewiele widziałam, ponieważ ciągle nie noszę okularów (nie mam serca zakładać ich na ranę, która nadal jest wrażliwa na dotyk).
Ależ byłam szczęśliwa !

To mała dzielnica, gdzie wszędzie jest blisko i wszystko jest obok siebie.

Najtrudniej mi wyrwać się od siebie, z mojej "wioski" (jak to mówię), gdzie obecnie mieszkam.
Stąd już na piechotę nigdzie nie pójdę, a do autobusu wsiąść się obawiam..
Nie wiem, czy umiałabym kupić sobie bilet, jak jakiś "obcy 3", albo inny przybysz..
Z tym autobusem chyba jeszcze poczekam, chociaż rwę się "na wolność".

Powoli rozwijam skrzydła i widzę w tym udział Bożej łaski, Waszych cierpliwych modlitw i mojej determinacji.
Dziś aż sobie podskoczyłam na ulicy z radości, a jeszcze w listopadzie leżałam w szpitalu z tego powodu, że nie mogłam chodzić !
Bóg jest wielki !
...

Na walizkach

2012-01-13T12:23:00.000-08:00

Można powiedzieć, że siedzę na walizkach.
Czekam na telefon ze szpitala, spakowana i gotowa.
W międzyczasie staram się rozwiązywać różne problemy mojego ciała.

W tym wszystkim uczę się słuchać Bożego głosu.
Szukam Go w każdej wolnej chwili.
Czasem się mylę, czasem nie, jak każdy uczeń.

Dzisiaj miałam bardzo normalny dzień - gotowałam, sprzątałam, załatwiałam sprawy w pobliżu domu - jakbym była zdrowa.
To są dla mnie wielkie postępy.
Nie jak w oczekiwaniu na werdykt - przerzuty, nowe świństwo, czy co..
Nocami za to bolą węzły chłonne, żyły i różne organy w brzuchu, podobno powiększone.

Dziura w głowie, po guzie, daje o sobie znać, im jest zimniej, tym bardziej tam skrzypi.
Nie wiem co skrzypi, nie pytajcie, może kość ?

Mam wielkie marzenie zostawić wszelkie choroby za sobą,
całkowicie wyzdrowieć i zacząć zupełnie nowy etap życia.
Marzymy o prostym życiu.
Wiem, że Bóg to dla nas ma.

Dzisiaj szczególne nabożeństwo w Kanaanie, związane z tym, że trwa post w intencji zbliżania się do Boga, nauki słyszenia Jego głosu.
Mąż pojechał, mam nadzieję, że coś mi opowie.

Jak wygląda mój post ?
Zrezygnowałam z wielu rzeczy, by imię Boga było uwielbione, by ewentualne bożki umarły.
Czasami jest mi niewygodnie, czasami czegoś brak, ale czuję, że ta wytrwałość podoba się Bogu.
Czytam Słowo, od kilku dni tkwię w ewangelii Jana i nie wiedziałam, że tyle żywej wody dla mnie tam jest na dziś.
Nie jest to łatwy post, tym bardziej, że widzę jak wróg go atakuje.
Widzę jednak Bożą rękę nad tym czasem.

Ktoś śnił i w tym śnie widział mnie w chustce.
Pomyślałam, po co chustka, przecież mam już całkiem ładne włosy.
Czy to znaczy, że jednak będzie chemia ?
Nie interpretuję snów, które nie mówią do mnie bezpośrednio i wielkimi literami, jednak tu, ta chustka mnie zasmuciła...
Żyję wiarą, pomimo prób i doświadczeń.
Wiara niejeden mur rozwali, niejedno zwycięstwo pozwoli odnieść.

Nie zapomnę, jak zupełnie nieświadomie, parłam naprzód 10 lat temu, kiedy walczyłam z nowotworem.
Im bardziej patrzyłam w przyszłość z odwagą i oczyma wiary, tym bardziej przyjmowałam Boże uzdrowienie.

Znam więc już ten mechanizm, tylko daleko lepiej i głębiej.

Niech Was Pan błogosławi i wspiera.
...

Królewna w wieży i zwycięstwo w Nim

2012-01-11T08:53:00.000-08:00

Dzisiaj pierwszy dzień odpoczynku po szaleńczych maratonach medyczno-szpitalnych w ostatnim czasie.
Poleżałam, wyszłam na dwór, posprzątałam, porozmawiałam, ugotowałam, pomodliłam się
Jak na obecną sytuację czuję się całkiem dobrze, mam na myśli moje emocje.
Dziękuję Bogu za to i za każdą modlitwę w tej intencji.
Nie jest przerażające dla mnie czekanie.
W Bogu jest harmonia i każdy dzień ma swoje sprawy.
Spokojnie jest żyć bieżącym dniem, bo ma on swoich spraw akurat tyle, ile trzeba.

Moja przyjaciółka wyjechała za granicę.
Nie wiem, czy w ogóle kiedyś wróci - nie mam na myśli kraju, tylko, czy wróci do mnie.
Nie raz brakowało rozmów z nią w chwilach trudnych i dobrych.
Ale Pan uchyla inne drzwi, robi to bardzo delikatnie, subtelnie..
Kocham Go.
On nigdy nie zostawia pustki.

Są też stali, stabilni przyjaciele, dają poczucie bezpieczeństwa, miłość, pewność.

Moje życie zrobiło się bardzo jałowe.
Ze względu na to, że trwa post zrezygnowałam z wielu rzeczy, które sprawiają mi przyjemność.
Nie czytam na przykład tego, co lubię.
Wierzę, że warto oczyścić się trochę i przyjrzeć samemu sobie, z czego potrafimy rezygnować.

Powinnam napisać - "moje życie nie jest jałowe, bo jest w nim Jezus" i to jest prawda, ale ziemskie sprawy, z których zrezygnowałam sprawiały, że obecne życie było trochę bardziej znośne.

Jednak rezygnuję dla Niego.

Marzę, by pojechać gdzieś indziej niż do lekarza lub szpitala.
Po prostu marzę o tym.

Najdalej gdzie byłam w ostatnich miesiącach, to u mojej mamy i z powiększonymi oczyma oglądałam przez szybę samochodu nasze miasto.
Jak ono się zmienia !
Nie poznaję go.
Tyle miesięcy siedzę jak królewna w wieży; już prawie pół roku..

Zawsze byłam wolna, niezależna, fruwałam gdzie chciałam i kiedy chciałam.
Francja - proszę bardzo.
Stany - bardzo proszę !
Afryka - a jakże.
Czechy - jak najbardziej.

Teraz dopiero rozumiem, co to znaczy, kiedy człowiek nie może.
Kiedy ciało nie pozwala, bo cierpi.
Jest na uwięzi.
Wczoraj bardzo bolały wszystkie węzły chłonne.
Popiskiwałam cicho w łóżku.

Potrzebuję bardzo dużo siły, by wziąć swoje zwycięstwo.
Ono jest w Nim.
...

Elastyczna

2012-01-10T06:46:00.000-08:00

Chodząc z Bogiem trzeba być elastycznym.
Poświęciliśmy dwa długie dni na odwiedziny szpitali, jednak termin do przyjęcia jest odległy.
Nie ma miejsc.
Będę czekać.

Nie był to jednak stracony czas.
Jest rozpoznanie, które niejednego by poraziło.
Szczerze mówiąc mnie też poraziło, ale otrząsnęłam się, dla własnego dobra.

Rozpoznanie kolejnego nowotworu, po tak krótkim okresie od operacji guza mózgu jest porażające.
Potrzebuję wnikliwej diagnostyki hematologicznej i jeśli wszystko się potwierdzi,
wio... na chemię...

Dla mnie teraz najważniejszy jest spokój, odpoczynek.
Cykle: zmęczenie - wysoka gorączka - napady epilepsji, po operacji mózgu mogą skończyć się bardzo źle.

Staram się dojść do siebie po tym dwudniowym maratonie.
Jestem w intensywnej Szkole Wiary.

Zakładaliśmy, że po guzie nie może wydarzyć się już nic.
Jako małżeństwo jesteśmy w prawdziwej podróży.

Oddałam to Bogu.
Na wszystko jest Jego czas, a Jego drogi są doskonałe.
Nigdy mnie nie zawiódł, a moja wiara w Niego i Jemu jest błogosławiona.
Całkowicie polegam na Panu.
...

Oczekiwanie na "normalność"

2012-01-07T03:25:00.000-08:00

Za dwa dni idę do szpitala.
Nie powiem żebym skakała z radości, z drugiej strony jednak mam szansę uzyskać pomoc - diagnozę, próbę rozwiązania problemu itd.
W ciągu ostatnich kilku miesięcy leżałam już cztery razy w szpitalu, teraz będzie piąty.
Chciałabym już stanąć w miejscu, w którym rzeczywiście zaczynam wracać do zdrowia.
Gdzie nie ma powikłań, pamiątek pooperacyjnych, dalszych komplikacji, gdzie jest prawdziwy POWRÓT do zdrowia.

Wierzę, że i w tym szpitalu, do którego idę, znajdą się lekarze, którzy mi pomogą i okażą serce.
Tym razem to będzie zupełnie inny szpital, niż dotychczasowy.
Mam tremę, jak mała dziewczynka.
Ale to chyba normalna reakcja na szpital.

Najbardziej nie chcę mieć jednego, straszliwego dla mnie badania.
Będę się modlić, żeby Bóg w cudowny sposób spowodował, by dało się je wyeliminować, zastąpić innymi badaniami.
Na samą myśl o nim przechodzą mnie ciarki.
Mój Bóg może wszystko.

Tak bardzo chciałabym być już zdrowa, a przynajmniej w dobrym miejscu procesu zdrowienia.
Mąż pojechał na wyprawę, a ja w łóżku.
Cieszę się, kiedy on choć na chwilę może iść do lasu, albo przez pole nad stawy.
Kibicuję mu nawet w takim krótkim, godzinnym odpoczynku.

Czekam kiedy wreszcie ja będę gotowa wziąć Larę, moją kochaną, rozbrykaną, na smycz i na długi spacer moją ulubioną drogą, wyłożoną brukiem.
Kiedy Lara ma dość twardego bruku, wykąpie się już w każdej kałuży i wejdzie we wszystkie zarośla, daje komunikat - "do domu marsz".
I ona zawraca nawet kiedy ja nie chcę.
Wygrywa silniejszy i bardziej stanowczy.
Czasem ja odpuszczam, czasem ona.
Lara jest dobrym kompanem do spacerów.

Tak bardzo tęsknię za "normalnością"...

W chwilach przejściowego smutku, zawsze przypominam sobie, za co mogę dziękować Bogu !
Chodzę i to coraz lepiej, rehabilitacja robi swoje i chociaż mam stwierdzony lekki lewostronny niedowład ręki i nogi, wierzę, że z czasem to się wyrówna całkowicie.
Przez to, że jestem leworęczna, jestem bardziej zmotywowana do odzyskania sprawności.

Powiem wam, że bardzo chce mi się tańczyć.
Kiedy męża nie ma, to delikatnie podskakuję sobie w moich ciepłych, puszystych kapciach.
Kiedy jest, a ja się zapomnę, to natychmiast udaję, że macham tylko rękami, taka zabawa, hmm.. dajmy na to w motyla...
Mój Kochany czasem grozi mi, że odda mnie komuś pod opiekę, jak się nie uspokoję.
A kto by tam chciał się mną zajmować.
Tylko jeden Święty daje radę :).

Czekam już na tę "normalność".
Wypatruję jej każdego dnia.
A może jest już blisko, tuż za rogiem ?

Ta normalność i tak będzie inna.
Lekarz powiedział - nie będzie już pani wolno jeździć samochodem.
(Ze względu na epilepsję).
Ale chyba nie ma za czym płakać.
Na drogach nie jest bezpiecznie.
Kierowcy mówią do nas brzydko, kiedy jedziemy z przepisową prędkością,
a my się tylko śmiejemy i przez szybę posyłamy im uśmiechy.

Coraz częściej marzymy o przyszłości.
Niedawno usłyszałam o kozie i dwóch baranach, które będą nam potrzebne.
Z trudem przypomniałam sobie jakie dźwięki wydaje baran, żeby go lepiej zlokalizować na mapie swojego mózgu.
Kiedy zapytałam po co ten baran, usłyszałam twardą odpowiedź "na mięso".
Zrobiło mi się trochę smutno.
To ja mam się opiekować baranem, zaprzyjaźnić się z nim, a później go zjeść ?
Dobrze, że nie będziemy hodować królików, tego mogłabym nie przeżyć.
Jak Bóg da, za ileś lat, może taka będzie nasza "normalność" ?
...

Lustro - kobiece konfrontacje

2012-01-05T09:32:00.000-08:00

Wczoraj jechałam do lekarza windą.
W windzie było lustro.
Popatrzyłam i posmutniałam.
Twarz zmieniła mi się bardzo.

Czasami ktoś mnie spotyka i mówi:
"Ładnie wyglądasz".
Nie wiem co widzi ta osoba, wiem co widzę ja.
Inną twarz, zmienioną przez operację, przez zmęczenie, przez leki.
Ciągle mam nadzieję, że to "przejściowa" twarz.
Człowiek jednak przyzwyczaja się do swojej ziemskiej "skorupki".
Z trudem akceptuje zmiany na gorsze.

Staram się bardzo.
Maluję się, kiedy wychodzę; ładnie ubieram.
Nie dlatego, że nie chcę by ktoś zobaczył mnie "prawdziwą".

Po prostu chcę zachować twarz, nie chcę się poddać, a przez wygląd też można okazać, że się poddajemy.
Wiem, że dopóki można - warto, należy się starać.
To "staranie się" wychodzi mi całkiem nieźle.

Mówi się, że w chorobie wygląd to najmniej istotna sprawa.
To nieprawda.
Kobiety zważają na to.
Boli każda niekorzystna zmiana.

Pamiętam kiedy po upadku, w szpitalu urósł mi na czole i głowie ogromny balon.
Skóra była rozciągnięta do granic możliwości.
Jak brzuch kobiety w wysokiej ciąży.
Obwiązywano mi wtedy na siłę głowę.
Płakałam i pytałam, po co.
Strasznie bolało.
Aż przyszedł jeden młody lekarz i powiedział wprost:
"a co pani później zrobi z obwisłą skórą na głowie ?"
Krótko i na temat, to zrozumiałam.
Teraz w lustrze widzę skórę na czole, której "jest za dużo".
Trudno.
Gdyby nie ten lekarz, byłoby dużo gorzej.

Wiem, że wiele ciepłych słów pada dlatego, bym poczuła się nieco lepiej.
Inne dlatego, że osoba taka spodziewała się mnie zobaczyć w dużo gorszym stanie.

Chciałabym odzyskać "swoją" twarz, dużo młodszy wygląd, bo operacja dodała mi parę lat.
Bogu dzięki włosy odrosły na ok. 4 cm i wyglądam już jako tako, nie jak czupiradło skrzyżowane ze szczotką.

Akceptacja męża sprawia, że łatwiej jest mi znosić wszelkie zmiany.
Oczy, które patrzą z miłością, nawet na najbardziej rozczochrane stworzenie z podpuchniętymi oczyma, działają jak balsam.
Wtedy łatwiej dochodzi się do zdrowia.
A przed ślubem myślałam, że mąż nie zaakceptuje najmniejszego defektu we mnie.
Jednak małżeństwo, miłość, walka o życie drugiej osoby, całkowicie zmieniają priorytety, za co Bogu dziękuję.
...
Czasami ktoś pyta mnie, co ja teraz najbardziej lubię.

Najbardziej lubię czuć się dobrze.
...

Trudności "w drodze"

2012-01-04T13:39:00.000-08:00

Kolejna koszmarna noc za nami.
Temperatura bliska 40 stopni, ból, dreszcze, lepiej nie wspominać.
Tak wygląda średnio co druga noc.

Dzisiaj maraton po kolejnych specjalistach.
Jest nowy trop i kolejne skierowanie do szpitala.
Jeśli Bóg zechce, wyląduję tam za parę dni i będę musiała przeżyć wszystkie atrakcje diagnostyczne.
Oddaję to Panu.
Tyle już było koncepcji, które nic nie wniosły.
Tym razem trochę się boję.

Po ludzku zniechęcenie powinno być moim towarzyszem.
Z Bogiem nie poddam się, będę walczyć o siebie.

Miało być inaczej, pół Europy się modliło, a jednak część guza pozostała w głowie.
Pozostałe sprawy wcale nie zmierzają w dobrym kierunku, jak na razie.

Czasami patrzę na nasze małżeństwo, jak na eksperyment w Bożych rękach.
Ludzie mają różną odporność na stresy i trudności.
Ostatnio bywa ciężko.
Wybuchowa mieszanka - miłość, złość, frustracja, gniew, żal..
Tylko Bóg może to oczyścić i uleczyć.

Potrzebujemy też waszych modlitw o zaopatrzenie na ten czas.
Pieniądze na leczenie (lekarzy, leki, badania) "topnieją" w szybkim tempie.

Dla przykładu - lekarz, który ma wszystkie moje wypisy szpitalne, odmówił wypisania refundowanego leku na padaczkę. Zabrakło jednego dokumentu.
Wówczas pełnopłatny lek kosztuje kilkadziesiąt złotych za jedno pudełko.

Po południu uzyskałam stosowny papier i ten sam lek mógł stać się refundowanym i tym samym kosztuje tylko kilka złotych za pudełko. Dla mnie to kolosalna różnica, bo jem tych leków "na pęczki".

Inny przykład.
Potrzebowałam uzyskać pilnej pomocy neurologa (po dwóch ostrych napadach epi, z bardzo wysoką temperaturą od miesiąca).
Odmówił mi lekarz w trzech przychodniach, proponowano bardzo odległe terminy.
Odbyłam zatem wizytę prywatną, dzisiaj, od ręki.
Wizyta trwała ze względu na komplikację i złożoność mojego "przypadku" około 1,5 godziny.
Nie 10 minut, jak w przychodni.
10 minut zajmuje mi samo wyjmowanie dokumentacji medycznej dotyczącej mojej głowy.
Nie ma mowy o badaniu, wywiadzie, propozycjach leczenia etc.
Uff..

Mój mąż ma dość przybytków medycznych.
Reaguje na nie źle.
Dziś byliśmy "tylko" w czterach.
Mój Kochany poświęcił mi cały dzień.
Na koniec powiedział, że marzy o dniu następnym, by iść do pracy..

A teraz idę już spać, bo niespanie z powodów różnorakich cierpień stało się niemalże moim stylem życia,
więc kiedy tylko jest okazja, trzeba spać.

Pozdrawiam Was !
...

Marzenia

2012-01-02T07:43:00.000-08:00

Mam dni gorsze i dni lepsze.
Noce lepsze i gorsze.
Trudno je przewidzieć.
Organizm jest w fazie "dogrywania" różnych elementów ze sobą.
Choroby, na które chorowałam wcześniej teraz bardzo się uwypukliły.
Czasem trudno nad tym wszystkim zapanować.
Pogodzić się, że dziś nie działa to, jutro tamto.
Dziś boli tu, jutro tam.
Czasem mam ochotę góry przenosić, czekam tylko kiedy organizm ustabilizuje się na tyle, bym mogła sama gdzieś pojechać, a innym razem jest tak źle, że zaszywam się w swoim pokoiku i nie jestem w stanie rozmawiać, nawet uśmiechać się.
Chcę tylko ten stan przeczekać.

To jest czas, w którym trudno marzyć.
Jednak ja zapragnęłam marzyć.
Kiedyś byłam pełna marzeń, ważnych, poważnych i banalnych.

Bóg odkopał ten kopiec.
Tam jednak są marzenia.
Zaczął mi je pokazywać.

Jedno mnie zabolało, aż ścisnęło serce.
Drugie zadziwiło.
Czekam na więcej, bo to mnie ubogaca.
Nie jestem tylko tu i teraz, ale patrzę z nadzieją w przyszłość.

Wierzę, naprawdę w to wierzę, że będę zupełnie zdrowa.
Że jeszcze staniemy na suchym, zdrowym lądzie.
...

Post

2012-01-01T13:38:00.000-08:00

Tego Sylwestra spędziłam w łóżku.
Nie było szampana, kreacji ani makijażu.
Był mały trzęsący się ludzik zawinięty w kołdrę ze łzami w oczach, z powodu petard i modlitwą na ustach, by to się wreszcie skończyło.
Huki i wystrzały trwały półtorej godziny.
Człowiek z gorączką i bólem mózgu nie jest w stanie tego wytrzymać.
Zatykałam sobie uszy, kładłam poduszkę na głowę, nie pomagało.

Dziękowałam Bogu, że nie było większych konsekwencji niż ból i temperatura.
...

Jutro, jako kościół Kanaan rozpoczynamy 21-dniowy Post Daniela.
Jak co roku o tej porze, od kilku lat.

Mąż zapytał mnie od czego będę pościć, bo nasza zwykła, codzienna dieta jest bardzo zbliżona do Postu Daniela i specjalnie nie ma co modyfikować.

Odpowiedziałam, że ogarnę swój język i postaram się znacznie mniej mówić.
Tylko niezbędna komunikacja, bez zbędnych słów i opowieści.

Uśmiechnął się.

W Stanach, w IHOP-ie jest popularny "silent fast".
Od kiedy to tam podłapałam, stale mam to na sercu.

Mam jeszcze parę pomysłów na post.
Są one dla mnie znacznie trudniejsze niż niejedzenie czegoś.

Ale o to chyba chodzi w poście, o rezygnację z tego, na czym nam zależy.
Na złamanie - Boże jestem dla Ciebie - nie dla tej rzeczy, sprawy, czy dla tego jedzenia.

Wiem, że jeszcze dokładnie nie rozumiem postu.
Pościłam regularnie przez kilka lat, teraz z wiadomych względów nie poszczę.
Bez postu łatwo popaść w stan, który jest przeciwny stanowi złamania i pokory.
Kiedy tracisz pokorne serce, łatwiej ci oddalić się od Boga.

Tam, gdzie się łamiesz, pozwalasz by wszedł On - Król Chwały, Król Królów i dotykał ciebie, zmieniał ciebie.

Postaram się wykorzystać dobrze ten czas, by nie mieć później do siebie żalu, że coś straciłam, że mogłam być bliżej, a jestem dalej.
Czasem nie wiem jak się zbliżyć do Boga, mój mózg jest zajęty tyloma innymi sprawami.
Post pomaga zmienić priorytety.
Zaangażować się, przedłożyć Boga ponad inne sprawy.
Post dla postu nie ma sensu.
...
Pozdrawiam Was.
...

Nowy Rok

2011-12-31T03:56:00.000-08:00

Od kilku lat, co roku o tej porze stawałam przed Panem i prosiłam Go o to, co pragnęłam, by Nowy Rok przyniósł.
Bóg prawie zawsze wysłuchiwał moich próśb, a ja po tym skakałam ze szczęścia i dzieliłam się świadectwami.
Pan spełnił wiele moich marzeń.

Ten rok był inny; inaczej o nim myśleliśmy, czego innego pragnęliśmy, oczekiwaliśmy, a co innego przyniósł.
Pomimo tego jestem bardzo szczęśliwa.
Kiedy tylko ciało daje mi odpocząć od jego udręk, czuję wielkie szczęście w sercu.

Jestem szczęściarą, bo jestem Bożą córką.
Mój mąż często pyta mnie, czy jego Bóg też tak kocha i wtedy lubię mu opowiadać jak bardzo, że nawet oddał za niego życie i on wtedy cieszy się jak mały chłopak.
Wtedy przychodzi do nas radość, pokój i szczęście, niezależnie jak jest, jakie są okoliczności.

Ponieważ taki jest zwyczaj, że w tym czasie składamy sobie wiele ciepłych życzeń, chcę życzyć Wam:

1. Przyjaciół takich, jakich dał mi Pan w tej chorobie, dobrych, wiernych, niezniechęcających się.
2. Miłości wypróbowanej w piecu.
3. Kochającej rodziny
4. Zdrowia, które potraficie pielęgnować, bo to dar od Pana
5. Łaski od Pana do rozpoznawania Jego dróg i Jego woli nad swoim życiem.
6. Kościoła, gdzie są ludzie, którzy radują się na wasz widok.
7. Obfitości w życiu w Nim i z Nim.

Mogłabym listę wydłużać.
Mam w sercu dużo dobrych życzeń.
Tyle dobra sama zaznałam od Boga i od ludzi w ostatnich miesiącach.

Jestem Bogu wdzięczna za to, co było.
Gdyby nie to, nie poznałabym tych ludzi, którzy w chorobie pozostają osamotnieni, niezrozumiani przez bliskich, tych, którzy wiedzą, że umierają i tych, którzy żyją w nieświadomości.
O niektórych z nich modlę się, bo nie potrafię zapomnieć.

Wiem, że znalazłam łaskę u Pana w tym, że tyle osób modliło się za mnie i nadal modli.
Dzięki tym modlitwom przeszłam niejedną dolinę.
Niejedna modlitwa podnosiła mnie do każdego kolejnego dnia.

Nigdy nie zapomnę dni, kiedy modlitwy wielu pozwoliły mi oddychać i dotrwać do dnia operacji.
Teraz modlitwy moich bliskich pomagają mi spać i wyzwalają z wielu uciążliwości.

Pragnę, by każdy mój dzień w Nowym Roku należał do Pana.
To da mi największy pokój i wolność.
...
P.S.
Bardzo polecam wam ten artykuł:
http://jacek.wieczernik.pl/nasza-odpowiedz-na-trudne-czasy-i-doswiadczenia
...

La vie

2011-12-28T03:38:00.000-08:00

Dzisiaj dziękuję Bogu za uratowane, być może, życie.

W nocy miałam pierwszy od półtora miesiąca napad epilepsji.
Straciłam przytomność, poleciałam głową na kaloryfer i w ostatnich ułamkach sekundy mąż złapał moją głowę, by nie uderzała o kafle.
Mąż widział napad u mnie po raz pierwszy, był w szoku.
Nie wiedział jak długo będę nieprzytomna.
Uderzał mnie po twarzy i wołał: "żyj, żyj !".

Pamiętam, że ocknęłam się w łóżku, nie miałam siły otworzyć oczu,
dłuższy czas nie mogłam mówić.
Ponieważ nie wracałam do siebie jak należy,
mąż wezwał pogotowie.
Nie otwierałam oczu, po głosie poznałam, że to ratownik medyczny,
który był już u mnie nie raz.
Zna moją historię.
Czułam się bezpiecznie.
Zaaplikował mi coś strzykawką i powiedział, że...
"kibicuje mi" i "wierzy, że z tego wyjdę"...

Rano byłam w szpitalu skonsultować z neurochirurgiem problemy, które mam.
Odebrałam też wynik rezonansu.
Popłynęło parę łez.
Wynik nie jest taki o jaki się modliliśmy, o jaki modlił się kościół.

Ale nie zwątpię.
Na zawsze zaufałam Panu.
Cokolwiek będzie i jak będzie, jestem w Jego ręku.
Nie poddam się teraz, kiedy tyle przeszłam.

Widzę Boga wszędzie.

Widziałam Go dziś w nocy, kiedy Mariusz w ostatniej chwili udzielił mi pomocy.
A mogło go nie być, mógł spać mocno, mógł nie zareagować na to, co się dzieje.

Widziałam Go, kiedy przysłał "znajomego" ratownika, który nie męczył mnie pytaniami, przykrył trzęsącą się kołdrą, przyniósł pokój.

Bóg jest miłościwy.
Bardzo Go kocham.
Czasami Go zaniedbuję, czasami nie szukam dość mocno.
Jednak On się ode mnie nie odwraca.
Czuwa nade mną dzień w dzień, noc w noc.
I chociaż okoliczności wyglądają tragicznie, są to TYLKO okoliczności.
Tego zdążyłam się już nauczyć.
...

Cały obraz

2011-12-26T06:32:00.000-08:00

W nocy wyłam jak syrena.
I bynajmniej nie były to śpiewy kolęd.
Mój mąż szukał czegoś, czym można by mi zatkać buzię, mówił , że połówka małej cebuli się nada.

Wyłam, bo najprawdopodobniej pękła mi opona mózgowa w nowym miejscu.
Nie wiem jak, przecież ciągle się staram uważać.
Twarz wygląda jak poobijana, spuchnięta, napięta do granic możliwości.
Ból, ból, ból.
Kiedy nastał dzień, przeklinałam , jak Hiob, dzień swego urodzenia, swoje życie.

Kiedy będzie normalnie ?
Skąd brać siły ?

Nie potrafię odnaleźć pokoju, zwijam się z bólu, leżąc tylko w jednej możliwej pozycji.
Mam dość.
Wszystko, w co wierzę, nagle neguję, tak bardzo mam dość.
Wiem, ze lada dzień będę z tego pokutować i bardzo, bardzo żałować.
Mąż przeczytał mi Psalm 63 bodajże.
Nic do mnie nie dociera.
Czekam na wybawienie, rozwiązanie.
Nie od człowieka, od Boga.

Lekarze prócz kolejnej operacji lub porcji leków p/bólowych nie mają wielu środków, by mi pomóc.
Marzę o wierzących lekarzach, którzy łączą fachową wiedzę z wiarą, modlitwą i słowami otuchy.

Jeden specjalista, do którego chodzę, jest wierzący.
Jego pokój jest zawsze ponad mój strach, stres i niepokój.

Pamiętam, jak kiedyś przyjaciółka uczyła mnie, wtedy oseska przy Panu i mówiła:
"Bądź sobą, bądź prawdziwa, taka jesteś w tej chwili".
To nie raz uwalniało mnie do prawdy.
Nie uznaję pokazowego chrześcijaństwa.
Prawdziwą zachętą można być tylko wtedy, kiedy pokazuje się całą drogę, którą się idzie.
Dni zwycięstw i dni porażek.
Cały obraz.
...

Tak wiele

2011-12-25T09:55:00.000-08:00

Staram się dojść do siebie po dwóch aktywnych dniach.
Jestem ledwie żywa i z niezłym balonem pod okiem.
Nie, mąż mnie nie bije, musiałam to mówić dziś już kilku osobom.
Dzisiaj obudziłam się spuchnięta.
Opuchlizna krąży mi po twarzy, ech..
Przy oku boli bardzo.
Mam nakaz leżenia.
Akurat kiedy chce mi się chodzić.

Kilka dni przed Świętami przeżyłam niezłą frustrację.
Miałam umówioną ważną wizytę u lekarza.
Nie miałam jak tam dojechać.
Naprawdę kiepska sprawa.
Ogarnęła mnie wielka frustracja.

Jak to, to parę lat temu mogłam spakować się w walizkę i polecieć samiutka do Stanów kilkoma lotami w jedną stronę, a teraz w obrębie jednego miasta nie mogę dostać się do lekarza ?
To było dla mnie trudne, te ograniczenia, brak pełnej samodzielności.
Była złość, bezradność, trudne emocje..

Na to przyszła myśl o pewnym człowieku, który teraz jest po operacji guza mózgu.
Nie mówi, nie chodzi, ale wszystko rozumie i.. pęka z frustracji.
Jak wielka jest jego frustracja w porównaniu z moją, możecie sobie tylko wyobrazić.
Ciągle wierzę, że Pan go uzdrowi, że będzie jego najlepszym rehabilitantem.
Naprawdę w to wierzę.

W naszych kłopotach zawsze możemy znaleźć kogoś, kto ma się gorzej, kto cierpi bardziej, czyja sytuacja jest trudniejsza.
To przynosi radość i wdzięczność za to, co mamy.
A zawsze mamy tak wiele.
...

Płynne ruchy

2011-12-23T04:47:00.000-08:00

Zamiast o karpiu będzie o tym, co mnie dziś rozradowało.

Dziś na rehabilitacji usłyszałam, że:
jestem giętka, zwinna, elastyczna i mam płynne ruchy :).
I, że w moim stanie to zaskakujące.
Pierwsza dobra wiadomość od kilku dni !

Dziękuję Ci Duchu Święty, że przez prawie 5 lat tańczyłeś przeze mnie dla Pana.
Dzięki temu mam takie ruchy i gibkość !

Aha, i jeszcze to, że to dobrze rokuje dla mojego powrotu do sprawności !!!
Hura, hura, hura :) !

Oj, myślę ostatnio o tańcu.. i tęsknię..
A na razie głową ruszać nie wolno, bo mózg boli..
Cierpliwości ci kobieto potrzeba..

Trzeba by coś o Świętach..
Hmm..
Urodził się Pan Jezus, lata temu i to są Jego dni, Jego pamiątka.
Wszystkie prezenty tego świata posłałabym do Niego.
Tylko co On by z nimi zrobił ?
Wiem ! Rozdałby ubogim.
On kocha wszystkich tych odrzuconych i odrzucających samych siebie.
Jest Wielki, Piękny, Doskonały.
Miał mniej lat niż ja w tej chwili, kiedy zawisł na krzyżu..
Za nas..
Wszystkich nas kocha jak szaleniec..

Pamiętam jak Marta, przyjaciółka, napisała mi to chyba przed operacją albo tuż po.
Kocha jak szaleniec..

Warto świętować Jego narodziny (nie karpia i choinkę) i obwieszczać to całemu światu !
...

On kocha mocniej

2011-12-22T14:01:00.000-08:00

Oddasz dużo, prawie wszystko lub wszystko,
by bliska ci osoba była szczęśliwa, zdrowa, normalnie funkcjonowała.
Nawet jeśli twoje własne problemy w tym czasie są ogromne.
Takie są prawa miłości.
Wyjść z siebie.

Byłam gotowa dzisiaj wyjść z siebie i prawie to zrobiłam.
Prawie zostawiłam swoje słabe ciało, by pomóc.
Wydawało mi się, że prawie zdjęłam z siebie ciało, że mogę więcej.

Ale to nieprawda.
Mogę tyle, ile udzielone mi będzie łaski Bożej do danego zadania.
Nic ponadto nie mogę - co najwyżej spalić się.
Wszystko jest w Jego ręku.

Chciałabym umieć nigdy nie tracić wiary w Jego wszechmoc, potęgę, nawet w najtrudniejszych chwilach.
Nieraz jeszcze się lękam, smucę, wchodzę w napięcie.
Kiedy kaliber problemu jest duży i skomplikowany potrzeba wielkiej wiary i spokojnego ducha do modlitwy.

W takich momentach warto pamiętać, że nie tylko my kochamy naszych bliskich.
On kocha mocniej.
Jemu zależy.

Chcę Mu oddać moje troski i obawy.
Sama nic nie zdziałam.
...

Do przodu

2011-12-21T10:55:00.000-08:00

Nie wiem czy to już czas, czy jeszcze nie, na życzenia Świąteczne.
Chyba jeszcze poczekam.
Mój stosunek do tradycji zawsze był ostrożny.
Pan Jezus się urodził i to jest fakt niezaprzeczalny.
Z tego się raduję !

Opowiem dziś o chodzeniu.
Chodzenie - czynność niemalże automatyczna.
Większość z nas nie zastanawia się nad nią.
Po prostu chodzi.
Już więcej uwagi poświęca butom, ale to zupełnie inna historia...

Chodzenie mnie zraża, nie za bardzo mi wychodzi.
Momentami wolałabym przefrunąć.
Co przydarzyło mi się wczoraj ?
Ano szłam wieczorem ciemną uliczką bez chodników,
wracałam sama z rehabilitacji i nogi odmówiły mi chodzenia.
Jak kiedyś, jak na początku.
Samochody śmigały koło mnie, a ja stoję, przerażona, spięta, bliska płaczu.
Gdyby było ciepło, położyłabym się na ulicy, ale to nie ta pora roku.
Przylgnęłam do płotu, dzwonię do męża, gdzie on.
Na drugim końcu miasta.
Niewesoło.
Samochody śmigają, żaden się nie zatrzyma bo i po co.
Złapałam się płotu i robię krok po kroku.
Do domu jeszcze jakieś 150 metrów.
Kawał drogi.

Bardzo się bałam, że upadnę i jakiś pojazd przejedzie mnie.
Było ciemno.
Łza za łzą, krok za krokiem dotarłam do końca uliczki.

Przede mną przepaść - ruchliwa ulica.
Jak ją przekroczyć ?
Zawołałam do Boga - "zatrzymaj ruch, muszę przejść, nie dojdę do pasów".
I.. udało się..
Za chwilę jeszcze trochę schodów i w domu..

Nie wiem jak dotarłam, byłam kłębkiem nerwów.
Za chwilę wpada mąż, dojechał "na sygnale".
W sklepie, w którym stał w kolejce ogłosił, żeby go przepuscić, bo musi gnać do żony.
Żona po operacji, nie może chodzić..

Jestem ambitna, nie poddaję się, jutro znowu wyjdę.
Za każdym razem kiedy aparat ruchu odmawia mi posłuszeństwa, przeżywam szok.
Jak to możliwe ?
Ciągle nie rozumiem tego, co się dzieje w moim mózgu, bo i kto to zrozumie.
Krwiak pooperacyjny pracuje, działa, uciska.

W takich sytuacjach chciałabym mieć wózek elektryczny (chowany do kieszeni).
Brum, brum.. i do przodu.
Na normalnym nie potrafię sama jeździć.

Ciągle słyszę, to normalne, nie ma się czym przejmować.
A dla mnie nienormalne.
Chcę swój mózg z powrotem, zdrowy, w całości.
Chcę chodzić, biegać, pojechać gdzie trzeba..

W każdym detalu będę wołać do Boga o więcej.
O to żeby było normalnie.
Nie polubię żadnej prowizorki.
Tak jak On nie lubi, bo On jest Bogiem doskonałym.
...

Parę słów

2011-12-20T05:32:00.000-08:00

W tym sezonie, w którym jestem, Bóg pobłogosławił mnie czasem, który mam, by pisać tego bloga.
Jest to dla mnie jedna z prostszych i przyjemniejszych czynności w tej chwili.
Jeśli czasem jakieś słowo cię karmi, to chwała Jemu, Najwyższemu Stwórcy !

Chciałbym napisać tu parę słów do osoby, która wiem, czyta mój blog.
Wiem też, że niezbyt dobrze o sobie myśli, czym zasmuca swojego Ojca w niebie,
który tak bardzo ją kocha..

Jeśli te słowa dotykają też ciebie, potraktuj je jako słowo również dla ciebie.

Dla Boga jesteś wspaniała, niezależnie, co o sobie myślisz.

Potrafiłaś stworzyć dom i rodzinę.
Bóg kocha rodzinę - sam jest Ojcem !
Twoje córki są świadectwem tego, ile serca i zaangażowania im oddałaś.
Są dzielne, zaradne, mądre i piękne!
To twoje córki.
Jesteś wierna w małżeństwie, a twój mąż cię kocha.
Dla niego jesteś najodpowiedniejszą żoną na ziemi.
Włożyłaś dużo serca w swoją pracę.
Pan jest z ciebie dumny w tym miejscu !

Każdy twój problem możesz oddać Jemu w prostych słowach.
On będzie wiedział co z nim zrobić.

Usiądź czasami przed Nim i powiedz Mu, jak się czujesz, co ci dolega, czego ci brak, jak bardzo za Nim tęsknisz, a może nie potrafisz się przybliżyć.

Otwórz Biblię na księdze "Pieśń nad Pieśniami" i wsłuchaj się, co On tam do ciebie mówi.
Powolutku nauczysz się Mu ufać.
Zdejmiesz ciężar ze swoich ramion.

Idź za Nim.
Nie trać z Nim kontaktu.
Codziennie znajdź dla Niego czas.
Jezus jest realnym, żywym Bogiem, nie Panem z obrazka.
On chce mówić do ciebie, tulić cię, kiedy się smucisz.
Zachwyca się tobą, nawet kiedy masz gorszy dzień, nawet kiedy w swoich oczach poniosłaś porażkę.
Bądź z Nim, a twoje życie nabierze sensu, wartości.
Bieżące problemy zmaleją.
Z Nim przejdziesz każdą górę.
Już nigdy nie będziesz sama.
...

Rehabilitacja

2011-12-19T06:03:00.000-08:00

Byłam dzisiaj pierwszy raz na rehabilitacji ruchowej.
Jestem z siebie bardzo dumna, bo nie dość, że doszłam tam sama (jakieś 10/15 minut drogi),
to jeszcze wróciłam ;).
Nikogo nie musiałam fatygować,
Samodzielność jest w cenie.
Zmęczona jestem bardzo tą wyprawą.
Ćwiczenia jako zadanie domowe zadane, ale jeszcze nie odrobione.

Bardzo oczekiwałam tego wyjścia.
Bóg zabezpieczył wszystko.
Gorączka w swej uprzejmości opadła.
(Kościół się modlił !)
Pogoda piękna,
a POTĘŻNY BÓG zabezpieczył finanse na ten cel.

Dwa fiknięcia nogą, a ja już mam dość,
a moja pani rehabilitantka mówi, że zrobię 200 powtórzeń..
uuu.......
Cztery miesiące leżenia zrobiły swoje.
A to niby takie delikatne ruchy nogami, by nie obciążać głowy,
a ja każdy mięsień czuję.
Kiedyś tak się katowałam ćwiczeniami i nic mi nie było straszne, a teraz fikania nogami się boję ?
Nie, trochę odpocznę i wezmę się za ćwiczenia.
I w tej sprawie chcę patrzeć oczyma wiary i ponad okolicznościami :).

Pozdrawiam Was !
...

Trudna wiara

2011-12-18T09:02:00.000-08:00

Jestem w trudnym miejscu.
Od tygodnia temperatura w dzień i w nocy rośnie.
Potężny ból mózgu i czaszki też.
Jutro rano jeszcze konieczne badania.. i zobaczymy...

Lekarze mówią: "nie da się, uszkodzone, zostało zniszczone, nie działa, przykro nam..."

Bóg napomniał mnie dzisiaj.
Powiedział: "Marto, nie bądź kobietą małej wiary, patrz ponad okolicznościami, zaufaj mi, jestem Wielkim Bogiem; we Mnie to, co niemożliwe staje się możliwe, nie patrz na to, co mówi świat i twoja sytuacja. Masz Mnie. Idź naprzód".
To jest dla mnie bardzo trudna lekcja.

Też miejsce, w którym łatwo się poddać.
"Boże, ja już nie mam siły, opadam z resztek sił".
Tak czuję w środku.

A jednak, On mówi do mnie co innego, pociąga w drugą stronę, Jemu zawierzyłam.
Teraz akurat mija mój piąty rok w kościele Kanaan.
Ziemia obiecana.
Też mój dom.

Dzisiaj leżę, podobnie jak w ostatnie dni.
Przeleżałam z małymi wyjątkami pół roku.
To już aż pół roku.
Mąż pyta mnie codziennie: "Kiedy będzie normalnie ? Kiedy to się skończy ?"

Kiedy jest bardzo źle, szczególnie nocami, miewam momenty zalamań.
Wydaje mi się, że to już koniec, że już nie dam rady tak żyć, pytam Boga, po co to było..
Mąż mówi: "Żaden koniec, będziesz żyła, zobacz, tu są twoje flagi, będziesz tańczyć, odrosną ci włosy, jeszcze zapomnisz o tym".
Pokazuje mi moje zdjęcia z okresów życia, gdzie mam całą głowę i mówi, patrz, jesteś piękna..
To mnie rozkłada na łopatki..
Mam przecież lustro..
To jest właśnie potężna wiara ponad okolicznościami.
On ją ma.

Wierzył we mnie od początku.
Wierzył, że to przejdę.
W czasie operacji siedział siedem godzin w szpitalu.
Modlił się i czekał.
Odprowadził mnie do samych drzwi sali operacyjnej, po wybudzeniu stał nad łóżkiem.
Zapytał: "czy pamiętasz kim jestem?"
Był kiedy przy krzyku z bólu odpływałam przy pierwszej morfinie.
Był kiedy przy wyciąganiu drenu z głowy polała się krew i trzeba było mnie umyć i przebrać.

Jest kiedy mówi, że sam zrobi Święta.
Same sałatki i placki żytnie.
To, co lubimy najbardziej.

Nie wiem skąd bierze taką wiarę.
Takiej wiary mi potrzeba.
...

Nad wszystkim jest Bóg

2011-12-16T06:57:00.000-08:00

Byłam dzisiaj u lekarza, u czwartego specjalisty w tym tygodniu.
Taki mały maraton.
Dowiedziałam się, że mam uszkodzony ośrodek regulacji temperatury w ciele, który znajduje się w miejscu operowanym.
Dlatego moja temperatura tak 'fisiuje'.
Dlatego od kilku lat męczyły mnie wysokie gorączki, tam rósł guz.
Dlatego przez 2 miesiące przed operacją, kiedy guz był wielki i uciskał, miałam temperaturę około 35 stopni.
Dlatego teraz ciągle marznę i trzęsę się, nawet przy wysokiej temperaturze ciała.

Dowiedziałam się też wielu innych rzeczy.
Nie nadają się one do opisywania na blogu.

Zadzwoniłam po wyjściu do mamy, płakałam.
Byłam bardzo, bardzo zasmucona.
Moja mama, jak to ona, trzeźwo myślący człowiek, powiedziała:
"Poczekaj rok, może to wszystko wróci do normy.
Daj swojemu mózgowi czas na rekonwalescencję".

Liczba leków, które muszę brać na stałe rośnie,
liczba "pamiątek" pooperacyjnych również.
A ja przejmowałam się padaczką..
Ona była moim pierwszym "prezentem" po operacji.
Nie mogłam się z tym początkowo pogodzić.
Teraz przywykłam.
Teraz nowe rzeczy szokują mnie co krok.

Jeden lek upośledza działanie drugiego.
Wszystkie są niezbędne.
Lekarze różnych specjalności, pod opieką, których pozostaję,
głowią się jak dobrać leki, jak dopasować dawki,
by organizm jako tako funkcjonował,
by to wszystko grało.
Mam takie myśli, czy dożyję czterdziestki.
Pytam Boga - dlaczego ???

Jeszcze 1,5 roku temu byłam w miarę zdrowa, sprawna, żyłam.
Nawet tańczyłam.

Dopiero teraz to wszystko do mnie dociera.
Jak jeden guz zmienił życie moje, życie Mariusza, też życie Ani, która kiedy może opiekuje się mną i pomaga.

Wiem o dziewczynie, której guz jest już wielkości pomarańczy.
Nikt już nie będzie jej operował.
Ona umiera.

Płaczę za takimi ludźmi przed Panem.
To tak boli.

Chcę pamiętać cały czas o słowach Beaty:
"Bóg nie jest Bogiem prowizorki".
On mnie nie zostawi w takim stanie.
To jest i tak łaska, że mam dostęp do dobrych specjalistów, mądrych, doświadczonych, dobrych ludzi.
I nad tym wszystkim jest Bóg.
...

Fowistyczny obraz

2011-12-15T15:00:00.000-08:00

Walczę z potężną gorączką niewiadomego pochodzenia.
Ogromnie boli mnie mózg.
W dzień jest jeszcze do wytrzymania, tylko stan podgorączkowy.
Wieczorem i w nocy ognisko w głowie i w ciele.
Tak się składa, że leki przeciwgorączkowe i przeciwbólowe są bardzo mało skuteczne, ponieważ inny silny lek, który biorę, znosi ich działanie.
Obkładam się mokrymi ręcznikami i tyle..
Bardzo proszę was o modlitwę..

Cieszę się, że Bóg nie przepowiedział mi tej choroby wcześniej.
"Marto, dnia tego i tego będziesz miała operację, a następnie zdarzy się, to i to".
Chybabym oszalała.

Z perspektywy łóżka patrzę na sztalugi, które stoją w kącie i może w wizji gorączkowej, widzę na nich bardzo kolorowy, fowistyczny obraz.
Tak najbardziej lubiłam malować, to chyba jedyny rodzaj malarstwa, który mi wychodził.

Modlę się teraz o to, by Pan pokazał przyczynę temperatury.
Bardzo nie chcę już iść do szpitala.
Nadal czekam na opis zawartości mojej głowy.
Kiedyś wiedziałam, że mam tam po prostu mózg, a teraz okazuje się, że i inne ciekawostki się zdarzają.

Z tą chorobą trzeba się na swój sposób pogodzić i oswoić, inaczej nie dałoby się żyć.
Inaczej człowiek przeżywałby załamanie każdego dnia, kiedy tylko są przeciwności.
A tu trzeba być twardym.. i do przodu.

Gorączkę utopiłabym z chęcią w Odrze.
Tym bardziej, że mój mąż omija mnie już szerokim łukiem, tak ma dość tej choroby.
Mówi prosto i uczciwie - nie wie już co ma robić.
Rozumiem go poniekąd, chociaż nie wiem do końca jak to jest być po tej drugiej stronie.

Życie z Bogiem, nie gwarantuje życia usłanego różami.
Jednak nie wyobrażam sobie żyć bez Niego.
...

Na zawsze

2011-12-14T13:51:00.000-08:00

Ostatnie dni upłynęły mi w dużym bólu i z wysoką temperaturą.
Cały płat czołowy mózgu, który był operowany, jest podrażniony i daje o sobie znać na wszystkie strony.

W tym utrapieniu udało mi się załatwić bardzo ważną dla mnie sprawę, z Bożą pomocą oczywiście.
Choć jeden kamień spadł mi z serca.

W ostatnim czasie chodziłam w oskarżeniu wobec siebie - co jest ze mną nie tak.
Nie mogę sprawnie chodzić, raz nawala jedna noga, raz druga, to obie, to tracę równowagę itd.
Lekarze powiedzieli, że operacja udała się, a ja chodzę jak robot, najładniej to ujmując.

Dziś wszelkich oskarżeń pozbawił mnie lekarz zajmujący się rehabilitacją.
Wyłuszczył mi, że płat czołowy, który mam mocno pouszkadzany, odpowiada m. in. za ośrodek ruchu i to, co mi się przytrafia jest zupełnie normalne.
Dużo pracy przede mną.

Przed operacją była mowa o śmierci, o calkowitym kalectwie, o organizowaniu sobie opieki itp.

Nikt nie zakładał, że wyjdę z tego w tak "dobrym" stanie, dlatego nikt nie rozmawiał ze mną o praktycznych stronach tego, co będzie jak "z tego jakoś wyjdę".
Tego wszystkiego uczę się na własnej skórze, szukam pomocy w wielu problemach, które mam i nieraz myślę: "to chyba mi się śni".

Nie tak dawno uczyłam się jubilerstwa w srebrze.
To było moje marzenie, pasja, wiązałam z tym pewne plany.
Do tej pracy są potrzebne sprawne ręce, dokładne, precyzyjne ruchy, umiejętność skupienia uwagi przez dłuższy czas, dobry wzrok, refleks (pracuje się w końcu z ogniem).

Nie mam żadnej z tych cech w tej chwili.

Nie poznaję siebie w codziennych czynnościach.
Nakładanie mydła w płynie na szczotkę do zębów, to mały pikuś wśród moich "wyczynów".
Mój mąż mówi - wyluzuj się, mydłem też można umyć zęby.

Kiedy mówię, że wyglądam jak źle obcięta szczotka, mówi:
"załóż czapkę, pomaluj się, nikt nie zauważy".

Najlepsze w tym jest to, że ja zauważam wszystko, każdy brak, każdy defekt, każdą szpetotę.
Nie wpływa to dobrze na moje samopoczucie.

Kiedy w rozmowie nie mogę sobie przypomnieć rzeczy oczywistych, uprzejmy rozmówca mówi:
"a nie przejmuj się, to nic takiego" i pomaga mi przypomnieć sobie imiona, nazwiska znajomych, nazwy 'moich" uliczek z dzieciństwa i inne rzeczy, które wiedziałam przecież "na zawsze".

I jedna jest z tego refleksja: prawie nic nie jest "na zawsze".

Na zawsze nie jesteśmy sprawni, zdrowi, ładni.

Na zawsze jesteśmy w Jezusie, jeśli tak zdecydujemy.
Na zawsze jesteśmy Bożymi dziećmi.
Na zawsze On nas kocha.
Tego się trzymam.
Ten świat nie ma dla mnie nic lepszego do zaoferowania.
...

Trudne powroty

2011-12-12T03:00:00.000-08:00

Wczoraj zaryzykowałam.
Pomimo, że cały dzień bolała mnie głowa, kręgosłup, przez ból byłam rozdrażniona,
zdecydowałam pójść do kościoła.
Za szybko.
Wieczorem dostałam gorączki - prawie 39 stopni.
To było zbyt duże przeżycie i hałas.
Głowa przyzwyczajona do prawie ciągłej ciszy nie wytrzymała dynamicznego uwielbienia.
To był bardzo trudny powrót.

Za jakiś czas pewnie będzie kolejny, może już z innego miejsca.

Przywitaliście mnie bardzo, bardzo serdecznie..
Nie mogłam opanować łez..
Wielu z was nie widziałam, nie widziałam też pewnie wielu uśmiechów..
Z prostego powodu - nie widzę w tej chwili najlepiej..
Do okulisty trafię pewnie w przyszłym roku.
Na razie mi to nie przeszkadzało, wszędzie chodzę z mężem, albo z Kamilą i Dawidem,
ale w kościele zobaczyłam jakie to trudne.

Uśmiecham się do was wszystkich Kochani.

Mąż w nocy lamentował, co myśmy najlepszego zrobili,
bo oczywiście gorączka rozsadzała mi głowę i nie było mowy o spaniu.
Ale.. gorączka minie, ból też,
a usłyszałam za to o poście, zobaczyłam chociaż niektórych z was, z niektórymi się przywitałam.
Bardzo to przeżyłam.

Dzisiaj leżę, uspokajam się i opanowuję gorączkę.

Koniecznie muszę wyprawić się do specjalisty od rehabilitacji.
Szarpnięty w czasie upadków kręgosłup nie daje spokoju, utrudnia chodzenie.
Ten tydzień mam 'pełen'.
Pełen wypraw do lekarzy, tudzież innych przybytków.

W kontekście postu, który ma nas 'oczyszczać', myślę o osądzaniu, ocenianiu.
To coś, co przychodzi lekko wielu z nas.
Jak dużo, jak głębokich korzeni pewnych zachowań, zwyczajów, obserwuję teraz u znanych mi ludzi, o których z czasem wiem nieco więcej.

WIEM, że nie wolno nikogo osądzać.
Nie chodzi o usprawiedliwianie, chodzi o ZROZUMIENIE.
I też o miłość w tym.
Zwykłą, prostą miłość, tam gdzie nie rozumiemy.

Biorę leki na mój uszkodzony mózg.
Leki, które nie raz robią ze mną dziwne rzeczy.
Gdybym miała oceniać, musiałabym zacząć od siebie.
...

Zmiany

2011-12-07T10:23:00.000-08:00

Czas choroby, szczególnie jeśli trwa ona długo, jest często czasem na zmiany.
Zmiany w nas, zmiany na zewnątrz.
Specyficzny czas zatrzymania, chociaż czasami bardzo intensywny.

Przede mną tygodnie wypełnione licznymi wizytami lekarskimi.
Busy time.
Z Bogiem dam sobie radę.

Bóg pracuje pomalutku, wykorzystuje okazje i to, na ile Mu pozwolimy.

Pierwsza zmiana jaką widzę:
Przestałam 'czcić' mieszkanie, w którym mieszkam.
Zrozumiałam, że ono jest dla nas, nie my dla niego.
Tak byłam nauczona w domu - musi być perfekcyjny porządek.
Zabierało mi to dużo czasu.
Ba, okradało mnie z czasu.
W perspektywie wiecznej nie ma żadnego znaczenia, czy kapa na kanapie leży prosto i równo.
Czy pyłki są na podłodze.

Dwa.
Nie prasuję już niepotrzebnych ubrań, np. piżam.
Kto prasuje piżamy ?
Ja prasowałam.

To są bardzo proste sprawy, jednak w perspektywie życia warunkują często,
czy mamy czas wyciszyć się i usiąść przed Bogiem.
Dać Mu to, co Mu się należy.

Z własnej woli nigdy nie 'oddałabym' tego nieustannego porządkowania,
W chorobie nie miałam wyjścia.

Nie raz byłam obserwatorem z łóżka, jak ilość czystych talerzy, garnków, sztućców maleje, aż nie ma już nic co nadaje się do użytku, po czym następuje wielkie, uroczyste mycie.
Kiedy jest czas.
W wolności.
Nie pod presją.

Dużo mnie to nauczyło, skonfrontowało, uwolniło.
My żyjemy dla Boga, nie dla oczekiwań tego świata.
Perfekcjonizm jest trudnym zniewoleniem.
Obejmuje często całe rodziny.
Z takiej rodziny pochodzę.

Zmiany dotyczą też głębszych sfer i tych bardziej długofalowych.
Pozwalają wejrzeć w siebie i zacząć coś zupełnie od nowa.

Na razie jestem w początku środka Bożego procesu.
Pozwalam Mu na to, co On będzie robił.
Na razie mnie rozpieszcza swoją miłością.
Bardzo tego potrzebuję.
Jest dla mnie Tatą i Mamą.
Przyjacielem i sojusznikiem.
Pomocą i tarczą.
Walczy za mnie.
Potrzebuję Go każdego dnia i mówię Mu o tym.
Dzień w dzień.
Noc w noc.
Jestem otwarta na zmiany, które Jego Duch przyniesie.
...

Wszechmocny

2011-12-05T15:03:00.000-08:00

Obserwuję ciekawy proces.
Czasem kiedy jestem w danym miejscu, wydaje mi się, że nie będzie nic dalej i lepiej.
Mija pewien czas i jest o krok lepiej.
Wtedy zachwycam się i ośmielam się patrzeć w przód.

Ostatnio rozmawialiśmy o pewnej sprawie.
Podsumowałam rozmowę: "Ja?! Ja się do tego nie nadaję, widzisz w jakim jestem stanie itp. itd..."
Na to mąż odrzekł: "TERAZ. Za pięć lat będziesz w innym miejscu. Nawet na Mount Everest wejdziesz".

Ciekawe ?
Ciekawe, jak siebie ograniczamy.
Jak ograniczamy Wszechmocnego Boga.

W chorobie jakiej jestem, coraz bardziej zaczynam widzieć, że wszystko jest możliwe.
Że nasze niedowiarstwo często okrada nas z radości i zaufania Bogu.

Wiadomo, czasem jest tak źle, że nie wiadomo skąd brać wiarę.
Znam to bardzo dobrze.

Dzisiaj byłam w szpitalu.
Znowu z pewnych względów muszę leżeć.
Tym razem wcale mnie to nie zmartwiło.
Od kilku dni coś się zmieniło w moim sercu.
Jest jak dawniej.
Pragnę się modlić i uwielbiać.
Bóg odpowiedział na moje proste, szczere modlitwy w drobnych, praktycznych sprawach.
Powróciło zrozumienie mocy modlitwy.

Długi czas to wy modliliście się za mnie.
Ja nie byłam w stanie.
Tak cieszę się z tego "powrotu", tak cieszę się..
...
Obserwuję codziennie cud tego, że żyję.
Drobne dysfunkcje oswajam.
Kiedy czegoś nie pamiętam, proszę by mi dobrze, opisowo przypomniano.
Buduję luki w swojej pamięci na nowo.
One nie są duże.

Mam wiarę, że z guzem pożegnałam się na dobre, choć lekarze mówią co innego.
Mój Bóg jest większy niż medycyna.
Jest Bogiem wszystkich chorych, wszystkich, którzy tego potrzebują.
Bogiem łaski i miłosierdzia, kiedy tylko zawołasz i zaczniesz Go szukać i żyć tym, co mówi Jego Słowo.
...

Kurtka

2011-12-04T01:15:00.000-08:00

Chciałabym podzielić się z wami pewnym świadectwem dotyczącym zakupu kurtki.
Niektórych może to znudzić, ale kto wie, może kogoś zainspiruje.

Od kiedy zaczęła zbliżać się zima, wiedziałam, że potrzebuję nabyć kurtkę.
Nie było to takie proste, bo przez dłuższy czas nie wychodziłam z domu.
Początkowo modliłam się, by kurtka sama przyszła do mnie,
ale nie przychodziła.
Następnie próbowałam kupić ją przez internet, ale obawiałam się, że pomimo tabel wymiarów nie będzie na mnie dobra i przeżyję rozczarowanie.
Kiedy poczułam się mocniej, postanowiliśmy pojechać do sklepu po kurtkę, ale tam zmroziły mnie ceny.
Nie dawałam rady odwiedzić więcej niż jednego sklepu na raz.
Robiło mi się słabo, za dużo ludzi, świateł, zbyt wielki wysiłek.

Wczoraj pomodliłam się prostą modlitwą:
"Boże oddaję ci sprawę kurtki, chcę tylko by kurtka była dłuższa, a całą resztę - miejsce i sposób zakupu, rodzaj kurtki, kolor, fason, jakość, cenę - oddaję Tobie.
Nie mam już siły się nią zajmować".

Wczoraj, kiedy bardzo zmarzłam na spacerze z Kamą i Natankiem i wróciłam do domu zmrożona, mąż zgodził się na jeszcze jeden, bardzo krótki i szybki wypad po kurtkę.

Weszliśmy do zaplanowanego sklepu, a tam masa kurtek, nawet w dobrych, już obniżonych cenach, ale żadna nie leżała na mnie dobrze.
W większości z nich wyglądałam jak Sigma i Pi i nie bardzo mogłam się poruszać.
Takiej kurtki nie pragnęłam.

Wyszliśmy z zamiarem powrotu do domu, ale po drodze przechodziliśmy koło sklepu, gdzie na wystawie przykuła moją uwagę pewna kurtka.
Mówię: "Wejdźmy", Mariusz na to: "Nie, co ty, to sklep dla dzieci", ja na to: "Co z tego, ta kurtka będzie na mnie dobra".
Mariusz nadal protestował, mówiąc, że tracę czas podchodząc, do jego zdaniem, za małej kurtki dla dzieci.
Nie zważałam na to, wiedziałam, że to "moja" kurtka, czym prędzej ją założyłam i oniemieliśmy oboje.

Kurtka była rzeczywiście moją kurtką, nie o takiej marzyłam, ale o takiej marzył dla mnie mój Tato.
Była lepsza niż wszystko, co do tej pory mierzyłam i miała też cenę kurtki dla dzieci, o połowę niższą niż kurtki dla dorosłych.
Mariusz przyznał, że o taką kurtkę modlił się dla mnie i przeżywał to jeszcze bardziej niż ja :).

Śmiać mi się chciało bardzo.
Nie żebym była taka mała jak dziecko, to był największy rozmiar kolekcji dziecięcej, a dzieci teraz jak wiadomo są duże.
Śmiać mi się chciało z tego, jak Bóg to sprytnie rozwiązał, to naprawdę On wybrał tę bardzo ładną kurtkę dla mnie.
Sama bym na to nie wpadła.

Dziękuję Bogu, że ja, która 1,5 miesiąca temu byłam w takim stanie, że o wyjściu z domu mogłam tylko pomarzyć, dziś mogę śmiało iść na spacer, ciepło odziana i wszystko to zawdzięczam Jemu.
...
Wczoraj po drodze spotkaliśmy chłopaka na wózku, radził sobie dobrze, ale widać było, że wolałby chodzić na własnych nogach.
Jak dziękowałam Bogu, że jestem w sklepie bez wózka, że potrafię chodzić !
Na razie nie sama, ale wierzę, że powolutku się usamodzielnię.

Wierzę Mu coraz bardziej !
...

Namaszczona muzyka

2011-12-02T02:55:00.000-08:00

Wczoraj chciałam poczuć się 'panią domu', zrobić coś sensownego, no i...
Trochę za dużo ruchów głową, trochę za dużo schylania...
Spuchła mi głowa i twarz, dzisiaj leżę, czuję jak płyn mózgowo - rdzeniowy uciska mi twarz i oko od środka.

Dostałam niezły 'opiernicz' od męża.
Powiedział: "albo twoje życie, albo mieszkanie".
Dzisiaj mam polecenie leżeć w łóżku i się nie ruszać.

Mnie to ciągle zastanawia, kiedy ta opona mózgowa się zarośnie, by już nic przez nią się nie wylewało.

Po nerwowej wymianie zdań przeszliśmy na temat:
"Kto jest 100 lat za Murzynami".
Wiem, to mało poprawne wyrażenie i przepraszam, jeśli to kogoś uraża.

Doszliśmy do wniosku, że my, tutejsi chrześcijanie, w naszym oddaniu Bogu, poświęceniu dla Niego itp. jesteśmy 100 lat 'za'.
A dalsze wnioski były takie - najgorliwszymi chrześcijanami będą ci, którzy jeszcze nie znają Pana.
"Ostatni będą pierwszymi, a pierwsi ostatnimi..".

Często słyszę: "Pamiętaj, prawdziwi chrześcijanie są jeszcze w świecie.."

Znam takich, którzy nie są 'nawróceni', a żyją jak prawdziwi chrześcijanie.

Myślę czasem nad tym i staram się patrzeć w swoje serce, jak ja wypadam na tym tle, co z moim charakterem itp.
Szczególnie teraz, kiedy leki, które biorę czynią mnie w środku całkiem 'świecką' osobą.
Zjadają moje duchowe życie.
Toczę walkę o każdą modlitwę, o każdy werset.
Przebijam się przez tę 'suszę', która jest we mnie.

Porusza mnie namaszczona muzyka, kiedy ktoś ściąga dźwięki z nieba, to dotyka mojego serca i wiem, że Boży Duch mieszka we mnie, że nie opuścił mnie.

Zastanawiam się, czemu w świecie nie jest znana chrześcijańska, namaszczona muzyka.
Czy nie ma jakiegoś sposobu, by ona tam wkroczyła ?
Jako niewierząca osoba nie znałam takiej muzyki, światowa muzyka nie dawała mi żadnej satysfakcji, ani mojej duszy, ani moim uszom.
Pamiętam, kiedy jako osesek przy Panu otrzymałam pierwszą namaszczoną muzykę - jak bardzo poruszała moje serce!
Słuchałam jej dopóki magnetofon nie wciągnął taśmy...
...

Świat idealny

2011-11-30T05:27:00.000-08:00

Walczę teraz o swoje zdrowie, bo tak wiele nie działa u mnie po operacji, że aż strach otworzyć na to oczy.
Z trudem docieram do specjalistów, wiele odbywa się jak przez mgłę.
Jestem bardzo, bardzo zmęczona.

Proszę męża, by wieczorem czytał mi Słowo, bo z trudem przebijam się przez nie sama.
Leki robią swoje.
Stara płyta z Biblią ciągle się zacina, podobno dużo podróżowała samochodem.

Czekam na dalszą, szczegółową diagnostykę, co słychać w mojej głowie.
Czekam na to i powinnam się bać, bo dostrzeżono coś nie tak, a ja wiem co jest w moim sercu:
"Jezu, ufam Tobie" - i to nie jest frazes z billboardów.

W świecie mówi się, że mężczyźni zostawiają kobiety w takiej sytuacji.
W świecie ludzie nie lubią problemów, wydaje im się, że zostawią je poza sobą.
Szukają komfortu, życia idealnego.
A tego nie ma, to iluzja.

Nam daleko do ideału.
Jest u nas mała dżungla w domu.
Firanki, które udało mi się wyprać i wyprasować jakiś czas temu, ciągle wiszą na krześle.
Obiad jest wtedy, kiedy jakaś dobra dusza nam go podaruje albo czasem wyprodukujemy coś własnymi siłami.
Mimo to trwamy razem.
Znosimy swoje trudne dni, raz lepiej, raz gorzej, ale razem.
Nikt nie chciałby być w takim miejscu sam.

Minął mit pięknej żony i zadbanego męża.
Nie lubię patrzeć teraz w lusterko i dziwię się, że mój mąż patrzy na mnie.
Czuję się jak ufoludek.
Widzę na sobie wzrok listonosza, kiedy otwieram drzwi (w domu nie noszę chustki),
widzę wielkooki wzrok sąsiadów, kiedy wyjeżdżam do sklepu na wózku, a na drugi dzień dreptam o własnych siłach.

Ludzie nie lubią tego.
Chcą mieć świat poukładany, idealny, piękny i estetyczny.
A to tylko elementy tego świata, który i tak przeminie.

Czemu ci ludzie, którzy tak bacznie mnie obserwują, nie patrzą na moje serce, na mój charakter, czy wzrósł, czy podupadł ?
Nie patrzą, bo nie potrafią, bo nikt ich tego nie nauczył.
A to są rzeczy, które przydadzą mi się w przyszłości.
...

Nowe

2011-11-27T09:31:00.000-08:00

Ciągle muszę przyzwyczajać się do nowych, bardzo dziwnych rzeczy.

Biorę leki, które w pewnych środowiskach są popularnym i mocno pożądanym narkotykiem.
Od kiedy zwiększam dawkę dążąc do docelowej, chodzę skołowana tak, że lepiej nie mówić..
Nie znałam tego stanu..

One ratują mi życie.

Rozłączają mnie też duchowo, ale mocno przytulam się do mojego Pana i tak trwam, cały dzień.

Podobno się przyzwyczaję..

Będzie lepiej.

Dzisiaj nasza rocznica ślubu.
Pan ją zorganizował.
Dobry, cudowny Pan.

Kwiaty od koleżanki.
Obiad od mamy.
Życzenia i prezent od przyjaciółki.

Bóg pamiętał o wszystkim.
Bardzo Go kocham.

Ile zyskuję w tej chorobie ?
Ile tracę ?
Co jakiś czas myślę o tym.
Jestem już inną Martą niż pół roku temu.
Wiele rzeczy odpuściłam sobie.
Na wiele ziemskich rzeczy nie zwracam uwagi.
Wszystko marność.
Dużo myślę o chorych, których poznałam w szpitalu.
O ich drodze do wyzdrowienia.

Poznałam Bożą miłość w postaci ludzkiej dobroci.
W ogromnej ilości.
Kiedyś w chorobie byłam sama,
teraz Bóg ukochał mnie przez wasze modlitwy, maile, obiadki, wszelką pomoc.
Jak On musi mnie kochać..
...
Kiedyś wrócę do kościoła.
Będę inna i w innym miejscu.
Nie tylko dlatego, że na głowie mam szczotkę, zamiast długich włosów.
...
(Tak na marginesie - po ogoleniu głowy na łyso włosy rzeczywiście odrastają gęste.
Szkoda, że u mnie tylko na 2/3 powierzchni głowy.
Znowu będzie asymetrycznie ;).)

Pozdrawiam was !
...

W domu

2011-11-25T10:03:00.000-08:00

Jakimś cudem znalazłam się dzisiaj w domu.
Masa badań za mną.
Moje niedowłady to podobno pikuś.
Mam się cieszyć, że żyję, myślę i mówię.
Dzisiaj wyleciało mi coś z ręki, bo ona mnie nie 'posłuchała' i bardzo się wystraszyłam.
Brak kontroli nad kończynami nadal mnie 'wystrasza'.
Jeszcze się z tym nie oswoiłam.
Najważniejsze w tym dla mnie bym się nie wywracała.

Adaptuję się do tego, co jest teraz, co nie znaczy, że nie wierzę, że będzie lepiej.
Diagnostyka pokazała, że mózg jest bardzo uszkodzony po tak dużym zabiegu.
Staram się nauczyć z tym żyć jaka jestem teraz, po operacji.
Pobyt w szpitalu był korzystnym czasem.
Miałam opiekę i mogłam też usłużyć innym, którzy też potrzebują pomocy.
Bóg to wszystko ułożył niezwykle.

Dla lekarzy jestem cudem.
Pytano mnie, czy mam u góry 'znajomości'.
Uśmiechałam się na to szeroko i mówiłam, że tak !
Czyli, że niektórzy lekarze też wierzą w Boga i wiedzą, komu zawdzięczać udany zabieg operacyjny, czy ludzkie życie.

Wiem, że potrafię ludziom usługiwać w zachęcie.
Nie mogę im zagwarantować, że przeżyją operację, ale mogę pomóc im zmienić nastawienie do nadchodzącej 'godziny zero'.
Nawet jeśli umrą, nie zatrują sobie ostatnich chwil brakiem wiary i nadziei.

Wiem, ze jestem świadectwem dla innych chorych.
Skoro dla lekarzy jestem chodzącym cudem i dla chorych mogę być zachętą.

To jest jedno dobre, co widzę w tym okrutnym dla mnie czasie.
Więcej może Pan pokaże w dalszej perspektywie.
...

Plotka

2011-11-22T03:03:00.000-08:00

Kiedyś, jako socjolog interesowałam się w naturalny sposób zjawiskami społecznymi, lubiłam obserwować grupy społeczne, wychwytywać pewne szczególne rysy danych grup.

Co widzę w szpitalu ?
Widzę plotkę.
Mieszka tu nie od dziś.
Personel medyczny przeplata czynności medyczne plotkami.
Robi to dla rozrywki, pewnie też dlatego, że gatunek ludzki w ogóle to lubi.

Robi mi się źle, kiedy pielęgniarka stara się mniej lub bardziej być uprzejma dla pacjenta, a za chwilę odchodząc od jego łóżka, obsmarowuje go od stóp do głów.
Oczywiście, wiele zależy od kultury osobistej pielęgniarki i od umiejętności pohamowania języka,
jednak nie ma co ukrywać, jest to częste zjawisko.

Pacjent jest wdzięcznym obiektem plotki, wszak jest ułomnym stworzeniem, u którego nie wszystko działa jak należy, ma liczne problemy...

Jak bardzo daje mi to do myślenia, że my chrześcijanie powinniśmy być w tej materii nienaganni.
A nie zawsze jesteśmy..
Jak bardzo powinniśmy przemieniać swoje serca w tym zakresie.

Kiedy plotkę widać z boku, jest plugawa i obrzydliwa, lecz kiedy to my uczestniczymy w niej jako mówcy lub słuchacze, już tak ostro tego nie widzimy.
A nasze serce wie, że jest to złe.
Tak mówi Słowo.

Plotka zatruwa serca i duchową rzeczywistość.
Rani, niszczy zaufanie.
Nie miejmy lepiej z nią nic wspólnego.

Nie raz i nie dwa błogosławiłam w szpitalu osoby, które były ofiarą plotki.
Powinniśmy stać na straży słów błogosławieństwa wypowiadanych o ludziach.

Aha, wśród personelu medycznego są też wspaniali ludzie, którzy nie tracą czasu na plotkę.
Dziękuję Bogu za nich.
...

Widok za oknem

2011-11-21T02:29:00.000-08:00

Mam ładny widok za oknem ze szpitalnego pokoju.
Jeszcze trochę tu zabawię.
Z grubsza plan badań jest nakreślony.

Wczoraj myślałam o tym, co my, jako chrześcijanie dość często robimy,
a o czym Biblia mówi, by tego nie robić.
Mam na myśli osądzanie, tzw. ocenianie i podsumowywanie.
Biblia mówi wyraźnie, by tego nie robić, wskazuje, że jedynym sędzią jest Ten, który wie wszystko.
Biblia pokazuje też odstępstwa, kiedy można oceniać, sądzić, ale tego nie będę rozwijać, bo to zazwyczaj jest związane z sytuacjami typu - tam gdzie ktoś ma autorytet by rządzić, ma też prawo sądzić.
Pominę tę kwestię (zainteresowanych odsyłam do Słowa) i wrócę do relacji 'równych sobie' chrześcijan.

Czasami ktoś nas rani swoim zachowaniem, zachowuje się w stosunku do nas nie tak , jak uważamy, że powinien lub wręcz niezgodnie z ogólnie przyjętymi normami.
I co my robimy?
Myślimy często - o ten niedobry, jak on nas mógł tak potraktować, niewychowany, gbur itp, itd.

A po czasie..
Dowiadujemy się czegoś o tej osobie, co rzuca zupełnie inne światło na sytuację.
Może nawet urodzić się w nas współczucie, a przynajmniej zrozumienie.

Nie chcemy już osądzać.
Widzimy inaczej, szerzej.
Może nie aż tak szeroko jak Bóg, ale jednak wyraźniej.

Pozostawiam was wolnych, co zrobicie z tą refleksją.
Mi ona pomogła kogoś zrozumieć, choć odrobinę.
...
Błogosławię Was.
...

Niedziela

2011-11-20T01:10:00.000-08:00

Niedziela - dzień spokojny w szpitalu.
Wystarczy dźwięków nocnych.
Jeden Pan krzyczy głośno i przeraźliwie.
Inna pani podłączona do bardzo głośnej aparatury, która sygnalizuje o jej życiu.

Śmierć jest tu na porządku dziennym.
Ile rozpaczy widziałam w czasie ostatnich pobytów w szpitalu..
Jedna jest bardzo dyskretna, inna przeraźliwa i ekspresyjna.
Każdy inaczej przeżywa śmierć bliskich.

Znalazłam łaskę u Pana, póki, co jestem sama w pokoju.
Mój mózg, może wreszcie odpocząć, a drażni go bardzo wiele.

Dużo nauczyłam się w tej chorobie.
Na przykład trwać.
Nie denerwować się, nie niecierpliwić, być.

Więc trwam sobie.
Chociaż wolałabym być w innym miejscu.
Np. zbierać różę, która jeszcze nie opadła z krzewów, na niedzielnym spacerze.
...

Szpital

2011-11-19T11:25:00.000-08:00

Od kilku dni leżę w szpitalu.
Sytuacja jest niewesoła.
Nigdy nie myślałam, że znajdę się w takim miejscu bezradności.

Całą ufność odnośnie diagnostyki, leczenia, przychylności lekarzy położyłam w Panu.
Nie ma innej drogi.

Zawsze byłam sprawna; no prawie zawsze - w wieku 13 lat uszkodziłam poważnie kolano i leżałam długo, długo w gipsie.
Też nie chodziłam.
Wtedy to było czasowe.
Teraz mam poważny niedowład.
Lekarze próbują różnych leków na mózg.
Na razie bez skutku.

Bardzo źle działa na mnie niesamodzielność, uzależnienie od innych, także w dalszej perspektywie.
Nie mogę sobie z tym poradzić.
Dlatego staram się patrzeć ponad ludzkim oglądem sytuacji.
Jezus zwyciężył.
Mój mózg wyzdrowieje, a za nim, całe moje ciało.

Teraz wiele dałabym za możliwość położenia się na prawej stronie twarzy.
Rzekłabym - to jest moje marzenie.
Na to muszę poczekać około roku, tyle ma się zrastać wycięta kość w głowie.

Teraz rozumiem, co znaczyły słowa, które usłyszałam od lekarza w sierpniu, że musi minąć trochę czasu, zanim oswoję się z chorobą.
Nie oswoiłam się z nią wcale.
Nadal jestem w dużej traumie związanej z okresem operacji i tym co działo się po niej.

Teraz dociera do mnie, co to za choroba, a każda dysfunkcja w moim ciele, która mnie zaskakuje, jest dla mnie w pewnym sensie szokiem.

Człowiek nie jest w stanie przygotować się na takie okoliczności.
To jest miejsce, gdzie codziennie od nowa spotykasz się z Panem i starasz się patrzeć na życie Jego oczyma.

Dla mnie jest oczywiste, że nie chcę być kaleką do końca życia.
Dla niektórych lekarzy to nie jest oczywiste.
Padają słowa o pogodzeniu się.

Nie potrafię, nie chcę.
Chcę odzyskać moje zdrowie.
Przeżyłam tę operację po to, by chwalić Pana i pragnę to robić z miejsca pełni zdrowia.

Tak wierzę.
Wiem już, że droga może być bardzo długa.
...

Zaskoczona..

2011-11-16T08:29:00.000-08:00

Niektórzy z was kojarzą mnie z tańcem.
Rzeczywiście, od 2008 roku służyłam w kościele Kanaan w służbie uwielbienia tańcem.
Niektórzy pytają, kiedy będę tańczyć.
To jest bardzo trudne pytanie, bo ja pytam Pana, czy w ogóle będę normalnie chodzić.
Niedowład w prawej nodze pogłębia się, nieraz czuję się tak, jakbym nie miała nogi.
Nie wiadomo dlaczego tak jest, czy coś zostało uszkodzone, czy to z powodu krwiaka, który jest w głowie, czy jest jeszcze inna przyczyna.
Chodzenie sprawia mi w tej chwili wielką trudność i chociaż było kilka dni, kiedy pokonałam ładne trasy spacerowe, dziś nie mogłam przejść 30 metrów.

Kolejną trudnością są schody.
Trzeba mieć dużą pewność w nogach, by zejść z paru schodków, ja tego nie mam.

Jest mi smutno z powodu niesprawności.
Nie potrafię się z tym pogodzić, jak jest.
Niektórzy z was myślą pewnie, że przechodzę trudności z pieśnią chwały na ustach.
Nie.. przechodzę je nieraz ze łzami w oczach, nieraz z zaciśniętymi zębami.
Staram się jednak nie poddawać.
Nie wychodzi mi chodzenie, idę zatem na spacer.
Za nic nie dam się zamknąć w domu.

Potrzebuję modlitwy o mądrość i rozeznanie, jak postępować.
Lekarze sugerują różne rozwiązania w związku z moimi komplikacjami.
Jestem zdezorientowana i wiem, że Bóg jest ponad ograniczeniami tego świata i ma dla mnie mnie unikalne rozwiązanie i pomoc.

Nic bez Niego.
...

Wczoraj zadzwonił do mnie znajomy, z którym od wielu lat współpracowałam i kiedy na propozycję zlecenia, odpowiedziałam, że nie pracuję, ponieważ jestem po operacji guza mózgu, nie był wcale zaskoczony.
Powiedział, że WIELU jego znajomych miało guza mózgu, że to choroba cywilizacyjna..

Na swój sposób zaskoczyło mnie to..
...

Maraton

2011-11-15T08:16:00.000-08:00

Za mną dwudniowy maraton po przybytkach medycznych.
Pierwszego dnia myślałam, że nie przeżyję, taki to był wysiłek dla mnie.
Dzisiaj było już lepiej, przyjaciółka woziła mnie wszędzie, gdzie trzeba było, asystowała i pomagała.
God bless you Gosia!

Wszędzie, gdzie są schody robi się dramatycznie, po schodach wejść trudno, ze schodów jeszcze gorzej..
W ogóle, by się leczyć, trzeba mieć końskie zdrowie i dużo siły.

Okazuje się, że konsekwencji upadków na głowę jest więcej niż mogłabym się spodziewać.
W czasie tych tragicznych utrat przytomności uszkodzony został też kręgosłup, nie tylko głowa.
W rękach Pana jest to, jak potoczy się to dalej.
Nie jest łatwo uzyskać pomoc medyczną teraz, pod koniec roku.
Wszędzie wyczerpane limity, nie ma miejsc, czasu itp. itd.
Dziś pani lekarka powiedziała do mnie:
"Musi pani o siebie walczyć i bardzo głośno krzyczeć".

Tylko, czy znajdę siłę do tej walki ?

Dużym problemem jest logistyka.
Ktoś musi mnie wozić, asekurować, podtrzymywać.
Mało kto może poświęcić 6-7 godzin na medyczną wycieczkę.
Ale.. Bóg jest tym, który zaopatruje - także w transport.
Nie będę się o to martwić.

Jutro dzień 3 maratonu, wiele od niego zależy - czy załatwimy wszystko, co należy ?
...

2 Krn, 20; 1-30

2011-11-13T09:52:00.000-08:00

Przez kilka dni walczyłam z gorączką i bólem.
Odwiedziłam też szpital.
Dziś byłam na prawdziwym, mroźnym spacerze.
Znalazła się dzika róża, którą tym razem rozgryzaliśmy na surowo.

Doskwiera mi nieco niemożność działania.
Kiedyś robiłam przemeblowania non stop, nieważne czy mebel ciężki, czy lekki.
Przemieściłam wszystko.
Mieszkanie zmieniało swoje funkcje w zależności od potrzeb.
Teraz nic nie wolno, nawet schylić się po skarpetkę, a potrzeba przemeblowania wielka.
Musi poczekać, aż mąż znajdzie czas.

Rok temu, o tej porze, ok. godziny 18.00 braliśmy ślub cywilny.
Było ciepło jak nad morzem.
Nad fosą wiał letni wiatr.
Ostatni ciepły dzień w ubiegłym roku.
Ja w letniej sukience bez rękawów.
Jasiu jeszcze w brzuszku Gosi.
Spędziliśmy bardzo miły wieczór w malutkim, rodzinnym gronie.

Kiedy pani kierownik USC wręczała nam akt małżeństwa, nie było tam ani słowa o guzie mózgu i o tym co nas czeka.
Padły za to bardzo mądre słowa o przechodzeniu razem trudnych chwil.

Dzisiaj dziękowaliśmy Bogu za to jak jest.
Teraz już wiemy, że wiele takich operacji kończy się źle.
Śmiercią, albo wyłączeniem większości funkcji życiowych.
Skoro żyję, to znaczy, że Bóg coś jeszcze dla mnie ma.

Czasami czuję się tak okaleczona, pokiereszowana, uszkodzona, że zdumiewa mnie, kiedy dla kogoś mogę być coś warta, że komuś może na mnie zależeć.
W taki czas tzw. 'poczucie własnej wartości' leci na łeb, na szyję.
Potrzeba czasu, by to odbudować.

Włosy rosną mi bardzo szybko, mam już na głowie czuprynkę, która sterczy w każdą stronę.
Jest jeden płat skóry, na którym włosy za bardzo nie chcą rosnąć - ten, który był odsłonięty na czas operacji (7 godzin). Niedotlenione cebulki poumierały, więc jest asymetrycznie.
Kiedyś robiłam takie fryzury celowo..

Brat przyniósł mi maść na blizny.
Rana zaczyna się już na czole.
Ania zrobiła wielką niespodziankę gotując moją ulubioną potrawę, zwaną przez nas łosiem, choć łosiem nie jest.
Bez bliskich i przyjaciół zginęłabym.
Relacje to jest prawdziwa wartość.
Mama ostatnio w szpitalu na chemii - wspierałyśmy się więc przez telefon.

Brakuje mi nauczań, wspólnych spotkań kościoła, ale na razie ta perspektywa mnie przerasta.
Dużo ludzi, światła, głośno (a u nas w kościele potrafi być głośno), dużo wrażeń - na ten moment za wiele jak dla mnie.

Przede mną intensywny tydzień, wizyty u specjalistów i załatwianie różnych spraw.
Mam tremę.
To duży kontrast w stosunku do bezpiecznych domowych pieleszy.
Nie czuję się w ogóle pewnie, kiedy wychodzę na zewnątrz, pomimo, że pod czyjąś opieką.
Mój organizm zachowuje się na razie nieprzewidywalnie, ale wiem, że trzeba przełamywać strach i wierzyć, że to Pan Bóg daje siły do przechodzenia kolejnych etapów.

Tak na marginesie - moim wersetem przewodnim w chorobie był fragment o królu Jehoszafacie -
2 Księga Kronik, rozdział 20; wersety od 1 do 30.
Bardzo mocny fragment dotyczący położenia ufności w Panu.
...

Pokorniutkowo

2011-11-10T07:45:00.000-08:00

Wołam do Pana, bym nie musiała przechodzić drugiej operacji.
By On sam zamknął w suwerenny sposób oponę mózgową, która od tygodnia przepuszcza na zewnątrz mózgu płyn mózgowo-rdzeniowy.
Nie dam rady przechodzić tego od nowa.
On to wie.

Ból rozsadza czaszkę.
Wszystko pulsuje w mózgu.

Chcę ufać Mu do końca.
Nie chcę zawieść Go tym, że zwątpiłam po drodze.

Średnio co drugi dzień walczę z załamaniem, gdy nasila się ból lub inne dolegliwości.
Ile może wytrzymać człowiek ?

Doceniam każdy moment, kiedy mam siłę stanąć przed Nim.
Trwa walka.
Wróg atakuje strachem i beznadzieją.

Życie stało się inne i nietypowe.
Nie takie jakiego oczekiwaliśmy.

Często patrzę przez okno, mam ładny widok.
Tam toczy się życie.
Moje, nieraz myślę, jakby zamarło.
Walczę o siebie, o swoje duchowe życie szczególnie, by nie uschło.
Umarło już tyle rzeczy.
Marzenia na przykład.

Czy jestem jeszcze w drodze do Pokorniutkowa ?
(Ci z was, którzy czytali poprzedniego bloga, będą wiedzieli, czym było Pokorniutkowo).
Tak, myślę, że tak.
Siedzę teraz w mrocznej, wyjątkowo nieprzyjemnej jaskini i nie mogę z niej wydobyć się na zewnątrz.
Na zewnątrz Jaskini jest jasna, spokojna, zielona droga z drogowskazem "POKORNIUTKOWO".
Znajdę się na niej.
Niedługo.
Tak wierzę.
...
P.S.
Pokorniutkowo to kraina, do której zmierza moje serce.
Jest tam gdzie szczytem urody jest wdzięk serca, a najpiękniejszym okryciem szara szata.
Poezją i pokarmem Słowo Boże.
Gdzie respekt przed Bogiem dzieci przyjmują z mlekiem matki,
a serce zostaje złamane na wieki dla Jezusa.
...

Oręż

2011-11-09T01:29:00.000-08:00

Przed chwilą zmroziła mnie informacja o śmierci młodej dziewczyny (i też o okolicznościach tej śmierci), którą poznałam przed laty.
Zadałam sobie pytanie, czy znała Pana ?

Takie informacje bolą, nawet jeśli to nie był ktoś bliski, czy dobrze znany.
Wiem, że nigdy nie mamy dość czasu, by głosić ludziom prawdę o Jezusie.
Nawet młodzi ludzie umierają, często nieoczekiwanie.
...

Wczoraj wyciągnęłam blok rysunkowy, mój piękny prezent od Marty.
Ręka uczyła się rysować od nowa.
Przed operacją długo była niewładna.
Tak się cieszyłam, że mogę coś narysować, dla samej przyjemności posługiwania się ołówkiem..
Dawno nie robiłam nic, co wypływałoby z serca.
...

Odczuwam, kiedy modlicie się o mnie.
Wiem, że modlitwa i wiara to potężny oręż, które mogą zmienić każdą rzeczywistość.
...

Alone

2011-11-08T07:46:00.000-08:00

Inwestuj w relacje, póki jest czas.

Brzmi jak slogan, ale to prawda.
Człowiek nie może być sam, szczególnie kiedy jest chory.

Samotność dokucza mi bardzo.
Choroba, jeśli trwa długo powszednieje w oczach otoczenia.
Nie zawsze ja nadaję się, by kogoś zaprosić.
Nie zawsze ktoś ma czas.

Idea domów, w których mieszka wielu członków rodziny ma coś w sobie.
My niestety sami, a mąż cały dzień poza domem.
Nie raz czuję się jak w klatce.
Stoję przy oknie i patrzę.

Wczoraj modliłyśmy się z Kamą na ławce przed domem.
Potrzebuję teraz wsparcia w modlitwie.
Krótka, prosta modlitwa.
Już dziś przyszła odpowiedź, duża pomoc od Boga w sprawach małych, lecz ważnych.
To mnie zachęca w czasie, kiedy nie omijają mnie myśli - może Bóg mnie opuścił ?

Każde, nawet małe osobiste świadectwo może być moją kotwicą.

Ludzie zachęcają i inspirują.
Każdy wnosi coś innego.
Nie zawsze mogę się spotkać, nieraz dzieją się złe rzeczy.
To może być trudne i męczące dla mnie i dla kogoś.
Ale chciałabym, by czasem ktoś do mnie zadzwonił.
A czasem poszedł ze mną na spacer.

W chorobie potrzeba dużo miłości.
Osoba, z którą żyje się na co dzień, nie zawsze może to udźwignąć.
Codziennie jest świadkiem zmagań, bólu, cierpienia, ograniczeń.
Nie raz jest zmęczona.
Nie ma czasu dla siebie.
Permanentnie ma za krótką dobę.

Jutro przyjdzie do mnie Iza, pojutrze Nela.
Czekam na te krótkie spotkania, bo trudno być w 'izolacji' nie z własnego wyboru.

Choroba też weryfikuje relacje.
Niektóre wysychają.
Te żywe rosną i kwitną.
Suche stają się martwe.

Te, które nie są zbyt bliskie, mogą być krępujące i kłopotliwe dla obu stron.
Nie przy każdym poczujesz się swobodnie w swoich słabościach, ograniczeniach, bólu, rozdrażnieniu.

Najbardziej chciałabym, by mąż się roztroił.
By jedna część mogła chodzić do pracy, druga załatwiać sprawy, a trzecia była tylko ze mną.
Ale to niemożliwe.

Muszę nauczyć się szukać i znajdywać Boga od nowa.
...

Dzika róża

2011-11-06T09:05:00.000-08:00

Najmilszym punktem dzisiejszego dnia był spacer i napotkana po drodze dzika róża.
Spacer jest dla mnie wielką atrakcją, głównie dlatego, że czekam na niego i nie tak często się przydarza.

Zrywanie dzikiej róży z przydrożnego krzaka było dla mnie nie lada przyjemnością.
Wreszcie coś innego niż patrzenie w cztery ściany.
Dzika róża jest w naszym menu uzupełnieniem w witaminę C.
Robimy z niej specjalną miksturę do picia, autorstwa mojego męża.

Urocze, domowe czynności na razie mi odpadły, ponieważ znowu pękła mi opona mózgowa, przez którą wydostaje się pod skórę płyn mózgowo-rdzeniowy.
Zrobiło się niewesoło.
Ból, gorączka, spuchnięta twarz.
Żadnego schylania się, podnoszenia przedmiotów, działania.
Chociaż sobie różę pozrywałam..

Przede mną pewnie kolejna punkcja głowy.

Brak regularnej poprawy w moim zdrowiu, ciągłe komplikacje, ból, cierpienie powodują, że psychicznie czuję się, jak się czuję.
Kiedy słyszę, gdy mój mąż mówi o planach na przyszłość, które dotyczą nas obojga, wydaje mi się jakby opowiadał abstrakcyjne historie.

Z perspektywy miejsca, w którym jestem, trudno mi wznieść się wyżej.
I popatrzeć dalej.

Myślałam o tym, by wrócić do rysowania.
ASP była moim marzeniem.
Od kiedy ją skończyłam, narysowałam, co najwyżej kreskę.
...

Mąż spotkał przypadkowo matkę jednej z pacjentek, która była operowana jakiś czas po mnie.
Dziewczyna jest młoda, guz został rozpoznany późno, operacja była mocno inwazyjna.
Dziewczyna nie widzi, właściwie nie wiadomo dlaczego.

To nas przyprowadza do miejsca modlitwy o chorych.
Wracamy myślami do różnych pacjentów, których spotkaliśmy przez prawie dwa miesiące pobytu w szpitalu i modlimy się o nich.
Zadaję sobie pytanie, czy ktoś jeszcze się o nich modli ?

Wspominam z sali pooperacyjnej staruszka, który w nocy, cicho pod kołdrą śpiewał pieśni religijne i wołał do Jezusa "Panie, Panie, ulituj się".
On mi nieświadomie przypominał do kogo mam się zwracać w bólu, bezsilności.
...

Kiwać palcem w skarpetce

2011-11-04T02:33:00.000-07:00

Kiwać palcem w skarpetce.
Tyle dzisiaj mogę.

Wczoraj wydarzyło się coś bardzo złego, niepokojącego.
Nie powiem, że pojawił się strach - strach to może za duże slowo.
Czuję się nieswojo.
Wokół dużo kafelków, większość mieszkania jest nimi wyłożona.
Łazienka, wiadomo, cała kafelkowa.

Bezpieczna strefa, łóżko.
Jest miękkie, najbezpieczniejszy obszar w mieszkaniu.

Był progres - spacery, krążenie po domu, a teraz cofnięcie.
Znowu trzeba się pilnować i walczyć ze strachem przed roztrzaskaniem głowy.

Wczoraj złe rzeczy przydarzyły się w czasie modlitwy.
Jest mi smutno.
Ciało żyje własnym życiem, niepoddającym się mojej woli.
Konieczne grzebanie w mózgu, w głębokich jego pokładach, zostawiło sporo śladów w życiu jego właścicielki.
Czytałam wczoraj ewangelie, jak Jezus uzdrawiał - z własnej inicjatywy lub, gdy został o to poproszony.
Jezus nadal uzdrawia, On nie jest legendą, jest żywym Bogiem.

Wczoraj wspominaliśmy dwa moje upadki z utratą przytomności, roztrzaskaną głowę i wszystkie komplikacje, które przyszły za tym.
Mąż zakończył tę rozmowę krótkim stwierdzeniem:
"Jedno jest pewne, Bóg cię nie przewrócił".

To jest moje koło ratunkowe - to, że On nie jest tym, który przewraca, tylko tym, który podaje rękę.
Nie wiem, jak poważne są zmiany w moim mózgu, jakie konsekwencje operacji i upadków poniosę.
To pokażą najbliższe miesiące.
Wiem jedno, że On będzie w tym ze mną cały czas, nie zostawi mnie, ani nie opuści, że będzie przychylny i pomocny.
Potrzebuję bardzo, by mocno trzymał mnie za rękę.
...

Postępy

2011-11-03T01:15:00.000-07:00

Wczoraj włączyłam przypadkową płytę z uwielbieniem.
Duch Boży poruszył się we mnie.
Zapragnęłam spontanicznie uwielbiać Pana..
A myślałam, że już nic z tego nie będzie, że wraz z guzem wykroili mi wrażliwość i zapał do oddawania chwały..

To było niezwykłe przeżycie.
Cieszyłam się jak dziecko.

Nieoczekiwane, wieczorne odwiedziny Łukasza przyniosły do naszego domu młodość, radość i życie.
Na dodatek w białych butach.
Dobre newsy, rozmowa, było jak za starych, dobrych czasów.
Normalnie.

Kama zachęca mnie, pokazuje wszystkie małe i nie takie małe postępy.
Maszeruję na własnych nogach, siedzę przez godzinę przy stole i konwersuję..
A jeszcze tydzień temu tego nie było.

Ania i Beti są przy mnie w najtrudniejszych i też w ważnych momentach.
Moje 33 urodziny spędziłyśmy we trójkę.
Stałyśmy się rodziną w tej chorobie.

Gosia i Marcin daleko; są w moim i nie tylko moim sercu.
Wspominaliśmy was wczoraj Kochani !

Podobno mam poprawiać kondycję, by odtańczyć taniec zwycięstwa.
Na razie równowagi wystarcza mi na tyle, by stać i iść naprzód.
Tańca jeszcze sobie nie wyobrażam, ale to przyjdzie..
Już chciałam zacząć wczoraj podskakiwać, ale rana na głowie przypomniała o sobie ostrym rwaniem, a surowe spojrzenie męża sprowadziło na ziemię, do fizycznych realiów.
...
P.S.
Na blogu Hepzibah szczegółowa rozpiska Uwielbienia 24 h na Sępiej, w ten weekend.
...

Uliczka

2011-11-02T01:06:00.000-07:00

Jest taka przyjemna uliczka koło mojego domu.
Zazwyczaj przemierzałam ją w parę chwil.
Wczoraj wybrałam się nią na króciutki urodzinowy spacer.
Przemierzenie jej tam i z powrotem było dla mnie nie lada wyczynem.

Wielu rzeczy muszę nauczyć się od nowa.

Potrzebuję dużo cierpliwości.
Moje ciało nie nadąża za mną.
Chciałabym być już krok dalej, a ono nie słucha.
Potrzebuje czasu.

Jest dużo łez w tej samotnej drodze.
Najlepszy przyjaciel nie dotrzyma ci kroku.

Jest satysfakcja z każdego małego postępu i frustracja z powodu niemocy i słabości.

Przyjaciele mówią o przełomie i ja się tego chwytam.
Bez obietnicy ciężko iść naprzód.

Takie przeżycie jak operacja głowy, okaleczenie ciała, niosą swój bagaż.
Mogę go wyrzucać tylko za pomocą Bożego Słowa.
Ono ma dla mnie dobre obietnice, pokrzepienie, jest Dobrym Słowem.

Odwracam głowę od lustra.
Nie mogę patrzeć na ranę.
Nie dotykam głowy tam gdzie wycięta część kości łączy się z resztą czaszki.
Za bardzo boli.
...

Lepsze dni

2011-10-30T05:27:00.000-07:00

Wierzę, że zaczął się nowy etap - etap, w którym będę mogła mówić, że z dnia na dzień jest coraz lepiej.
Od kilku dni ból jest dużo mniejszy, do wytrzymania.
To jest dobroć Pana.
Tak bardzo dziękuję wam za wszystkie modlitwy zanoszone do Niego.

Byłam dzisiaj w szpitalu, jeszcze czuję na głowie skrobanie lekarza (brrr..), który oczyszczał ranę ze strupów.
Bez strupów rana wygląda strasznie, jak u pirata, który przeżył walkę na noże na wzburzonym oceanie.
Oby się zagoiła jak najszybciej.

Ocean jest wzburzony bardzo często, uczestnicy bitwy zmęczeni, a nawet wyczerpani.
Oby postawić już nogę na suchym lądzie zwanym "Boży pokój", albo "Odpocznienie".
...

Z pod pokładu

2011-10-28T08:26:00.000-07:00

Jestem pod pokładem.

Odreagowuję traumę, ból, cierpienie, przykrości, dolegliwości, smutek, okaleczenie, skradziony czas.
Szukam tego, kim jestem teraz.
Rozpoznaję miejsce, w którym jestem.

Pomimo, że wielu jest przychylnych i pełnych miłości ludzi, którzy próbują mi pomóc lub pokrzepić, to jednak pod pokładem jestem sama.

Wyjdę stąd, kiedy moje rany będą się goić i kiedy zniosą światło słoneczne.

Kiedy przechodziłam chorobę nowotworową 9 lat temu, Bóg posłał mi pod pokład przyjaciela.
Małego, białego królika.
Był ze mną, a w stosownym momencie wyszedł ze mną na zewnątrz.
Towarzyszył mi 7 lat.
Teraz często go wspominam.
Bóg wiedział kiedy stwarzał zwierzęta, ile radości i pomocy przyniosą człowiekowi.

Zwierzęta zazwyczaj są miłe, nie komentują, nie oceniają, cierpliwie znoszą łzy swojego pana, potrafią pocieszyć szturchnięciem noska albo machnięciem ogonka, dlatego Pan Bóg pozwala im schodzić pod pokład z ludźmi.

Człowiek, który odniósł ciężkie rany jest zazwyczaj sam pod pokładem.
...
Pozwalam się goić moim ranom.
Każdego dnia obserwuję, czy są jakieś zmiany.

Dzisiaj wydawało mi się, że o milimetr, może dwa, szerzej otworzyłam buzię.
Jest nadzieja, że jeszcze pójdę do dentysty.

Moje ciało, jakby nie było moim ciałem.
Nie zawsze chce się słuchać.
Wiele nie działa w nim jak należy.
Staram się mu pomóc - jest mi potrzebne, chociaż to tylko tymczasowy domek.
Wiem, że czas może przynieść zmiany.

Bóg może je uwolnić.
...

Przygnębiona

2011-10-26T03:18:00.000-07:00

Jestem przygnębiona, chociaż wiem, że przygnębienie nic tu nie da.
Biorę moje mega silne zastrzyki przeciwbólowe w bardzo dużej dawce dobowej, jednak ból już nie jest na nie tak podatny.
Noc to kilka minut snu i pobudka i tak wiele razy w ciągu długiej nocy.

W dzień nieprzytomna, przesypiam, jeśli tylko uda mi się zasnąć.
Czekam aż przyjdzie wieczór i mąż wróci z pracy, zajmie się moją głową, raną, chociaż sam zmęczony - porozmawia.

Patrzę na siebie, swoje dysfunkcje i płakać mi się chce.
W nogach czuję niedowłady, szczególnie w prawej, prawa ręka też jest niezbyt sprawna.
Prawe oko widzi w dziwny sposób, wciśnięte do głowy, przez zapadniętą, uciskającą kość.
Nie mogę się z tym pogodzić, choć wiem, że mogłoby być dużo gorzej.

Powinnam zejść pod pokład (jak opisał to brat Marian Biernacki na swoim blogu), jak żołnierz, który odniósł rany i nie jest już zachętą dla swoich współtowarzyszy.
Ludzie piszą do mnie, że jestem dzielna; dziś ta dzielność przeżywa kryzys.
Chce mi się płakać z bólu, zmęczenia, braku normalnego, zdrowego snu, niesprawności, dużego braku samodzielności, masy wątpliwości.

Nie potrafię się z tym pogodzić, czytam uniwersalne obietnice w Słowie i one jakby przechodziły obok mnie, jakby mnie omijały.
Wczoraj czytałam nauczanie Wilkersona, by właśnie w takich uciskach zachować wiarę.

Słowo Boże jest wspaniałe, czytam je i wierzę, że Pan da mi moje osobiste Słowo - Pomost, po którym przejdę tę historię do końca.
Słowo, które opatrzy moje serce i pozwoli patrzeć dalej i wyżej, ponad to co jest.
...

Zastrzyk

2011-10-24T01:29:00.000-07:00

Dzień zaczynam od zastrzyku, bardzo wcześnie, by jak najszybciej przestało boleć.
Dobrze, że mój mąż jest taki wszechstronny - zastrzyki, opatrunki, opieka nad raną, rozmowy z lekarzami, dieta, leki..
Pan wiedział..

Po zastrzykach czuję się nieco lepiej, mam siłę i chęć, by wyjrzeć przez czyste okno, popatrzeć trochę dalej niż własny ból i zmaganie.
W środku wszystko wyrywa się na wolność.
Ostatnie moje samodzielne wyjście miało miejsce w sierpniu - sandałki, krótkie spodenki.. ech..
Wczoraj byliśmy na dworze - moja pierwsza pooperacyjna 'wyprawa' do sklepu, niedaleko naszego domu.
Wreszcie trochę powietrza i... szokujący kontrast temperatury.
Tym razem był szalik, czapka, ciepłe ubranie..
Dwa miesiące minęły jakby ich nie było.

Dziękuję Bogu, że mogę być w domu.
Nie mam planów na przyszłość.
Pozostawiam je Bogu.
Jednak uparcie wierzę, że będzie lepiej i coraz lepiej.

Coraz mocniej utwierdza się we mnie przeświadczenie, że tu wszystko jest prochem, marnością, chociaż człowiek z tym 'prochem' jest związany, a czasem nawet o niego zabiega.
Prochem nazywam wszystkie wartości tego świata.
Własne plany też są prochem.
Moje, nasze rozwiały się na wietrze.

Czekam na największy prezent urodzinowy od Pana, jaki kiedykolwiek dostałam - POTĘŻNY PRZEŁOM W MOJEJ SYTUACJI ZDROWOTNEJ, a Bóg jest hojny w prezentach urodzinowych wobec mnie.
Nigdy o mnie nie zapomina.
Trzy lata temu wyprawił mnie w podróż do Stanów, do Kansas.
To był piękny prezent.
Albo nasz ślub w ubiegłym roku.

Ale teraz może być jeszcze większy i oczekuję go.
Wypatruję go jak Habakuk na swojej baszcie (Ha 2; 1-4).
"A sprawiedliwy z wiary żyć będzie.."
...

Czysto

2011-10-22T06:05:00.000-07:00

Kiedy jest czysto, człowiekowi od razu robi się lepiej.
Czyste okienka, czysta podłoga i świat wygląda przyjemniej.
Dzięki Beatka !
Nic pod tym względem się nie zmieniłam.
Mój mąż mówi, że to moje bożki.
Lepiej żeby tak nie było - po prostu - zwykłe, zdrowe pragnienie czystości i ładu wokół siebie.

Kolejna, bezsenna noc za mną.
Może dzień będzie łaskawszy.

Dzisiaj dzieliłam się z Beatą, jak daleko jestem od wcześniejszego rytmu uczestniczenia w życiu kościoła.
Kolejne konferencje, nauczania, służba - przemykają gdzieś poza moim obecnym światem.
Dziś mój świat jest inny.
Bóg, przy którym bardzo staram się być najbliżej, na ile w obecnym stanie potrafię.
Mariusz - przy nim czuję się najbezpieczniej, jemu powierzam swoją głowę do opatrunków, jego obecność wnosi poczucie, że wszystko będzie dobrze i że przejdziemy to, pomimo licznych spięć, których w naszej sytuacji nie brakuje.
Cała rodzina musi być zdrowa, by wszystko funkcjonowało jak należy, a kiedy tak nie jest, często jest chaos, dezorganizacja, niespełnione oczekiwania, udręczenie, zmęczenie i wiele innych deficytów.

Często teraz myślę, czy i kiedy będzie normalnie ?
Czy nasze życie wróci do normy ?
Czy będę samodzielna i czy będę żyć bez bólu ?

Wierzę, że tak, choć nie mam przed oczami żadnej wizji.

Ostatnio powiedziałam do brata, że muszę kupić sobie piżamę, a brat na to (jak to starszy brat):
"Lepiej byś kupiła sobie kurtkę zimową niż piżamę".
W pierwszej chwili pomyślałam - a po co mi kurtka, przecież i tak nie wychodzę, po czym złapałam się sama na swoim myśleniu.
Myślenie jest właśnie elementem wizji.
Tak, właśnie potrzebna mi kurtka - chcę spacerować tej zimy.
Piżamy do kąta.

Brat mnie buduje.
Przychodzi, patrzy i mówi: masz się lepiej i masz ładne włoski (1 cm !) ;)

Przyjaciele są wierni i bardzo dobrzy dla mnie.
Pan jest łaskaw, wierzę, że odbiję się z tej czarnej doliny.
...

Myślę o Was ciepło

2011-10-20T09:35:00.000-07:00

Chciałabym przeprosić tych z was, którzy myślą o mnie, piszą maile, sms-y i czasami nie otrzymują odpowiedzi.
Przeważnie to jest po prostu niemożliwe.
Nastawiam siły na przetrwanie i podstawowe czynności życiowe.
Czas rekonwalescencji jest bardzo trudny.
Liczne ograniczenia i potężny ból.
Myślę o was ciepło i kiedyś nadrobię zaległe relacje.

Wczorajszy dzień zaliczyliśmy do czarnych.
Noc i dzień nad miską, jeśli wiecie co mam na myśli.
Zero wchłoniętych tabletek przeciwbólowych.
Wycie z bólu.
Dwie karetki pogotowia z kroplówkami i zastrzykami.
Na koniec - popołudnie, wieczór i noc w spartańskich warunkach w szpitalu na izbie przyjęć.

Mąż przyznał się, że umie robić zastrzyki, może to coś rozwiąże.
Rozszyfrowałam zagadkę, że wymiotuję po narkotycznych lekach, a to nie zawsze dla mnie jest oczywiste, że lek jest np. podobny do heroiny.
Święta cierpliwość Mariusza do brudnych misek, zmiany opatrunków.
Jestem mu bardzo wdzięczna za pomoc.

To jest zupełnie inne życie.
Chcę np. zjeść jabłko, ale najpierw muszę je pokroić w małe, płaskie kawałki.
Nie mogę otworzyć buzi.
Mięsień w twarzy był przecięty i boli bardzo, ogranicza mocno ruch szczęki.

Poruszanie się na razie jest dla mnie katorgą, chwieję się, mam nieskoordynowane ruchy, boję się, że uderzę w coś głową, np. framugę drzwi.
Przez dwumiesięczne leżenie w łożku z trudem ruszam głową (kręgosłup szyjny za długo był w pozycji leżącej).

Nie mogę założyć okularów, bo w miejscu gdzie one przylegają, jest ciągle świeża rana, ani soczewek, bo oczy są bardzo obolałe, podobnie jak cała twarz.

Ograniczeń jest masa, najgorszy z nich potężny ból.

Zmienia mi się postrzeganie ludzkiego cierpienia.
Po tym czego doświadczam, nic już nie będzie takie samo.

...
Jeśli byście wiedzieli gdzie można kupić bawełniane czapki, dajcie proszę znać.
Chodzi mi o czapki z bawełny jak grubsza koszulka, takie jak dla małych dzieci.
Takie coś jest potrzebne do wychodzenia na dwór bez opatrunku, by czapkę można łatwo wyprać po jednym dniu i wyprasować, by było czysto i sterylnie.
Po domu będę już chodzić bez opatrunku.

Może czasem zbyt szczegółowo opisuję przebieg swojej choroby, ale o takie szczegóły pytacie.

Dziękuję każdemu, kogo znam i nie, za posyłanie modlitw do nieba.
Dla mnie istnieje teraz tylko jedna modlitwa:, nieraz wypłakana, nieraz wykrzyczana:
"Jezu, zlituj się".
...

Nowe leki

2011-10-18T11:09:00.000-07:00

Byłam dziś w szpitalu, dostałam nowe leki, dzięki nim przeżyłam dzień bez wydzierania się z bólu, łez i nieco w pionie.
Oby były skuteczne jak najdłużej.
Leki - skomplikowana sprawa - ich łączenie, skutki uboczne, skuteczność.
Mam nadzieję, że moje nerki, wątroba, trzustka to wytrzymają..

Mimo okoliczności, szczególnie bólu, nastawiam swoje 'czułki' na myślenie do przodu, albo raczej do góry.
Muszę, chcę, zaufać mojemu Panu do końca.
Nie mam innego wyjścia.

Mój mąż jest udręczony - mną, sytuacją, ponadprogramowymi obowiązkami.
Dla mnie zniwelowanie bólu jest priorytetem - tylko wtedy mogę być bardziej samodzielna.
W bólu każda, nawet najprostsza czynność, np. umycie zębów, jest praktycznie niewykonalna.
Nie wiedziałam, że tak może być, że mogą być tak czarne doliny cierpienia.

Rodzina bardzo mi pomaga.
Dziś dużą część dnia była ze mną mama.
Z mojego powodu przesunęła swój rutynowy i konieczny pobyt w szpitalu.
Dobrze być dla kogoś ważnym.
Według lekarzy nie mogę być w domu sama, ze względu na utraty przytomności, upadki, potencjalne ataki padaczki (której nie ma i nie będzie).
Nie mamy na razie pomysłu jak to rozwiązać.

Polubiłam swoje małe, krótkie włoski.
Rozłąka z długimi włosami sprawiła mi przykrość tylko jeden dzień.
Smuci mnie za to pewna deformacja w czaszce i twarzy.
Zawsze przykładałam dużą wagę do symetrii i harmonijnych proporcji; za pomocą makijażu pomagałam je odzyskać innym ludziom.
Teraz widząc pewne zmiany w budowie swojej czaszki i twarzy, które akurat nie są związane z obrzękiem, który kiedyś się cofnie, jest mi smutno.
To trochę tak, jakbym miała nową twarz i nawet jeśli tylko ja to widzę, to jest mi trochę przykro.
...

Trzeba wierzyć

2011-10-15T11:25:00.000-07:00

Zastanawiam się jak będzie z moją wiarą po przejściu tej choroby.
Takiej próby jeszcze nie przechodziłam w swoim 'nowoodrodzonym' życiu.
Wierzę, że wszystko wróci do normy, choć nie wiem, czy w oczach Boga 'zaliczę' ten czas.

Wczorajszy dzień był jednym z najgorszych na tej drodze.
Od kilku dni ból stał się nie do wytrzymania, głowa i twarz spuchły jak balon, płyn mózgowo-rdzeniowy nadal gromadzi się pod skórą i wygląda na to, że nie wraca na swoje miejsce.
Na skutek ogromnej ilości leków, szczególnie przeciwbólowych, zaczęłam wymiotować w sposób nie do opanowania.
Łyk wody - pół miski zawartości z mojego brzucha.
Swoją drogą, jak to możliwe ?

Przez wymioty nie mogłam przyswoić żadnego leku przeciwbólowego, więc darłam się z bólu.
Z powodu odwodnienia i bólu nie mogłam wstać z łóżka, ani wykonać najprostszej czynności.
Mój mąż strasznie zmęczył się tym dniem.

Jesteśmy na chwilę w domu, lada moment mamy wrócić do szpitala.
Coś trzeba będzie zrobić z głową, najprawdopodobniej operować.
Chyba, że zdarzy się cud, że balon na głowie zacznie się wchłaniać.
To moja jedyna nadzieja.
Mój organizm nie jest w formie na drugą operacją - duże osłabienie, wyczerpanie, brak stabilnego stanu po pierwszej operacji, duże osłabienie rąk i nóg - ręce nie chcą chwytać, nogi nie chcą chodzić ani stać.
Potrzeba dużo czasu, by wszystko wróciło do normy lub względnej normy.

Dzisiaj było wielkie wydarzenie - ponieważ byłam w stanie usiedzieć w pionie parę minut, było specjalistyczne mycie głowy.
Z powodu rany nie można po prostu wsadzić głowy pod kran, trzeba myć w specjalny sposób.
To duża ulga, że mój mąż potrafi robić takie rzeczy, bo włosy chociaż mają tylko ok. 8 mm, domagają się umycia.
Masy rzeczy nie jestem w stanie zrobić sama, w prawie wszystkim potrzebuję pomocy.
Staram się zrozumieć, że dla męża jest to trudne, z drugiej strony, ze swojej perspektywy, oczekuję, że ktoś będzie ze mną, przy mnie i on jest.

Nie mogę uciec od siebie samej, od sytuacji, której nienawidzę.
Niewiele rzeczy, które lubię, są dla mnie osiągalne.
Zawsze lubiłam ciepłą wodę, teraz ze względu na omdlenia i utraty przytomności muszę myć się w chłodnej.
Prawdziwa szkoła charakteru.

Każda chwila, kiedy czuję się na siłach wstać z łóżka jest sukcesem.
Daleko ode mnie są myśli o 'normalnym' życiu, cokolwiek to znaczy.
Choroba tak napiętnowała nasze życie i tak je zmieniła, że przestaliśmy sobie cokolwiek wyobrażać.
Jest tu i teraz, leki, bandaże, wycie z bólu, zdezorganizowane życie.
Ale ciągle jest to życie, dane od Boga, prezent.
Życie, o które Jezus nie raz walczył dla mnie i dla Mariusza.
Trzeba wierzyć.
...

Empatia. Ból.

2011-10-13T05:08:00.000-07:00

Co to jest empatia, przynajmniej w teorii, wiedzą chyba wszyscy.
Jednak prawdziwa empatia i współczucie są darem nie dla wszystkich.
Jedni to mają, albo potrafią wykształcić, inni nie.

Uwagi w stylu, że jest super albo, że mam się cieszyć, chętnie oddałabym pod Pańskie stopy.
Co najmniej jakbym miała być zaprogramowana jak króliki na mojej piżamie, które mówią:
"we are so happy".
Króliki może są happy.

Możemy oczekiwać, że tylko Pan i niektórzy ludzie nas zrozumieją i pokrzepią.
Moja mama mówi: "zdrowy chorego nie zrozumie, podobnie jak bogaty biednego".
Coś w tym jest.

Ból to prawdziwe piekło na ziemi.

Zastanawiam się czy jest on już częścią mnie.
Towarzyszy mi w każdej sekundzie, przy każdej zmianie pozycji głowy.
By uniknąć trwałej deformacji głowy z powodu wzbierającego pod skórą płynu, lekarze każą nosić na głowie uciskową siatkę. Ból głowy pod nią jest nie do wytrzymania. Ucisk wysadził też węzły chłonne po tej stronie głowy i szyi.

Każą mi leżeć, nie ruszać się, w efekcie czego boję się wykonać kilka kroków do łazienki, ogarnia mnie strach przed upadkiem z łóżka, przed kolejnym rozbiciem głowy i potłuczeniem się.
Wydaje mi się, że przez liczne ograniczenia i cierpienia nie jestem już sobą.
Kimś, kto nie wie, po co tak się męczy i do czego to wszystko zmierza.
Leki otumaniają mnie i osłabiają - cały czas śpię i to jest jedyne moje wybawienie w tej chwili.
Powiedziałam ostatnio do męża, że nie lubię już tego życia.
Może jeszcze polubię.

Obranie Bożej drogi nigdzie w Słowie nie gwarantuje lekkiego i przyjemnego żywota.
Wręcz przeciwnie.
Chciałabym zrozumieć ten etap mojej wędrówki.
To, co widzę na razie, to to, że nasz wróg jest panem tego świata i ma wielu swoich współpracowników na ziemi i kiedy wychodzimy z bezpiecznego kokonu chrześcijańskiego środowiska, spotkamy wiele zasadzek dookoła, nawet w miejscu jakim jest szpital.

Dzisiaj nie czuję nic poza bólem.
Rozsadza mi głowę.
Głowa jest spuchnięta jak balon z jednej strony - oby to się wchłonęło samoistnie.
Wierzę, że dla Boga moja głowa jest cenna i wyratuje ją z okrutnego ucisku.
...

Czekam

2011-10-11T04:15:00.000-07:00

Dziękuję, że o mnie myślicie, modlicie się, pamiętacie, piszecie.
To jest dla mnie teraz szczególnie ważne, w tej 'dolinie ciemności'.

W czwartek rozstrzygnie się najprawdopodobniej, czy będzie druga operacja mózgu.
Powstały komplikacje i druga operacja może być koniecznością.
Męczę się i czekam.
Staram się przetrwać ten czas i pamiętać o wszystkim, co zbudowałam wcześniej w relacji z Jezusem, ale nie jest to łatwe.

Głowa boli w mocno-uciskowej siatce.
Chodzi o to, by nie pozostała zdeformowana, by mimo wzbierającego pod skórą płynu mózgowo-rdzeniowego, zachowała swój kształt.

Czuję, że jestem w kolejnej próbie.
Próbie niepodobnej do żadnej innej.
Próbie, w której pojawia się smutek, rozczarowanie, niezrozumienie.

Wydawało się, że po operacji będzie 'z górki', a od pewnego czasu jest 'pod górkę'.
Nie widzę końca tych męczarni.
Jest trudne 'tu i teraz'.
Wszystkie marzenia, nawet najprostsze, są poza zasięgiem, normalne życie, wstawanie z łóżka, chodzenie, też są prawie poza zasięgiem.

Trudno się pogodzić z takim czasem.
Staram się cały czas pamiętać, że Jezus jest tu ze mną, że wszystko wie, wszystko przewidział, że mnie nie opuści.
Bez tej świadomości samotność byłaby straszna.
...

Kataklizm

2011-10-10T10:08:00.000-07:00

Mąż przyniósł mi do szpitala gazetę opisującą liczne kataklizmy na naszej planecie.
Kiedy ją przeglądałam pomyślałam, że moje obecne życie to mój osobisty kataklizm.

Tak dzisiaj się czuję.
Liczne ograniczenia.
Wstanie z łóżka na chwilę jest wyczynem.
3-minutowy prysznic prawdziwym wyzwaniem.

Ostatnie utraty przytomności spowodowały masę ograniczeń.

Dzisiaj ogarnęło mnie załamanie.
Operacja się udała, a ja mam liczne komplikacje, z którymi lekarze nie bardzo wiedzą, co robić.
Moje myśli, kiedy moje życie będzie w miarę normalne ?

Wyglądam jak po ciężkim pobiciu, a to tylko operacja i dwa spotkania z betonową i kaflową podłogą.
Poza łóżkiem prawie nie potrafię funkcjonować.
Brat zadbał, bym nie opuszczając oddziału szpitalnego, zagłosowała w wyborach.

Przed operacją miałam więcej optymizmu i wiary.
Teraz rzeczywistość skonfrontowała mnie.
Takie moje małe 'czasy ostateczne'.
Nie potrafię się tu odnaleźć, prawie cały czas śpię.

Zastanawiam się czy będę w pełni sprawna fizycznie i psychicznie, kiedy będę samodzielna w podstawowych czynnościach.
Teraz jestem w 'dolinie' tego czasu i nie będę udawać, że wystawiam wspaniałe, niezłomne świadectwo.

Trudne jest dla mnie słabe porozumienie z lekarzami, wielu rzeczy, które się ze mną dzieją, nie rozumiem.
Nie mam odpowiedzi na wiele pytań.
Mój fizyczny domek doświadcza wielkiego bólu - urazy i siniaki, które mam, jeszcze długo będą mi przypominać pobyt w szpitalu.

Potrzebuję Jezusa - kochającego, czułego, wyrozumiałego, pocieszającego.
Bez Niego jestem zupełnie sama.
...

Źle

2011-10-09T05:17:00.000-07:00

Jest źle, a nawet bardzo źle.
Wczoraj wieczorem znowu straciłam przytomność.
Z tego powodu próbują mi przypisać pewną ciężką chorobę, a ja wiem (wierzę), że to nie to.

Dziś rano miałam zabieg - z mózgu wycieka płyn mózgowo-rdzeniowy w dużej ilości..
Przepuszcza go opona mózgowa, być może nieszczelnie zaszyta.
Odciągnięto mi dziś igłą ponad dwie szklanki tego płynu.
Bardzo bolało.
Wczoraj zalałam tym płynem pół łóżka, pomimo grubego opatrunku.

Każdy dzień przynosi nowe, przykre niespodzianki.
Chciałabym już nie tracić przytomności, bo to naprawdę przykre doświadczenie ocknąć się nago na lodowatej, mokrej podłodze w asyście męskiego personelu medycznego.

Nietrudno być wtedy podejrzanym o tzw. 'atak', gdy człowiek sztywnieje z zimna, ze skrępowania i z zawstydzenia.

Boże umocnij mnie, doprowadź do drogi pełnego uzdrowienia i zabierz mnie stąd.
Moja cierpliwość i wytrwałość w tych utrapieniach powoli się już kończy.
Jestem jednym wielkim bólem.
Mam tyle uszkodzeń w głowie, twarzy i na ciele, że nie wiem już jak to jest nie czuć ciągłego bólu.

Dziękuję Wam bardzo za każde wsparcie i modlitwę.
...

Praktyczne Modlitwy

2011-10-08T06:59:00.000-07:00

Wiem, że wielu z was nadal się o mnie modli.
Potrzebuję waszych praktycznych modlitw - one pomagają jak nic innego.

1. Zbyt szybko zdjęto mi szwy. Rana puściła dziś w nocy i krew i płyn surowiczy lejący się z głowy, zalały pół łóżka.
   Dziś miałam na żywo ponowne szycie.
   Znowu skoczyła mi temperatura.
   Bardzo boli.
2. Bardzo boli mnie stłuczony w czasie utraty przytomności nos - by się wygoił jak najszybciej
3. Od operacji boli mnie lewa noga. Ból jest silny w trakcie chodzenia - by to minęło.
4. O wygojenie licznych, bolesnych krwiaków na rękach i siniaków na nogach.
5. O spadek temperatury do prawidłowej.
6. O moją rychłą rekonwalescencję i powrót w dobrym stanie do domu.

Czuję się jak żołnierz na wojnie.
Czekam aż Pan zlituje się i podniesie mnie z tego miejsca.
Jest to niebywale trudne miejsce.

W szpitalu nie mam warunków do prowadzenia relacji z Panem.
W pokoju kilka osób i wiecznie grający telewizor.
Ciągła walka z bólem, temperaturą i dreszczami.
Modlę się odwrócona twarzą do ściany i to jest moja cicha społeczność pomimo gwaru.

Widzę, że wróg robi wiele, by mnie w tym miejscu zatrzymać.
Tęsknię do domu, do spokoju i do pełni zdrowia.
...

Nowy czas

2011-10-07T04:05:00.000-07:00

Dużo się wydarzyło, od czasu kiedy ostatni raz pisałam.
Po pierwsze operacja.
Bardzo długi czas dla mojej rodziny - trwała 7 godzin.
Radość mojej mamy, kiedy mruczałam, że boli.
Raz, że mówiłam, dwa, że czułam, trzy, że się kręciłam.

Pierwsze dni po operacji to czas mega ograniczeń.
Przeszłam je dzięki morfinie.
Byłam przywiązana z każdej strony.
Dren wychodzący z głowy, odprowadzający krew.
Długie, bardzo bolesne wkłucie centralne w szyi, a od niego odchodzące liczne odgałęzienia, przypominające koraliki, z których robię biżuterię.
Trzy wkłucia w rękach.
Cewnik.
Maska z tlenem.
Pompa dozująca leki.
Automatyczny ciśnieniomierz.
Podłączenie pod monitor na palcu.

Ani się ruszyć, ani ułożyć.
Dużo niewygody i braku choćby minimum wolności.
Moja walka o to, by moją 'nurse' był Mariusz, a nie obce dla mnie osoby.

Kolejne dni to czas uwolnienia od wielu urządzeń, za to czas wysokiej temperatury niewiadomego pochodzenia i wielkiego bólu.
Cierpienie nieporównywalne z niczym.

Dziś miałam iść do domu.
Niestety.
W nocy straciłam przytomność i upadając na betonową podłogę z wielkim hukiem, pokiereszowałam głowę i twarz..
Z nosa leciała krew.
Sprawdzałam tylko, czy nos jest w jednym kawałku..
Padło podejrzenie nowej choroby, która często pojawia się po operacjach mózgu.
Swoim zwyczajem nie zgodziłam się z tym i nie wyraziłam zgody na kilkuletnie leczenie.
Wierzę, że to zwykłe osłabienie, a nie kolejny koszmar.

Nie rozumiem dlaczego muszę tak długo tu leżeć.
Tęsknię już do domu.
Jestem bardzo zmęczona i dziś też zasmucona z powodu nocnego wypadku i dodatkowego bólu.
Cała jestem jednym siniakiem i guzem.
Fioletowo żółta.
Do włosów już się przyzwyczaiłam.
Mają kilka milimetrów i zadziwiający ciemny kolor, podobny do włosów mojego męża, a nie blond, jak to mnie Pan Bóg stworzył.
Mam już zdjęte szwy z głowy.
Rana idzie przez pół twarzy.

W domu mam najlepszą pielęgniarkę, która nie boi się ran, krwi i brzydkich widoków.
Może niedługo wyjdę.

Pozytywna wiadomość jest taka, że guz dał się usunąć w całości, czyli nie będzie radioterapii.
To było moje wielkie pragnienie.
Bóg wysłuchał moich westchnień i waszych modlitw.
Za wszystkie bardzo dziękuję.

Idę spać, regenerować pouciskany mózg i walczyć o odzyskanie sił.

Pozdrawiam Was !
...

Operacja

2011-09-27T02:02:00.000-07:00

Jutro o 8.00 rano jadę na operację.
Dzisiaj obcinanie i golenie włosów, szorowanie się płynem dezynfekującym i parę innych atrakcji.
Mam tremę, żołądek skurczony jak przed egzaminem.
Dobrze, że jestem Bożą córeczką.
...

Marzenie

2011-09-25T02:12:00.000-07:00

Mam takie marzenie - by przyszedł do mnie Jezus i powiedział:
"Kobieto, twoja wiara uzdrowiła cię".
...
Walczę z infekcją, czuję się źle.
Nadal negocjuję wykonanie kontrolnego tomografu.
Moja wiara w to, że guz się zmniejsza jest dla lekarzy śmieszna.
W ich odczuciu "cudów nie ma", dlatego nic nie trzeba kontrolować.

Będę wierzyć do końca.
...

Coraz bliżej

2011-09-24T02:49:00.000-07:00

Wczoraj lekarze poinformowali mnie, że operacja będzie w najbliższą środę.
Traktuję to jednak jako termin ruchomy, który z wielu powodów może ulec zmianie.
Tydzień, który mam tutaj za sobą zaowocował oswojeniem się z całą sytuacją.

Nie boję się operacji.
Za to z niechęcią myślę o czasie po operacji, który spędza się na sali pooperacyjnej.
Uparcie wierzę, że nie stracę pamięci, będę przytomna i będę sobą.
Pomimo, że pacjenci po guzach mózgu nie poznają swoich bliskich, słabo kontrolują to, co się z nimi dzieje, czasem są niegrzeczni albo wycofani, wierzę, że Bóg ma dla mnie łaskę.

Dzisiaj, jako ta 'zdrowa', asystuję jednej ze współmieszkanek po operacji kręgosłupa.
Basen, picie, lekarstwa, chusteczki..
Mam zajęcie.
Prędzej, czy później człowiek adaptuje się do miejsca i sytuacji, w której się znajduje.

Tak, jak napisała Beata (Hepzibah) na swoim blogu, grunt, to wszystko puścić i pozwolić Panu prowadzić nasze życie.
Nic o własnych siłach, wszystko w Nim.
...

Pogodzona

2011-09-23T01:08:00.000-07:00

Pogodziłam się z tym, że muszę tu siedzieć, chociaż nie powiem, bardzo tęsknię za domem.
Jeśli wszystko dobrze pójdzie,operacja będzie w środę lub w okolicach tego dnia.
Ale terminy operacji są tu ruchome - zależne od stanu pacjenta i od ostrych dyżurów.
Dzisiaj znowu ostry dyżur..

Jest w moim pokoju starsza pani, ma lat 78.
Każdego wieczora modli się na kolanach., pomimo chorych bioder i kręgosłupa.
Zawstydza mnie, ale i zachęca swoją postawą.

Zastanawiałam się wczoraj po co tu siedzę i wymyśliłam, że mogę modlić się o chorych.
Strapiona swoją chorobą, nie mogę zapominać kim jestem.
...
Walczę z infekcją, która próbuje mnie zaatakować od kilku dni.
W moim interesie jest, by zginęła marnie jak najszybciej..

Dużą pociechą są dla mnie odwiedziny mojej rodzinki i najbliższych.
Czas mija raźniej.
...

Pustynia

2011-09-22T02:44:00.000-07:00

Już wiem, że nie chodzi o czas, o oczekiwanie, o termin.
Chodzi o coś zupełnie innego.
Jestem na pustyni i jak Izrael muszę przejść swoje etapy wędrówki.

Wydaje mi się, że idzie mi średnio.

Dziś jestem już uzbrojona w cierpliwość i pokornie czekam na termin operacji.

Staram się zobaczyć tę sytuację z Bożej perspektywy, nie z własnej, chociaż jest to trudne.
Walczę o wiarę każdego dnia.
Chciałabym mieć tę wędrówkę za sobą.
...

Po dyżurze

2011-09-21T05:42:00.000-07:00

Dziś okazało się, że operacja mocno się odwlecze.
Dlaczego ?
Ano, wczoraj i dziś w nocy był dyżur.
A kto przyjeżdża w trakcie ostrego dyżuru na oddział neurochirurgii ?
Alkoholicy, którym w czasie libacji pękają tętniaki, pijaczkowie, którzy biorą udział w bójkach i kończą z roztrzaskaną głową.
Przyjechało ich dzisiejszej nocy wielu, zajmują pół korytarza i znaczną część sali pooperacyjnej.
Swoją bezmyślnością spowodowali, że pacjenci planowi zostali poprzesuwani na odległe terminy.

Ogólna frustracja i złość na oddziale.

Byłam dziś świadkiem jak jeden z nowoprzybyłych okradł z czekolady drugiego.
Spenetrował mu szafkę i zjadł, co znalazł.
Napomniany przez sanitariusza, nic kompletnie sobie z tego nie zrobił.

Płakałam dziś.
Mój zabieg mocno się przesunie.
Chciałabym być w domu.
Nie wiem, kiedy tam wrócę.

Nie ukrywam, nie mam miłości dla tych ludzi.
Dla ludzi, którym lekarze poświęcają tyle czasu, ratując im życie na operacyjnym stole, a ci, kiedy tylko są gotowi wstać o własnych siłach, idą do łazienki napić się (bynajmniej nie lemoniady) lub zapalić.
A kiedy tylko im się to uda, okradają współtowarzyszy niedoli.

Coś ze mną nie tak.
Jezus miał miłość i serce dla takich ludzi.
Ja ich postrzegam jako tych, którym ktoś z dużym wysiłkiem ratuje życie, a ci, nie szanują tego daru nic a nic.
Nie mam jeszcze cierpliwości, łaski i miłości Jezusowej.

Głowa boli mnie coraz mocniej.
Stres i warunki szpitalne nie sprzyjają dobremu samopoczuciu.
Obliczam ile razy jeszcze przed operacją umyję włosy.
...
Dziękuję wam za wszystkie modlitwy.
Ich owoce są tu ze mną.
...

Oczekiwanie

2011-09-20T03:00:00.000-07:00

Chwilowo mam dostęp do komputera.
Jestem w czasie oczekiwania, w szpitalu.
Kolejka do zabiegów jest długa, dużo chorych, tylko jedna operacja dziennie.
Może w przyszłym tygodniu się uda.

W domu czeka się przyjemnie, w szpitalu jest trudno.
Dużo frustracji i niewygód.
Już 3 nieprzespane noce.
W szpitalu wszyscy chrapią albo krzyczą albo mają nałóg oglądania telewizji.
Żadna z tych rzeczy mi nie służy.
Potrzebuję ciszy i spokoju, a tu tego nie ma.
Nie ma możliwości iść do domu, wówczas stracę swoją "kolejkę".

Jedyna nadzieja, modlić się do Boga o pomoc.
O telewizor - by spadł albo zepsuł się, by Królowa Seriali, która współdzieli ze mną pokój została obezwładniona.

Jest dużo trudniej niż w czasie poprzedniego pobytu w szpitalu.
Ten oddział jest trudny, pomimo, że ludzie ciężko chorzy, jest mało wyrozumiałości dla bliźniego.

Wczoraj zmieniłam pokój, ponieważ z braku miejsca dostawiono nam łóżko z osobą chorą na fest-infekcję.
Przed operacją dziękuję za takie atrakcje.
Z pomocą życzliwej pielęgniarki zmieniłam więc miejsce, ale trafiłam jakby z deszczu pod rynnę, do pokoju z telewizorem, czymś czego nie mogłam ścierpieć "na zdrowo", a w obecnym stanie przyprawia mnie to o załamanie.
Próby negocjacji trwają.

Cała moja ufność w Bogu, że będzie tu ze mną i wyratuje z każdej opresji.
Staram się nie poddawać, pomimo, iż moje siły fizyczne ulatują wraz z każdą nieprzespaną nocą i męczącym, głośnym dniem.
Wiem, że Bóg może zmienić okoliczności w każdej chwili, dlatego wołam do Niego.

Chodzę, oglądam chorych po operacji.
Wszyscy leżą za szybą.
Ktoś mógłby powiedzieć, że zachowują się skandalicznie - bluźnią, rzucają się, zachowują nieobliczalnie.
Podobno po operacji to normalne.
Mózg - najbardziej niepoznana część ludzkiego ciała.
Nieprzewidywalna.

Kazali mi przynieść chustkę, kupić golarki i piankę do golenia.
Po tym tu, na neurochirurgii, rozpoznaje się ludzi.
Ci z włosami - po operacji kręgosłupa.
Ci bez włosów - po operacji głowy.
...

15. W domu

2011-09-16T07:01:00.000-07:00

W niedzielę rano mam się zgłosić do szpitala.
Nie ukrywam, że im bliżej tego dnia, tym trudniej mi.
Zostało jeszcze 1,5 dnia w domu..

Mam ciągle nadzieję, że guz zniknie i nie trzeba będzie otwierać głowy.
Jakkolwiek, on tam nadal jest.
Mimo, że czuję się lepiej niż w ubiegłym tygodniu, co zawdzięczam Bogu i waszym modlitwom, guz nie daje zapomnieć o sobie.
Mój mózg najlepiej odpoczywa kiedy śpi.
Czasem po prostu w jednej minucie ścina mnie z nóg i muszę się położyć spać.
Tak moja głowa sygnalizuje przeciążenie bodźcami, wrażeniami, czynnościami.
Jest to łaska, że ostatnie dwa tygodnie mogłam spędzić w domu.
To był naprawdę obfity, czasem trudny, ale dobry czas.

Dzisiaj nie był to łatwy dzień dla mnie.
I nagle, nieoczekiwanie, w połowie dnia, otrzymałam bukiet białych róż, od osoby, która powiedziała, że była to inspiracja od Pana.
Nie wiem, co Pan chciał do mnie powiedzieć w ten sposób, ale wiem, że chciał mi osłodzić przykrości i smutki dzisiejszego dzionka.
On mnie zdumiewa tym, jak potrafi kochać człowieka - słabego, ułomnego, pełnego braków i niedoskonałości.
Widzę jak kocha mnie, jak kocha Beatę, która nie raz mi usługuje w tej chorobie.
Jak winduje ją z miejsca zamieszania, niepewności do godności Królewskiej Córki.

Jest wspaniale obserwować Boże błogosławieństwo u przyjaciół.
Kiedy patrzę na dwa cudowne Maluchy - Natana i Zoe, widzę jakim są prezentem od Pana dla swoich rodziców i dla nas wszystkich.
Bóg naprawdę potrafi błogosławić swój lud.

Niektórzy pytają mnie dlaczego mam guza w głowie.
Tego nie wiem, wie to Bóg.
Lekarze mówią, że potężna dawka radioaktywnego jodu, którą otrzymałam 11 lat temu mogła tak zadziałać.
Są prace i dowody naukowe na związek radiojodu z guzami nowotworowymi mózgu.
Czasu niestety cofnąć się nie da..
...

14. Zielony sok

2011-09-15T01:16:00.000-07:00

Dziś rano czułam się na tyle dobrze, by stanąć twarzą w twarz z sokowirówką.
Sokowirówkę kupiłam jako jeden z pierwszych poważnych zakupów, kiedy jako 19-latka poszłam do pracy.
Robiłam wówczas soki z buraków, marchwi i jabłek.
Jak widać był to dobry zakup, bo służy mi ona do dziś.

Wiadomo, w codziennym życiu i zabieganiu człowiek ma mało czasu na produkcję soków.
Dzięki Bogu można kupić teraz naturalne soki z warzyw i owoców, które dla zapracowanych mogą być wybawieniem, wśród wielu bardzo niezdrowych produktów.

W chorobie człowiek pochyla się niżej nad swoją dietą i próbuje ją jeszcze poprawić, chociaż my i w normalnych warunkach naszą dietę traktowaliśmy bardzo poważnie.
Od kilku miesięcy odżywiamy się specyficznie i dość restrykcyjnie.
Może jeszcze o tym napiszę za jakiś czas.

Wracając do soków.
Świeże soki z warzyw i owoców są źródłem nieocenionych bogactw dla organizmu i każdy kto ma choć trochę wolnego czasu powinien je sobie produkować.

Mój dzisiejszy sok miał skład spontaniczny.
Powstał z tego, co znalazłam w lodówce i co wczoraj mąż przywiózł ze wsi.

Skład mojego soku:
1 cały brokuł
1 cała cebula obrana ze skórki
4 jabłka ze skórką, z pestkami, z ogonkami
3 zielone gruszki, całe, ze skórką, z pestkami, z ogonkami

Warzywa i owoce dokładnie umyłam, po czym pokroiłam na drobne kawałki i wrzuciłam do sokowirówki.
Powstało bardzo dużo pysznego, ZIELONEGO soku.
Jak dla mnie był on za słodki, więc rozcieńczyłam go dodatkowo woda mineralną, przez co otrzymałam jeszcze więcej soku.

Wiele terapii przeciwnowotworowych zaleca picie naturalnych soków, ale powinni je pić też zdrowi ludzi, bo to najlepsza profilaktyka przed chorobami.
W produktach, które stworzył Bóg jest wszystko, czego nam trzeba.
Warto pochylić się nad tą kwestią i poszukać najwłaściwszej diety dla siebie.
...

13. Droga

2011-09-13T23:47:00.000-07:00

Wbrew temu, co mówi medycyna, czuję się lepiej, a nie gorzej.
Medycznie powinno być gorzej, bo te guzy szybko narastają.
A mój maleje - tak wierzę.
Ból znoszę nawet w miarę dobrze.

Krążę po domu i mogę wykonywać różne, drobne czynności domowe.
Fakt, że co chwilę muszę się położyć, ale ile pożytku i satysfakcji z tego, że mogę coś zrobić.
Nie żebym upatrywała swoją wartość w tym, co robię, ale lubię działać.
Moja teściowa mówi, że jestem prawdziwa 'kobita'.

"Doprawdy, byliśmy już całkowici pewni tego, że śmierć nasza jest postanowiona,
abyśmy nie na sobie samych polegali, ale na Bogu, który wzbudza umarłych,
który z tak wielkiego niebezpieczeństwa śmierci nas wyrwał i wyrwie;
w Nim też nadzieję pokładamy, że i nadal wyrywać będzie".
2 Kor 1, 9-10

...
Oprócz obiadów dostaję też utwory muzyczne.
Pierwszy utwór obrazował cały ból i smutek tej sytuacji.
Wyraził to, co było w moim sercu w pierwszych dniach po wyjściu ze szpitala.
Drugi obrazuje proces - drogę do uzdrowienia.
Jest delikatny i radosny, pokazuje zmiany jakie zachodzą w moim sercu.
Narastającą wiarę, powracającą radość.
A wszystko to dzieło Ducha Świętego i naszego przyjaciela kompozytora Łukasza Z.
Nie macie pojęcia, jaka to radość otrzymać własny utwór, który na dodatek jest kwintesencją tego, co w sercu..
Dzięki Ci Panie..

..
Proszę was o modlitwę, bym po przyjęciu do szpitala miała wykonaną ponowną diagnostykę.
Wierzę, że guz się zmniejsza, jednak lekarze wierzą inaczej.
Medycznie ponowne badania są nieuzasadnione, wszystko zostało zdiagnozowane i .. na stół.
W tak krótkich odstępach do operacji nie wykonuje się już drugiego rezonansu, czy tomografii, a ja bardzo chciałabym mieć wykonane przynajmniej jedno badanie.
Trudno dyskutować w szpitalu o wierze, a ekonomia ma swoje prawa..

Wierzę, że Bóg odbierze chwałę w tej sytuacji.
On jest Bogiem.
...

11 i 12

2011-09-13T02:48:00.000-07:00

Czas ucieka mi szybko.
Proste czynności zajmują bardzo dużo czasu.
Czuję się znacznie lepiej niż w ubiegłym tygodniu.
Krążę samodzielnie po domu i raduję się tą samodzielnością, możliwością zrobienia czegoś pożytecznego.
Cieszę się, że przechodzę przez to doświadczenie z moim mężem.
Samej byłoby trudno.
Wolę sobie nie wyobrażać.

Oswajam się z myślą o operacji.
Nigdy nie miałam ogolonej głowy, no, a wielkiej dziury w niej, tym bardziej.

Pan poprzez swój Kościół pomaga mi.
Przyjaciele są wytrwali i oddani.

Wczoraj rozważałam wędrówkę Izraela po pustyni
(zainspirowana wpisem na blogu Jacka Sierki).
Jest coś z pustyni w miejscu, w którym jestem.
Aczkolwiek jest to bardzo przyjemna pustynia.
Poza chorobą mam naprawdę dobre życie.

Pan jest dobry, czuję jak bardzo mnie kocha.
...

Dzień 10 - Niedziela

2011-09-11T03:42:00.000-07:00

Do wczoraj czułam się dobrze.
Dziś znowu poczułam się gorzej.
Głowa boli mnie i rozpiera z wielką siłą.
Guz uciska.
Trudniej mi oddychać i serce szaleje.
Od razu też trudniej mi chodzić..
Leżę.
Mariusz krząta się w kuchni, gotuje dla nas zupę.

Bardzo bolą mnie porozrywane w szpitalu żyły.
W 8 dni miałam 8 wenflonów..
Modlę się o całkowite zregenerowanie tych uszkodzonych miejsc.

Został tydzień do powrotu do szpitala.
Mam jeszcze parę spraw do załatwienia, wierzę, że z Bożą pomocą będę miała siły i że się uda.

Im gorsze momenty, tym bardziej ważne staje się to, że jest ze mną Jezus.
On wie dokąd to wszystko zmierza.
...

Dzień 9.

2011-09-10T11:29:00.000-07:00

Gdyby nie fatalne okoliczności, żylibyśmy prawie jak w raju.
Prawie codziennie przyjeżdża do nas (wspaniały) obiad.
Mariusz ma więcej czasu na sprawy "wyższe", medyczne i prozdrowotne.
Gdyby nie choroba, byłby to wspaniały czas.

Gdyby nie choroba, tego czasu by nie było.
Bylibyśmy zagonieni, każdy zajęty intensywnie pracą i innymi obowiązkami.

Od lat żadne z nas nie było na prawdziwych wakacjach.
Nawet nasza podróż poślubna trwała tylko dwa dni.
O, jaki potężny śnieg wtedy spadł..

Teraz czas ucieka szybko, obserwuję jak zmienia się pora roku.
Wczoraj byliśmy na wieczornym spacerze z nieodłącznym póki co, towarzyszem wózkiem, i to nie było już lato, a wczesna jesień.

Mały odcinek prowadziłam wózek, o jaki mąż był ze mnie dumny !
A to nie moja zasługa, wszelkie zmiany, na gorsze lub na lepsze odbywają się jakby poza mną.

Przyjęłam już wersję, że jestem uzdrowiona przez Pana Jezusa.
Teraz jestem w procesie.
...